ฉันได้ยินเสียงแม่เรียกจากห้องครัวตอนเที่ยงคืน
พอเดินไปหา แม่กลับโทรมาจากโรงพยาบาลว่า “อย่าไปห้องครัวนะ”
ทุกคืนฉันจะได้ยินเสียงคนเดินอยู่บนหลังคา
จนคืนหนึ่งเสียงนั้นหยุดลง…แล้วเปลี่ยนเป็นเสียงเดินอยู่บนเพดานห้องนอน
ฉันถ่ายรูปตัวเองหน้ากระจกก่อนนอนเหมือนทุกวัน
แต่ในรูปมีมือของใครบางคนวางอยู่บนไหล่ฉัน
พ่อบอกว่าอย่าขึ้นไปชั้นสองหลังเที่ยงคืน เพราะห้องนั้นไม่มีใครอยู่
แต่เมื่อคืนฉันได้ยินเสียงพ่อร้องเรียกจากในห้องนั้นว่า “ช่วยพ่อด้วย”
ฉันเปิดกล้องหน้าตัวเองเพื่อเช็กว่ามีอะไรอยู่ข้างหลัง
หน้าจอไม่มีอะไรเลย…แต่มีเสียงผู้หญิงหัวเราะดังออกมาจากโทรศัพท์
ฉันตื่นเพราะรู้สึกเหมือนมีใครนั่งอยู่ปลายเตียง
พอเปิดไฟ ไม่มีใครอยู่ แต่ที่นอนยุบเป็นรอยเหมือนมีคนนั่งจริง ๆ
ตอนเด็กแม่เคยบอกว่า “ถ้าได้ยินเสียงเรียกชื่อ อย่าขานรับ”
วันนี้มีเสียงแม่เรียกฉันจากหน้าบ้าน…ทั้งที่แม่เสียไปแล้ว
ฉันกลับถึงบ้านแล้วเห็นรองเท้าคู่หนึ่งวางอยู่หน้าห้อง
ปัญหาคือ…มันเป็นรองเท้าของฉัน และฉันกำลังใส่มันอยู่
ทุกครั้งที่ฉันนอนหลับ จะมีคนส่งข้อความว่า “อย่าหลับนะ”
เมื่อคืนฉันตอบกลับไปว่า “ทำไม?” แล้วข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นว่า “เพราะคนที่นอนข้างเธอไม่ใช่ฉัน”
ฉันได้ยินเสียงเคาะหน้าต่างทุกคืนตอนตีหนึ่ง
คืนนี้ฉันเปิดม่านดู และพบว่าฉันอยู่ชั้น 12
หมาของฉันเห่ามุมห้องทุกคืน ทั้งที่ตรงนั้นไม่มีอะไร
เมื่อคืนมันหยุดเห่า แล้วหันมามองฉันพร้อมกับพูดว่า “เขาออกมาแล้ว”
ฉันตื่นมาเห็นข้อความจากเบอร์ตัวเองว่า “ช่วยฉันด้วย”
จากนั้นโทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้น…และหน้าจอขึ้นว่า สายเรียกเข้าจากฉันเอง
ฉันอยู่บ้านคนเดียวและได้ยินเสียงประตูห้องน้ำปิด
พอเปิดดูไม่มีใคร แต่กระจกมีคำเขียนว่า “อย่าหันหลัง”
ฉันฝันว่ามีผู้หญิงมายืนปลายเตียงและจ้องฉันทั้งคืน
พอตื่นขึ้นมา ฉันเห็นรอยเท้าเปียกจากปลายเตียงเดินเข้ามาหาฉัน
กล้องวงจรปิดหน้าบ้านแจ้งว่ามีคนกดกริ่ง
ฉันเปิดดูภาพย้อนหลัง แล้วเห็นตัวเองยืนอยู่หน้าประตูตอนตีสาม
แม่บอกว่าตอนเด็กฉันมีเพื่อนในจินตนาการชื่อ “น้องฝน”
ฉันตอบแม่ว่า “แต่ตอนนี้น้องฝนยังนั่งอยู่ข้างหนูเลยนะ”
ฉันปิดไฟแล้วได้ยินเสียงลูกสาวหัวเราะจากใต้เตียง
แต่ลูกสาวฉันกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงเดียวกับฉัน
มีคนโทรมาหาฉันทุกคืนและไม่เคยพูดอะไร
คืนนี้ฉันตัดสินใจไม่รับสาย…แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจากใต้เตียง
ฉันตื่นมาแล้วเห็นประตูห้องเปิดแง้มอยู่
ทั้งที่เมื่อคืนฉันล็อกจากด้านใน และกุญแจยังอยู่ในมือฉัน
ฉันถามกระจกว่า “มีใครอยู่ข้างหลังฉันไหม?”
เงาในกระจกส่ายหน้า…แต่เงานั้นไม่ได้ทำตามฉัน
เรื่องสยองสองบรรทัด
พอเดินไปหา แม่กลับโทรมาจากโรงพยาบาลว่า “อย่าไปห้องครัวนะ”
ทุกคืนฉันจะได้ยินเสียงคนเดินอยู่บนหลังคา
จนคืนหนึ่งเสียงนั้นหยุดลง…แล้วเปลี่ยนเป็นเสียงเดินอยู่บนเพดานห้องนอน
ฉันถ่ายรูปตัวเองหน้ากระจกก่อนนอนเหมือนทุกวัน
แต่ในรูปมีมือของใครบางคนวางอยู่บนไหล่ฉัน
พ่อบอกว่าอย่าขึ้นไปชั้นสองหลังเที่ยงคืน เพราะห้องนั้นไม่มีใครอยู่
แต่เมื่อคืนฉันได้ยินเสียงพ่อร้องเรียกจากในห้องนั้นว่า “ช่วยพ่อด้วย”
ฉันเปิดกล้องหน้าตัวเองเพื่อเช็กว่ามีอะไรอยู่ข้างหลัง
หน้าจอไม่มีอะไรเลย…แต่มีเสียงผู้หญิงหัวเราะดังออกมาจากโทรศัพท์
ฉันตื่นเพราะรู้สึกเหมือนมีใครนั่งอยู่ปลายเตียง
พอเปิดไฟ ไม่มีใครอยู่ แต่ที่นอนยุบเป็นรอยเหมือนมีคนนั่งจริง ๆ
ตอนเด็กแม่เคยบอกว่า “ถ้าได้ยินเสียงเรียกชื่อ อย่าขานรับ”
วันนี้มีเสียงแม่เรียกฉันจากหน้าบ้าน…ทั้งที่แม่เสียไปแล้ว
ฉันกลับถึงบ้านแล้วเห็นรองเท้าคู่หนึ่งวางอยู่หน้าห้อง
ปัญหาคือ…มันเป็นรองเท้าของฉัน และฉันกำลังใส่มันอยู่
ทุกครั้งที่ฉันนอนหลับ จะมีคนส่งข้อความว่า “อย่าหลับนะ”
เมื่อคืนฉันตอบกลับไปว่า “ทำไม?” แล้วข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นว่า “เพราะคนที่นอนข้างเธอไม่ใช่ฉัน”
ฉันได้ยินเสียงเคาะหน้าต่างทุกคืนตอนตีหนึ่ง
คืนนี้ฉันเปิดม่านดู และพบว่าฉันอยู่ชั้น 12
หมาของฉันเห่ามุมห้องทุกคืน ทั้งที่ตรงนั้นไม่มีอะไร
เมื่อคืนมันหยุดเห่า แล้วหันมามองฉันพร้อมกับพูดว่า “เขาออกมาแล้ว”
ฉันตื่นมาเห็นข้อความจากเบอร์ตัวเองว่า “ช่วยฉันด้วย”
จากนั้นโทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้น…และหน้าจอขึ้นว่า สายเรียกเข้าจากฉันเอง
ฉันอยู่บ้านคนเดียวและได้ยินเสียงประตูห้องน้ำปิด
พอเปิดดูไม่มีใคร แต่กระจกมีคำเขียนว่า “อย่าหันหลัง”
ฉันฝันว่ามีผู้หญิงมายืนปลายเตียงและจ้องฉันทั้งคืน
พอตื่นขึ้นมา ฉันเห็นรอยเท้าเปียกจากปลายเตียงเดินเข้ามาหาฉัน
กล้องวงจรปิดหน้าบ้านแจ้งว่ามีคนกดกริ่ง
ฉันเปิดดูภาพย้อนหลัง แล้วเห็นตัวเองยืนอยู่หน้าประตูตอนตีสาม
แม่บอกว่าตอนเด็กฉันมีเพื่อนในจินตนาการชื่อ “น้องฝน”
ฉันตอบแม่ว่า “แต่ตอนนี้น้องฝนยังนั่งอยู่ข้างหนูเลยนะ”
ฉันปิดไฟแล้วได้ยินเสียงลูกสาวหัวเราะจากใต้เตียง
แต่ลูกสาวฉันกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงเดียวกับฉัน
มีคนโทรมาหาฉันทุกคืนและไม่เคยพูดอะไร
คืนนี้ฉันตัดสินใจไม่รับสาย…แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจากใต้เตียง
ฉันตื่นมาแล้วเห็นประตูห้องเปิดแง้มอยู่
ทั้งที่เมื่อคืนฉันล็อกจากด้านใน และกุญแจยังอยู่ในมือฉัน
ฉันถามกระจกว่า “มีใครอยู่ข้างหลังฉันไหม?”
เงาในกระจกส่ายหน้า…แต่เงานั้นไม่ได้ทำตามฉัน