ตามกท.เลยค่ะ อยากให้เพื่อนๆมาแชร์
ปสก.การถูกบูลลี่/กลั่นแกล้ง ในรร.กันหน่อยค่ะ ว่ามีใครเจออะไรแรงๆสมัยวัยเด็กตอนเรียนกันบ้าง..
ส่วนเรา เราโดนตั้งแต่เริ่มอนุบาลเลยค่ะ (อ.3)
เพราะตอนอนุบาลเราเป็นเด็กที่มีผมน้อย ไม่ค่อยมีผมเหมือนคนอื่น เพื่อนๆก็จะหัวเราะ เรียกเราว่าปังปอนด์ ไม่ค่อยมีเพื่อนเล่นกับเขาหรอกค่ะ ไม่ค่อยมีใครอยากจะเป็นเพื่อนด้วยหรือเล่นด้วย เหมือนแกะดำ ก็เหงานิดนึงเข้าหาใครก็มีแต่คนแกล้งคนล้อ + เราผอมตัวเล็กที่สุดเลยและมีโรคประจำตัว เป็นธาลัสซีเมีย ตัวก็จะเล็ก เหลือง ซีด จนเรามีเพื่อนคนนึง และก็สนิทกันมาก ไปไหนมาไหนด้วยกันเล่นกัน2คน เรามีความสุขมากนะ ที่มีเพื่อน จนสนิทกันมาตลอด ยันขึ้นประถม จนวันนึงมีเพื่อนใหม่เข้ามา น่าจะช่วงป.2หรือป3.นี่แหระ จำไม่ได้นะ เพื่อนสนิทเราก็วิ่งมาบอกเรา ว่ามีเด็กใหม่เข้ามาไปดูกัน ซึ่งเรากวาดพื้นทำเวรหน้าห้องอยู่ เขาก็ลากแขนเราไป เราก็ไป พอไปก็เห็นเพื่อนใหม่ เราก็ไม่ได้พูดอะไร แต่เพื่อนสนิทเราบอกว่าไม่ชอบเด็กใหม่เลยคนนี้ แต่ไม่นาน ก็ดันไปตีสนิทกับเขา..จนเขาทั้ง2สนิทกัน และก็ทิ้งเราอยู่คนเดียว แล้วเราก็รู้มาหรือได้ยินมาว่าเพื่อนเราเป็นคนใส่ร้ายเรา ว่าเราเป็นคนพูดไม่ชอบเพื่อนคนนี้(เพื่อนใหม่ที่เพื่อนเราสนิทด้วย) ซึ่งจริงๆแล้วเขาเป็นคนพูดเองทั้งหมด แต่โยนมาให้เรา ทำให้เพื่อนคนนั้นไม่ชอบเรา ไม่เล่นกะเรา และเพื่อนคนนี้(คนใหม่)ก็ดันไปสนิทกับหัวหน้าห้อง (หัวโจก) ซึ่งถ้าคนนี้บอกไม่ให้เล่นไม่ให้คุยกับใครทุกคนในห้องก็จะไม่คุยไม่ยุ่ง ก็ตามนั้น เรากลายเป็นคนที่ถูกเพื่อนทั้งห้องแบน ล้อสารพัด ทั้งรูปร่าง และลื่อโรคประจำตัวเรา ว่าเราโรคเลือด ไอซีด เราไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน ไม่เคยเลยที่กลับมาบ้านจะไม่ร้องไห้ พอบอกแม่แม่ก็มาที่รร ก็บอกครู ครูก็จะบอกว่าอย่าไปแกล้งเพื่อนนะ นั่นละยิ่งทำให้เพื่อนทุกคนมันเกลียดเราเข้าไปอีก จากนั้นเพื่อนในห้องก็รุมแกล้งเรากัน ว่าเราเป็นอีเด็กขี้ฟ้องบ้างอะไรบ้าง จนเราไม่ไหวบอกแม่ว่าหนูอยากย้ายรร แม่ก็บอกให้ทนๆไปเดี๋ยวก็จบ แม่จะพูดอยู่แบบนี้ แม่บอกมีอะไรก็มาบอกแม่เดี๋ยวไปจัดการให้ พอบอกแม่ แม่ไปที่รร ไปบอกครู คุยกับเพื่อนๆว่าอย่าล้ออย่าว่าเพื่อนนะ จากที่คิดว่าจะจบจะเล็กลงกลายเป็นใหญ่ขึ้นๆทุกวัน แล้วตอนนั้นเรานั่งวาดรูปเล่นในห้องคนเดียว เพื่อนคนอื่นๆก็ไปจับกลุ่มกัน อยู่ๆ เพื่อนสนิทเราที่เราเคยสนิทมาก็มาคู่กับเพื่อนสนิทใหม่เขาคนนั้น และเอาไม้ปัดขนไก่ มาปัดที่หน้าเรา และก็ร้องเพลงกัน ว่าเสนียดจังไ... เราร้องไห้และเราโมโหตอนนั้นเราก็เรียกกรี้ดและตะโกนด่าไป ว่า อี เหี้... อีสั.... และร้องไห้ไปด้วย เพราะเราไม่ไหวแล้วจริงๆ กับสิ่งที่เราโดนเราไม่เคยไปทำไรใคร แต่เราโดนเพื่อนสนิทใส่ร้ายทำให้เรากลายเป็นคนที่น่ารังเกียจ แล้วหัวหน้าห้อง และเพื่อนทุกคนก็เหมือนสตั้นไปแปบนึง เพราะไม่เคยเห็นเราโมโหหรือด่าใคร เพราะเราเป็นเด็กเงียบๆและหัวหน้าห้องก็บอกเราว่า (ก็เองไปว่า...ทำไมละ ไปว่า...ก่อน) หมายถึงเพื่อนคนใหม่ เรางงมากๆเราไปว่าอะไร เราอยู่ของเราเงียบๆ เราก็บอกเราไม่ได้ว่า ก็จบไป จนมาป3-ป4-ป5 จำไม่ได้ประมาณนี้ เพื่อนที่เราเคยสนิทกับเพื่อนคนนี้ เขาก็มาทำเป็นชวรเราเล่นด้วย เราดีใจมากเลยนะที่เรามีเพื่อนแล้ว ก็เหมือนเขาจะให้เราเป็นเพื่อนสนิทด้วย ไปไหนก็ไปกัน3คน แต่2คนนี้เขาก็จะซี้กันมากกว่า เหมือนเราเป็นเบ๊ เป็นตัวตาม เรายอมทำตามเพราะเราอยากมีเพื่อน วันนึงเราจำได้ว่าเราเห็นเพื่อนคนนั้นวาดรูปเรา3คน แต่เราไม่เห็นเขานั่งวาดกัน2คน มองมาที่เรา และหัวเราะกันคิกคัก2คนเขา เราก็ไม่ได้อะไร จนวันนั้นเราขึ้นมาบนห้องคนเดียวตอนกลางวันคนอื่นไปกินข้าวกันหมด เราแอบเปิดสมุดที่เขาวาดดู เราแค่อยากจะเห็น ไม่ได้คิดอะไรเลย ดีใจนึกว่าเพื่อนวาดรูปเราด้วยแค่นั้นแต่เขาไม่ยอมให้เราดู เราเลยแอบเปิดดู สิ่งที่เห็นคือ เขาว่าเขา2คนสวยมากๆ ส่วนเราคือวาดมีขอบตาใต้ตาดำๆโทรมๆผอม เราเห็นเราก็เสียใจเนอะ นอยมาก แต่ก็ไม่ได้อะไร เราไม่รู้ว่าที่เขาทำเป็นเล่นกับเรา เพราะต้องการแกล้งเราและให้เราเป็นเบ๊แค่นั้นรึป่าวและก็มีขังเราในห้องน้ำ ห้องน้ำรรเรา เขาทำแบบมีล็อคจากด้านนอกได้ เราเข้าห้องน้ำและกำลังจะออกก็ขังเราไว้ ล็อคเราไว้อยู่อย่างงั้นหลายสิบนาที เราก็ร้องเรียกไม่ยอมเปิด เรารู้ว่าเป็นพวกเขาเพราะเราจำเสียงได้ได้ยินเสียงหัวเราะ และในห้องน้ำร้อนมากๆ หายใจไม่ค่อยออกและสักพักก็ยอมเปิดให้เราออกแล้ววิ่งหนีหายกันไป ก็ประมาณนี้และอีกหลายๆเรื่องที่เราโดนในวัยอนุบาลและประถม พูดง่ายๆไม่มีความสุขเลยสักวันที่รร. ร้องไห้ทุกวันไม่มีวันไหนไม่ร้อง เป็นปมมาตลอด
เพื่อนๆคิดว่ามันคงจะจบแค่นั้นใช่ไหม..เพราะนั่นคือตอนเด็กๆ แต่ไม่เลย พอขึ้นมัธยมก็โดนเหมือนเดิม ตอนแรกก็ยังไม่มีใครล้อใครอะไร แต่พอวันนึงกำลังนั่นเรียนอยู่มีครูเดินเข้ามาถามในห้องว่า มีเด็ก2คนที่มีโรคประจำตัว ใคร ยกมือขึ้น ซึ่งมีเพื่อนในห้องอีกคนเป็นโรคเดียวกับเรา ก็ยกกัน2คน หลังจากนั้นเพื่อนๆคนอื่นก็รู้ และก็เปลี่ยนไป จากเพื่อนผชเล่นกะเราคุยปกติ ก็ไม่คุยและกลายเป็นรังเกียจและล้อเรา ว่าอีโรคเลือด เลือดจางๆ เราเป็นเเค่โรคธาลัสซีเมีย ไม่ได้โรคติดต่อ มันน่ารังเกียจมากเลยหรอทุกคน🥺😥 จากที่เราคิดว่าเราขึ้นมต้น ย้ายมารร ใหม่แล้ว คงจะได้เพื่อนดีๆ และโตขึ้น แต่ไม่เลย ก็โดนล้อหนักมากๆ เดินไปไหน ก็จะโดนล้อโดนเพื่อนผชเรียกว่า เลือดจางๆๆ ขนาดตอนเรียนวิชาพละ ครูให้วิ่งไปที่จุดหมายให้เร็วที่สุดเพื่อจับเวลา พอถึงตาเราวิ่ง กลุ่มเพื่อนผช ก็พูดขึ้นมาว่า ตัวเหี้...วิ่งๆ คือเราเป็นผญดละเราโดนแบบนี้เราเสียใจเราเจ็บมากเลยนะ เราได้แต่ร้องไห้ปล่อยโฮ เพราะเราเสียใจมาก เราไม่เคยทำอะไรใคร แต่ทำไมทุกคนถึงไม่ชอบเรา รังเกียจเรา เราโดนมาตลอดเลย และก็มปลาย แม่เราป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายเราต้องหยุดเรียนไม่ได้ไปรรเลยเป็นเดือน เพราะไม่มีใครเฝ้าแม่ แม่นอนรพ เป็นเดือนๆรักษาตัวและผ่าตัด พอเรากลับไป โต๊ะเรียนเราก็หายไป เราไม่มีโต๊ะเรียนนั่ง เราถามใครก็บอกไม่รู้ เราก็ไม่มีโต๊ะเราก็ต้องไปลากโต๊ะจากข้างนอกทึ่อื่นเข้ามา เพื่อได้มีโต๊ะเรียน เห้อเรื่องเรายาวมากๆเลย บอกก่อน บางคนอาจจะบอกว่า เป็นเพราะนิสัยเราเองรึป่าวเพื่อนถึงได้เกลียด เรากล้าพูดเลย ว่าเราไม่เคยไปว่าไปรังแกหรือทำร้ายใครเลย และเราก็ไม่ได้บอกว่าตัวเราดีนะแต่เวลาเรามีเพื่อนเรารักเราให้ใจเต็ม100หมดเลยแต่ก็สุดท้าย ก็ไม่ได้มีใครจริงใจกับเราจริงๆ สิ่งที่เราเจอมาตลอดมันเป็นปมฝังใจมาตลอดเลยจริงๆจนทุกวันนี้อายุ20กว่าแล้วก็ยังไม่ลืม นึกถึงทีไรเจ็บปวดหัวใจทุกที เหมือนฝันร้าย มันไม่สามารถลืมได้เลยจริงๆ ในช่วงวัยเด็กวัยเรียน มันควรเป็นช่วงที่ดีที่สุด ช่วงที่สนุกที่สุด ควรมีความทรงจำดีๆกับเพื่อนๆ แต่สำหรับเราไม่เลยไม่เคยได้รับมันมีแต่ความทรงจำแย่ๆ กลายเป็นคนที่มีปมในใจไปตลอดเป็นซึมเศร้า ไม่กล้าที่จะให้ใจหรือสนิทและคุยกับใคร ทุกวันนี้เราก็มีแฟนเป็นเพื่อนสนิท...
และเพื่อนๆล่ะ เคยเจออะไรแย่ๆแบบนี้บ้างไหมคะในช่วงวัยเรียนมาเล่าให้ฟังหน่อย
เผื่อเราเป็นเพื่อนกัน...
ประสบการณ์การถูกบูลลี่( Bully )ตอนเรียนในวัยเด็ก ที่ฝังใจและเป็นปมทุกวันนี้คืออะไร?
ปสก.การถูกบูลลี่/กลั่นแกล้ง ในรร.กันหน่อยค่ะ ว่ามีใครเจออะไรแรงๆสมัยวัยเด็กตอนเรียนกันบ้าง..
ส่วนเรา เราโดนตั้งแต่เริ่มอนุบาลเลยค่ะ (อ.3)
เพราะตอนอนุบาลเราเป็นเด็กที่มีผมน้อย ไม่ค่อยมีผมเหมือนคนอื่น เพื่อนๆก็จะหัวเราะ เรียกเราว่าปังปอนด์ ไม่ค่อยมีเพื่อนเล่นกับเขาหรอกค่ะ ไม่ค่อยมีใครอยากจะเป็นเพื่อนด้วยหรือเล่นด้วย เหมือนแกะดำ ก็เหงานิดนึงเข้าหาใครก็มีแต่คนแกล้งคนล้อ + เราผอมตัวเล็กที่สุดเลยและมีโรคประจำตัว เป็นธาลัสซีเมีย ตัวก็จะเล็ก เหลือง ซีด จนเรามีเพื่อนคนนึง และก็สนิทกันมาก ไปไหนมาไหนด้วยกันเล่นกัน2คน เรามีความสุขมากนะ ที่มีเพื่อน จนสนิทกันมาตลอด ยันขึ้นประถม จนวันนึงมีเพื่อนใหม่เข้ามา น่าจะช่วงป.2หรือป3.นี่แหระ จำไม่ได้นะ เพื่อนสนิทเราก็วิ่งมาบอกเรา ว่ามีเด็กใหม่เข้ามาไปดูกัน ซึ่งเรากวาดพื้นทำเวรหน้าห้องอยู่ เขาก็ลากแขนเราไป เราก็ไป พอไปก็เห็นเพื่อนใหม่ เราก็ไม่ได้พูดอะไร แต่เพื่อนสนิทเราบอกว่าไม่ชอบเด็กใหม่เลยคนนี้ แต่ไม่นาน ก็ดันไปตีสนิทกับเขา..จนเขาทั้ง2สนิทกัน และก็ทิ้งเราอยู่คนเดียว แล้วเราก็รู้มาหรือได้ยินมาว่าเพื่อนเราเป็นคนใส่ร้ายเรา ว่าเราเป็นคนพูดไม่ชอบเพื่อนคนนี้(เพื่อนใหม่ที่เพื่อนเราสนิทด้วย) ซึ่งจริงๆแล้วเขาเป็นคนพูดเองทั้งหมด แต่โยนมาให้เรา ทำให้เพื่อนคนนั้นไม่ชอบเรา ไม่เล่นกะเรา และเพื่อนคนนี้(คนใหม่)ก็ดันไปสนิทกับหัวหน้าห้อง (หัวโจก) ซึ่งถ้าคนนี้บอกไม่ให้เล่นไม่ให้คุยกับใครทุกคนในห้องก็จะไม่คุยไม่ยุ่ง ก็ตามนั้น เรากลายเป็นคนที่ถูกเพื่อนทั้งห้องแบน ล้อสารพัด ทั้งรูปร่าง และลื่อโรคประจำตัวเรา ว่าเราโรคเลือด ไอซีด เราไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน ไม่เคยเลยที่กลับมาบ้านจะไม่ร้องไห้ พอบอกแม่แม่ก็มาที่รร ก็บอกครู ครูก็จะบอกว่าอย่าไปแกล้งเพื่อนนะ นั่นละยิ่งทำให้เพื่อนทุกคนมันเกลียดเราเข้าไปอีก จากนั้นเพื่อนในห้องก็รุมแกล้งเรากัน ว่าเราเป็นอีเด็กขี้ฟ้องบ้างอะไรบ้าง จนเราไม่ไหวบอกแม่ว่าหนูอยากย้ายรร แม่ก็บอกให้ทนๆไปเดี๋ยวก็จบ แม่จะพูดอยู่แบบนี้ แม่บอกมีอะไรก็มาบอกแม่เดี๋ยวไปจัดการให้ พอบอกแม่ แม่ไปที่รร ไปบอกครู คุยกับเพื่อนๆว่าอย่าล้ออย่าว่าเพื่อนนะ จากที่คิดว่าจะจบจะเล็กลงกลายเป็นใหญ่ขึ้นๆทุกวัน แล้วตอนนั้นเรานั่งวาดรูปเล่นในห้องคนเดียว เพื่อนคนอื่นๆก็ไปจับกลุ่มกัน อยู่ๆ เพื่อนสนิทเราที่เราเคยสนิทมาก็มาคู่กับเพื่อนสนิทใหม่เขาคนนั้น และเอาไม้ปัดขนไก่ มาปัดที่หน้าเรา และก็ร้องเพลงกัน ว่าเสนียดจังไ... เราร้องไห้และเราโมโหตอนนั้นเราก็เรียกกรี้ดและตะโกนด่าไป ว่า อี เหี้... อีสั.... และร้องไห้ไปด้วย เพราะเราไม่ไหวแล้วจริงๆ กับสิ่งที่เราโดนเราไม่เคยไปทำไรใคร แต่เราโดนเพื่อนสนิทใส่ร้ายทำให้เรากลายเป็นคนที่น่ารังเกียจ แล้วหัวหน้าห้อง และเพื่อนทุกคนก็เหมือนสตั้นไปแปบนึง เพราะไม่เคยเห็นเราโมโหหรือด่าใคร เพราะเราเป็นเด็กเงียบๆและหัวหน้าห้องก็บอกเราว่า (ก็เองไปว่า...ทำไมละ ไปว่า...ก่อน) หมายถึงเพื่อนคนใหม่ เรางงมากๆเราไปว่าอะไร เราอยู่ของเราเงียบๆ เราก็บอกเราไม่ได้ว่า ก็จบไป จนมาป3-ป4-ป5 จำไม่ได้ประมาณนี้ เพื่อนที่เราเคยสนิทกับเพื่อนคนนี้ เขาก็มาทำเป็นชวรเราเล่นด้วย เราดีใจมากเลยนะที่เรามีเพื่อนแล้ว ก็เหมือนเขาจะให้เราเป็นเพื่อนสนิทด้วย ไปไหนก็ไปกัน3คน แต่2คนนี้เขาก็จะซี้กันมากกว่า เหมือนเราเป็นเบ๊ เป็นตัวตาม เรายอมทำตามเพราะเราอยากมีเพื่อน วันนึงเราจำได้ว่าเราเห็นเพื่อนคนนั้นวาดรูปเรา3คน แต่เราไม่เห็นเขานั่งวาดกัน2คน มองมาที่เรา และหัวเราะกันคิกคัก2คนเขา เราก็ไม่ได้อะไร จนวันนั้นเราขึ้นมาบนห้องคนเดียวตอนกลางวันคนอื่นไปกินข้าวกันหมด เราแอบเปิดสมุดที่เขาวาดดู เราแค่อยากจะเห็น ไม่ได้คิดอะไรเลย ดีใจนึกว่าเพื่อนวาดรูปเราด้วยแค่นั้นแต่เขาไม่ยอมให้เราดู เราเลยแอบเปิดดู สิ่งที่เห็นคือ เขาว่าเขา2คนสวยมากๆ ส่วนเราคือวาดมีขอบตาใต้ตาดำๆโทรมๆผอม เราเห็นเราก็เสียใจเนอะ นอยมาก แต่ก็ไม่ได้อะไร เราไม่รู้ว่าที่เขาทำเป็นเล่นกับเรา เพราะต้องการแกล้งเราและให้เราเป็นเบ๊แค่นั้นรึป่าวและก็มีขังเราในห้องน้ำ ห้องน้ำรรเรา เขาทำแบบมีล็อคจากด้านนอกได้ เราเข้าห้องน้ำและกำลังจะออกก็ขังเราไว้ ล็อคเราไว้อยู่อย่างงั้นหลายสิบนาที เราก็ร้องเรียกไม่ยอมเปิด เรารู้ว่าเป็นพวกเขาเพราะเราจำเสียงได้ได้ยินเสียงหัวเราะ และในห้องน้ำร้อนมากๆ หายใจไม่ค่อยออกและสักพักก็ยอมเปิดให้เราออกแล้ววิ่งหนีหายกันไป ก็ประมาณนี้และอีกหลายๆเรื่องที่เราโดนในวัยอนุบาลและประถม พูดง่ายๆไม่มีความสุขเลยสักวันที่รร. ร้องไห้ทุกวันไม่มีวันไหนไม่ร้อง เป็นปมมาตลอด
เพื่อนๆคิดว่ามันคงจะจบแค่นั้นใช่ไหม..เพราะนั่นคือตอนเด็กๆ แต่ไม่เลย พอขึ้นมัธยมก็โดนเหมือนเดิม ตอนแรกก็ยังไม่มีใครล้อใครอะไร แต่พอวันนึงกำลังนั่นเรียนอยู่มีครูเดินเข้ามาถามในห้องว่า มีเด็ก2คนที่มีโรคประจำตัว ใคร ยกมือขึ้น ซึ่งมีเพื่อนในห้องอีกคนเป็นโรคเดียวกับเรา ก็ยกกัน2คน หลังจากนั้นเพื่อนๆคนอื่นก็รู้ และก็เปลี่ยนไป จากเพื่อนผชเล่นกะเราคุยปกติ ก็ไม่คุยและกลายเป็นรังเกียจและล้อเรา ว่าอีโรคเลือด เลือดจางๆ เราเป็นเเค่โรคธาลัสซีเมีย ไม่ได้โรคติดต่อ มันน่ารังเกียจมากเลยหรอทุกคน🥺😥 จากที่เราคิดว่าเราขึ้นมต้น ย้ายมารร ใหม่แล้ว คงจะได้เพื่อนดีๆ และโตขึ้น แต่ไม่เลย ก็โดนล้อหนักมากๆ เดินไปไหน ก็จะโดนล้อโดนเพื่อนผชเรียกว่า เลือดจางๆๆ ขนาดตอนเรียนวิชาพละ ครูให้วิ่งไปที่จุดหมายให้เร็วที่สุดเพื่อจับเวลา พอถึงตาเราวิ่ง กลุ่มเพื่อนผช ก็พูดขึ้นมาว่า ตัวเหี้...วิ่งๆ คือเราเป็นผญดละเราโดนแบบนี้เราเสียใจเราเจ็บมากเลยนะ เราได้แต่ร้องไห้ปล่อยโฮ เพราะเราเสียใจมาก เราไม่เคยทำอะไรใคร แต่ทำไมทุกคนถึงไม่ชอบเรา รังเกียจเรา เราโดนมาตลอดเลย และก็มปลาย แม่เราป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายเราต้องหยุดเรียนไม่ได้ไปรรเลยเป็นเดือน เพราะไม่มีใครเฝ้าแม่ แม่นอนรพ เป็นเดือนๆรักษาตัวและผ่าตัด พอเรากลับไป โต๊ะเรียนเราก็หายไป เราไม่มีโต๊ะเรียนนั่ง เราถามใครก็บอกไม่รู้ เราก็ไม่มีโต๊ะเราก็ต้องไปลากโต๊ะจากข้างนอกทึ่อื่นเข้ามา เพื่อได้มีโต๊ะเรียน เห้อเรื่องเรายาวมากๆเลย บอกก่อน บางคนอาจจะบอกว่า เป็นเพราะนิสัยเราเองรึป่าวเพื่อนถึงได้เกลียด เรากล้าพูดเลย ว่าเราไม่เคยไปว่าไปรังแกหรือทำร้ายใครเลย และเราก็ไม่ได้บอกว่าตัวเราดีนะแต่เวลาเรามีเพื่อนเรารักเราให้ใจเต็ม100หมดเลยแต่ก็สุดท้าย ก็ไม่ได้มีใครจริงใจกับเราจริงๆ สิ่งที่เราเจอมาตลอดมันเป็นปมฝังใจมาตลอดเลยจริงๆจนทุกวันนี้อายุ20กว่าแล้วก็ยังไม่ลืม นึกถึงทีไรเจ็บปวดหัวใจทุกที เหมือนฝันร้าย มันไม่สามารถลืมได้เลยจริงๆ ในช่วงวัยเด็กวัยเรียน มันควรเป็นช่วงที่ดีที่สุด ช่วงที่สนุกที่สุด ควรมีความทรงจำดีๆกับเพื่อนๆ แต่สำหรับเราไม่เลยไม่เคยได้รับมันมีแต่ความทรงจำแย่ๆ กลายเป็นคนที่มีปมในใจไปตลอดเป็นซึมเศร้า ไม่กล้าที่จะให้ใจหรือสนิทและคุยกับใคร ทุกวันนี้เราก็มีแฟนเป็นเพื่อนสนิท...
และเพื่อนๆล่ะ เคยเจออะไรแย่ๆแบบนี้บ้างไหมคะในช่วงวัยเรียนมาเล่าให้ฟังหน่อย
เผื่อเราเป็นเพื่อนกัน...