เห็นหลายกระทู้ต้องเท้าความถึงต้นเหตุก่อน เราเป็นผู้หญิง อายุก็มานิดนึง ก็ไม่ไว้รุ่นเท่าไหร่แล้ว และคู่กรณีก็บังเอิญ 18 แล้วพูดได้
คือนางเป็นหลานชายพ่อบุญธรรมของ และบังเอิญต้องมาอยู่บ้านเดียวกัน ด้วยความที่บ้านอยู่กันหลายคนเรากลับมาจากมอ ไม่มีที่นอนก็จะนอนที่โซฟาใกล้ๆเตียงนาง ตื่นเช้ามาก็พบว่าบางวันเราก็นอนอยู่บนแขนนาง บางวันเราเผลอหลับไปตอนนางกอด บางวันเฝ้านางทำการบ้านดึกก็เผลอหลับไปตื่นเช้าบนที่นอนนางเฉยเลย ทั้งที่ปกตินางจะปล่อยเรานอนตรงไหนก็นอน นอนพื้นบ้างก็มี ถามว่าตื่นเช้ามาไม่คิดอะไรหรอ? คิดสิ คิดตลอดแหละ แต่ก็ข่มตนไว้ว่า และก็คิดว่านางคงไม่คิดอะไรหรอก เพราะโดยส่วนใหญ่เลยนางจะชอบว่าเรา ”เป็นผู้หญิงมานอนกับผู้ชายได้ไง?” “ไปนอนที่โซฟาโน้น” “ไปไกลๆเลย” แบบนี้ก็มี แต่พอเราหลับตื่นขึ้นมาก็เห็นกอดเราตลอด ทำขนาดนี้แล้วไม่คิดอะไรจะโกรธนะ นิสัยอีกอันที่งงมากคือ บางครั้งนางก็พูดกับเรานะ แต่ดีด้วยได้ไม่กี่วัน เว้นตอนนางป่วยนางจะพูดกับเราดีมาก คำพูดแต่ละคำนี้เหมือนมีดกรีดเนื้อ แต่วันนี้นางเป็นอะไรไม่แน่ใจ ไม่รู้ไปโดนตัวไหนมา ปกติไม่เคยแวะซื้อของให้ตามที่ขอ แต่วันนี้จะเอากี่อย่างก็ซื้อมาหมด แถมบอกว่าอยากได้อะไรให้บอก แล้วก็บ่นว่า”ไหนว่าหิว กินแต่น้ำหวานจะอิ่มหรอ?” แล้วล้มตัวลงนอนเตียงไปเฉยๆ ไม่รู้ว่านางเป็นห่วงหรืออะไร แต่คิดว่าอยากแกล้งแหละ อาจจะอารมณ์ดีไม่ก็ผีเข้า แต่พอนึกๆดูแล้ว ตลอดหลายปีที่อยู่ด้วยกัน นางปฏิบัติกับเราแตกต่างกับคนอื่นมา พี่น้องอื่นนางจะพูดดีด้วยตลอด แต่กับเรางี้ พูดทีนึกว่าพิกุลจะร่วง ยิ่งพูดออกมายิ่งทำร้ายจิตใจ จนเรานึกว่านางเกลียดเราเพราะเราถูกรับมาเลี้ยง แต่มันก็มีบางทีที่นางใจดี โชว์ด้านที่เป็นผู้ชาย ปกป้องเรา บางครั้งที่เราร้องไห้ นางก็จะบ่นอะไรพึมพำ เช่น “จะกลัวอะไร มีพี่น้องอยู่นี่เยอะแยะ” หรือ “ไม่ได้เกลียดเธอสักหน่อยและอีกอันที่จำได้ดี คือนางพูดเรื่องที่ ครอบครัวเราไปขอให้พ่อนางช่วย นางเลยพูดออกมาลอยๆว่า “ไม่ได้เป็นภาระซะหน่อย พวกฉันไม่เดือดร้อนหรอกน่า” ก็ไม่รู้ตัวเลยว่าทำพวกนี้ทั้งหมดได้ยังไง และมารู้ตัวอีกทีว่าหวั่นไหวก็วันที่เราจะย้ายออกแล้ว เราไม่ถามหรอกว่านางคิดยังไง อาจจะไม่คิดอะไรเลยก็ได้ เราแค่อยากให้ความคิดเรามันได้รับการสะท้อนกลับเท่านั้นเอง ไม่ว่าจะยังไงครอบครัวต้องมาก่อน ได้มาพูดในนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ระบายออกและก้าวต่อไป ฉันจะรู้สึกขอบคุณนายเสมอ คนปากเสีย 5555
จะรู้มั้ยว่าทำให้เราคิดมากขนาดมาตั้งกระทู้พันทิป?
คือนางเป็นหลานชายพ่อบุญธรรมของ และบังเอิญต้องมาอยู่บ้านเดียวกัน ด้วยความที่บ้านอยู่กันหลายคนเรากลับมาจากมอ ไม่มีที่นอนก็จะนอนที่โซฟาใกล้ๆเตียงนาง ตื่นเช้ามาก็พบว่าบางวันเราก็นอนอยู่บนแขนนาง บางวันเราเผลอหลับไปตอนนางกอด บางวันเฝ้านางทำการบ้านดึกก็เผลอหลับไปตื่นเช้าบนที่นอนนางเฉยเลย ทั้งที่ปกตินางจะปล่อยเรานอนตรงไหนก็นอน นอนพื้นบ้างก็มี ถามว่าตื่นเช้ามาไม่คิดอะไรหรอ? คิดสิ คิดตลอดแหละ แต่ก็ข่มตนไว้ว่า และก็คิดว่านางคงไม่คิดอะไรหรอก เพราะโดยส่วนใหญ่เลยนางจะชอบว่าเรา ”เป็นผู้หญิงมานอนกับผู้ชายได้ไง?” “ไปนอนที่โซฟาโน้น” “ไปไกลๆเลย” แบบนี้ก็มี แต่พอเราหลับตื่นขึ้นมาก็เห็นกอดเราตลอด ทำขนาดนี้แล้วไม่คิดอะไรจะโกรธนะ นิสัยอีกอันที่งงมากคือ บางครั้งนางก็พูดกับเรานะ แต่ดีด้วยได้ไม่กี่วัน เว้นตอนนางป่วยนางจะพูดกับเราดีมาก คำพูดแต่ละคำนี้เหมือนมีดกรีดเนื้อ แต่วันนี้นางเป็นอะไรไม่แน่ใจ ไม่รู้ไปโดนตัวไหนมา ปกติไม่เคยแวะซื้อของให้ตามที่ขอ แต่วันนี้จะเอากี่อย่างก็ซื้อมาหมด แถมบอกว่าอยากได้อะไรให้บอก แล้วก็บ่นว่า”ไหนว่าหิว กินแต่น้ำหวานจะอิ่มหรอ?” แล้วล้มตัวลงนอนเตียงไปเฉยๆ ไม่รู้ว่านางเป็นห่วงหรืออะไร แต่คิดว่าอยากแกล้งแหละ อาจจะอารมณ์ดีไม่ก็ผีเข้า แต่พอนึกๆดูแล้ว ตลอดหลายปีที่อยู่ด้วยกัน นางปฏิบัติกับเราแตกต่างกับคนอื่นมา พี่น้องอื่นนางจะพูดดีด้วยตลอด แต่กับเรางี้ พูดทีนึกว่าพิกุลจะร่วง ยิ่งพูดออกมายิ่งทำร้ายจิตใจ จนเรานึกว่านางเกลียดเราเพราะเราถูกรับมาเลี้ยง แต่มันก็มีบางทีที่นางใจดี โชว์ด้านที่เป็นผู้ชาย ปกป้องเรา บางครั้งที่เราร้องไห้ นางก็จะบ่นอะไรพึมพำ เช่น “จะกลัวอะไร มีพี่น้องอยู่นี่เยอะแยะ” หรือ “ไม่ได้เกลียดเธอสักหน่อยและอีกอันที่จำได้ดี คือนางพูดเรื่องที่ ครอบครัวเราไปขอให้พ่อนางช่วย นางเลยพูดออกมาลอยๆว่า “ไม่ได้เป็นภาระซะหน่อย พวกฉันไม่เดือดร้อนหรอกน่า” ก็ไม่รู้ตัวเลยว่าทำพวกนี้ทั้งหมดได้ยังไง และมารู้ตัวอีกทีว่าหวั่นไหวก็วันที่เราจะย้ายออกแล้ว เราไม่ถามหรอกว่านางคิดยังไง อาจจะไม่คิดอะไรเลยก็ได้ เราแค่อยากให้ความคิดเรามันได้รับการสะท้อนกลับเท่านั้นเอง ไม่ว่าจะยังไงครอบครัวต้องมาก่อน ได้มาพูดในนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ระบายออกและก้าวต่อไป ฉันจะรู้สึกขอบคุณนายเสมอ คนปากเสีย 5555