องค์กรไม่ได้โตเพราะคนเก่งข้ามถนนได้ แต่โตเมื่อเขาหันกลับมาจูงมือคนที่ยังกลัว...

ในองค์กรหนึ่ง...
เราอาจทำงานอยู่ใกล้กัน
แต่ระหว่างแผนกกลับมีกำแพงที่มองไม่เห็น
กำแพงของตำแหน่ง อำนาจ ข้อมูล ความเคยชิน
หรือความคิดว่า “นี่คนของฉัน นั่นงานของเธอ”

บางครั้ง...
กำแพงมีไว้รักษามาตรฐานและความปลอดภัย
แต่ถ้าสร้างไว้เพื่อปกป้องอาณาเขตของตัวเอง
วันหนึ่งมันอาจกลายเป็น Silo ที่ขวางทั้งงานและความสัมพันธ์

การเปลี่ยนองค์กร...
จึงไม่ใช่แค่สั่งให้ทุกคนออกจาก Comfort Zone
เพราะบางคนกล้าข้ามถนนได้ทันที
ขณะที่บางคนยังยืนลังเลอยู่ริมทาง
คนที่พาองค์กรไปข้างหน้าอย่างแท้จริง
อาจไม่ใช่คนที่เดินข้ามไปได้เร็วที่สุด
แต่คือคนที่ข้ามไปแล้ว ยังหันกลับมา ยื่นมือให้
และบอกคนที่ยังกลัวว่า “ไปด้วยกันนะ”

เมื่อ (เราช่วยกันสร้าง) ความไว้ใจกันและความผูกพันที่จริงใจเกิดขึ้น
กำแพงจะไม่ได้หายไปในวันเดียว
แต่เราอาจค่อย ๆ นำอิฐจากกำแพงก้อนเดิม
มาวางเป็นสะพานให้คนในองค์กรเดินถึงกันได้ง่ายขึ้น

บางที บางครั้ง การเชื่อใจกัน การไว้ใจกันอย่างบริสุทธิ์ใจ
รวมถึงการลดอัตตาของตน
อาจไม่ใช่การพยายามสร้างคนที่เก่งที่สุดเพียงไม่กี่คน
แต่คือการสร้างพื้นที่ที่ทำให้คนธรรมดา..
กล้าก้าว กล้าเดิน
กล้าทำลาย กล้าสลายกำแพงของอัตตา
เพื่อให้ความจริงใจได้สื่อสารกัน...

ที่สำคัญ คนที่ก้าวผ่านได้แล้ว..ก็ไม่คิดทิ้งใครไว้ข้างหลัง

ในที่ทำงานของคุณ
มีกำแพงก้อนไหน อุปสรรคอันใด
ที่เราน่าจะช่วยกันเปลี่ยนให้เป็นสะพานมุ่งสู่ความสำเร็จบ้างครับ ?

แชร์ความเห็นและประสบการณ์กันได้นะครับ