ทำไมทุกคนถึงอยากมีชีวิตอยู่

คือเราตั่งแต่เกิดมาก็ไม่เคยรู้สึกดีใจที่เกิดมาเลยค่ะ สุดท้ายวันใดวันนึงเราก็ตายอยู่ดีไม่รู้จะใช้ชีวิตไปให้เหนื่อยทำไมไม่อยากพยายามทำอะไรเลยในเมื่อพอจบทุกคนก็เหมือนกัน (เริ่มมีความคิดนี้ที่จำได้น่าจะประมาณตอนป.4 ครูเคยบอกเราว่าถ้าเด็กตายจะได้ไปสวรรค์เพราะยังไม่มีบาปเลยอยากตายมาก) เราไม่อยากเหนื่อยไม่อยากพยายามไม่อยากทำอะไรแล้วไม่อยากกินข้าวอยากนอนไปยาวๆ รู้สึกว่าไม่มีเป้าหมายเป็นชิ้นเป็นอันในชีวิต ไม่เคยคิดเลยว่าอยากทำอะไรในอนาคตเพราะไม่ได้อยากทำ เราคิดแบบนี้มาตลอดเลย จนทำเราคิดสั้นเคยพยายามฆตตหลายครั่งแต่ก็ไม่เคยสำเร็จ หลังจากนั้นก็คิดกับตัวเองว่าถ้าไม่ตายอย่างน้อยก็ทำให้ตัวเองดีขึ้นเพราะถึงจะบอกตัวเองว่าอยากตายแต่บางทีแล้วในใจลึกๆก็อาจจะอยากมีชีวิตก็ได้ไม่งั้นคงไม่อยู่มาถึงขนาดนี้ บางทีอาจจะอยากใช้ชีวิตให้มีความสุขปกติเหมือนคนอื่นๆรึเปล่า อดข้าวไปสุดท้ายเราก็กลับไปกินข้าวทุกครั้ง และผ่านมันมาได้หลายรอบแล้ว เลยใช้ชีวิตต่อไปเหมือนไม่มีอะไร เราพยายามปรับทัศนคติ ความคิดของตัวเองอย่างน้อยก็ทำตอนนี้ให้มันดีขึ้นเพื่อแม่ ตั่งใจเรียนออกไปข้างนอกห้อง พยายามมองโลกในแง่ดียิ่งขึ้น แต่สุดท้ายเหมือนไม่มีอะไรดีเลยเราก็ยังวนกลับไปคิดแบบเดิมทุกครั่งเวลานอนไม่หลับ ชอบคิดเรื่องที่ผ่านมาแล้วก็มาเครียด ร้องให้ บางเรื่องผ่านไปหลายปีไม่รู้จะเก็บมาร้องทำไม ไม่รู้ทำไมเรื่องเล็กๆต้องเก็บมาใส่ใจขนาดนั้นทำไมเราถึงเป็นแบบนี้ ไม่รู้จะทำไงแล้วออกจากวงจรความคิดแบบนี้ อยากรู้ทำคนถึงยังอยากมีชีวิตอยู่หรือเคยคิดแบบนี้บ้างไหม ทำไงให้เลิกคิดแบบนี้