๏ ... เรือแป๊ะ ... ๏

เริ่มอรุณรอบราย ไร้รมย์รื่นลมโชยชื่นกลับกลายระคายผิวกลีบดอกไม้ไหวร่วงควงปลิดปลิวกลิ่นฉุนฉิวสีหมอง มองไร้งาม เสียงเพรียกพร้องร้องกู่สกุณก้องกระทบครองโสตแทรกสู่ทรวงหวามหวาดวิตกหมกมุ่นกรุ่นวู่วามข่มหักห้

พาหิยะ — เมื่อผู้หลงตน ได้พบธรรม เวรนั้นก่อด้วยใจ ยิ่งจดจำยิ่งผูกพัน จากภพหนึ่งสู่อีกภพนั้น ยังตามกันด้วยแรงกรรม บางคนหลงในความแค้น บางคนหลงในเกียรติยศ บางคนหลงว่า “ตัวตน” ปรากฏ จน