ความรักครั้งเเรกของชีวิต

ผมเเละเธออายุ 17 ปีเท่ากัน คบกันมา 1 ปีนิดๆ
เข้าเรื่อง เธอโทรมาหาผมเเล้วบอกว่าอยากคุย ตอนโทรเธอถามกับผมว่า เธอรู้สึกว่าผมเปลี่ยนไป เธอก็เปลี่ยนไปในด้านที่ดีในอนาคต เเต่คือเธอรู้สึกว่าผมไม่ค่อยใส่ใจเหมือนกับเมื่อก่อน เธอไม่ได้รู้สึกรักเหมือนตอนเเรกใช่ไหม
ผมตอบว่า (อ้ำๆอึ้งๆ ไม่กล้าตอบ) ใช่……ผมรู้สึกเฉยๆกับเธอเเล้วอ่ะ ผมก็ลองพยายามที่จะทำให้ดีขึ้น เเต่ผมทำไม่ได้ เพราะรู้สึกว่ามันบังคับไม่ได้ เธอก็ถามอีกว่า หรือจะเลิกไหม
ผมก็ตอบ(อ้ำๆอึ้งๆ) เลิกกันก็ได้ ผมไม่อยากให้เธอเสียเวลาเเละยืดเยื้อ
เธอตอบอีกว่า เธอกับเค้าคบกันไปถึงม.6 เเล้วค่อยเเยกทางไม่ได้หรอ สร้างความทรงจำดีๆให้กันเเล้วพอจบค่อยเเยกทาง
ผมตอบ เเต่ยังไงผลลัพธ์ก็เลิกกันอยู่ดี เเละตอนนี้ผมก็รู้สึกเฉยๆเเล้วอ่ะ ผมไม่อยากให้เธอเสียเวลาด้วย เดี๋ยวพอยืดเยื้อไปถึง ม.6 เดี๋ยวมันจะเสียเวลา เเละทำให้ทุกข์กว่าเดิม
เธอก็ร้องไห้ เสียใจ
ผมก็ตอบ ผมขอขอบคุณนะที่ทำให้รู้จักความรักครั้งเเรก เเละเป็นประสบการณ์เเรกด้วย
เธอก็ตอบ เธอขอบคุณนะที่มารัก ผมเป็นคนที่ดีที่สุดตั้งเเต่คบกันมา

วันนี้ไป รร เธอก็ให้ผมฝากซื้อของด้วย ตอนเเรกผมก็ทำตัวไม่ถูก เพราะถือว่าบอกไปเเล้วว่าเลิกกัน ผมก็ซื้อของไปให้ เธอก็มองหน้าผม ผมก็มองหน้าเธอ ผมก็รีบเดินไป

ตอนนี้เหมือนเธอยังไม่อยากเลิกกับผมใช่ไหมครับ ผมควรทำไง เป็นประสบการความรักครั้งเเรกด้วย
เเละผมก็ยังรู้สึกเป็นห่วงเเละสงสารเธออยู่ด้วย เเต่ไม่ได้รัก
ทำไงดีครับ ผมปกติไหมครับที่รู้สึกเเบบนี้ ผมเครียดครับ 😭

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่