สืบเนื่องจากเราพาลูกไปหาหมอที่ รพ. รัฐ และพาแม่ไปช่วยด้วย ตั้งแต่ที่เริ่มมานั่งรอสังเกตุว่าเก้าอี้แถวหน้าสุดซ้ายมีถุงผ้าใบหนึ่งวางอยู่เป็นถุงผ้าที่ฟีบๆไม่มีของข้างใน ทางกลุ่มของเราก็ไม่ได้ไปนั่ง คนอื่นๆก็ไม่ได้ไปนั่งด้วย รพ.คนเยอะมากจริงๆ คนจำนวนมากหลายๆคนก็ไม่ได้นั่งต้องยืน ลูกของเราค่อนข้างซนมากไม่ยอมอยู่กับที่ ลุกวิ่งเล่นให้ยายกับแม่ไล่ตามอยู่บ่อยๆเลยนั่งไม่เป็นที่กัน เปลี่ยนที่นั่งบ่อยตามแต่ว่าตรงไหนว่างก็นั่ง ช่วงหลังเราค่อนข้างเกรงใจที่ต้องลุกขอทางเข้าออกบ่อยๆด้วยความที่เก้าอี้ รพ. จะเป็นลักษณะเป็นแถว แล้วคนมักจะนั่งริมซ้ายขวาทำให้ว่างช่วงตรงกลาง แล้วเราขอทางเข้าออกค่อนข้างบ่อยแล้ว เวลาเดินจะชนกับเข่าคนที่นั่งด้วยเนื่องจากเก้าอี้แต่ละแถววางชิดกันมากจริงๆ
ตอนนั้นรอได้ประมาณ 1 ชม. แล้วเผอิญมีเก้าอี้แถวหน้าที่ว่างถัดจากตัวซ้ายสุดที่วางถุงผ้าเราเลยไปนั่งเอาลูกซ้อนตัก ตอนนั้นคิวขึ้นว่าเหลืออีกคิวเดียวก่อนหน้าคิวของลูก เราเลยเรียกแม่เราให้มานั่งตัวซ้ายที่วางถุงผ้าไว้ ตอนนั้นเราไม่แน่ใจว่ามีคนลืมทิ้งไว้หรือเปล่าคิดว่าน่าจะเป็นถุงที่เตรียมมาใส่ยาที่รพ. เลยบอกกับแม่ว่าเค้าน่าจะลืมแล้วหรือเปล่าเห็นได้ประมาณ 1 ชม.แล้ว แม่นั่งไปก่อนก็ได้ แม่เราก็นั่งแค่ครึ่งเก้าอี้ไม่ได้นั่งทับถุงผ้า เมื่อยขามากก็กะว่านั่งหน่อย เพราะเดี๋ยวก็จะได้เข้าพบหมอแล้ว แม่เรานั่งได้แค่ประมาณ 1 นาที มีลุงคนหนึ่งเดินเข้ามาด่าแม่เราว่า “ป้า ถ้าป้าเมื่อยก็ไปนั่งที่อื่น อย่ามานั่งตรงนี้ นี่เก้าอี้ผมลุกออกไป!!!“ แม่เราก็ลุกให้ แต่เราก็เจ็บใจแทนแม่เรามาก คือมันน่าจะมีวิธีการพูดที่ดีกว่านี้นะเราว่า ไม่ใช่มาถึงแล้วด่าใส่เลย เราเลยทำเป็นคุยกับแม่แต่พูดดังๆใส่มันนั้นแหละว่า ”เก้าอี้ รพ.มันก็ของใช้ด้วยกันใช่ไหมแม่ มันควรแล้วเหรอที่จะจองเก้าอี้โดยวางถุงไว้ แล้วหายไปเป็นชมๆ เนี่ย ไม่มีจิตสำนึก เห็นแก่ตัว คนอื่นก็ต้องมาไม่ได้นั่งด้วยเนี่ยเป็นชม. แทนที่ไปนานก็ควรเอาของไปด้วย กลับมาก็หาที่นั่งที่อื่นได้“ เราพูดมีแต่คนหันมามอง แต่ก็ไม่มีใครช่วยพูดแก้ต่างให้ไอ้ลุงมันนะ
จากนั้นหมอก็เรียกเข้าห้องตรวจ เราไปกลับลูก ไอ้ลุงมันจ้องหน้าเรา เราก็จ้องหน้ามันกลับ เราออกจากห้องตรวจแม่บอกว่ามันก็จ้องหน้าแม่ด้วย ส่วนตัวเราคิดว่ามันไม่มีสิทธิมาด่านะ ถ้าพูดดีๆอะแม่เราก็ลุกให้อยู่แล้ว แต่ไม่มีสิทธิมาพูดเหมือนเป็นเจ้าเข้าเจ้าของสถานที่ด้วย เราคิดว่าที่นั่งควรเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กัน เวลาลุกไปเข้าห้องน้ำอะไรแบบนี้หรือเข้าห้องตรวจ พอเก้าอี้ว่างจะได้ผัดกันยืนผลัดกันนั่ง ก็คนแก่คนเจ็บด้วยกันทั้งนั้นแหละ แต่บางคนเราสังเกตุว่าคนชอบวางของจองตำแหน่งที่ดีอยู่ตลอดตั้งแต่ต้นจนจบเลยไม่ใช่แค่ลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่ไปกินข้าว ไปพบหมอเสร็จ และถึงรอใบนัด รอคิวยา คือช่วงที่ตัวไม่อยู่ก็ไม่ปล่อยให้ใครได้นั่งเลยอะ เราว่ามันค่อนข้างเห็นแก่ตัวเลยล่ะ บางคนได้นั่งก็จะได้นั่งตลอด บางคนก็ไม่ได้นั่งเลยเป็นชม. เราคิดว่ารพ.ควรทำป้ายติดกำกับซักหน่อยว่า “ไม่ให้วางสัมภาระทิ้งไว้ที่เก้าอี้ เพื่อเผื่อแผ่ที่นั่งกับผู้อื่น” ด้วย ทุกคนคิดว่ายังไงคะ
คิดยังไงกับคนที่ใช้ของวางจองเก้าอี้รพ.รัฐแล้วหายไปเป็นชม.
ตอนนั้นรอได้ประมาณ 1 ชม. แล้วเผอิญมีเก้าอี้แถวหน้าที่ว่างถัดจากตัวซ้ายสุดที่วางถุงผ้าเราเลยไปนั่งเอาลูกซ้อนตัก ตอนนั้นคิวขึ้นว่าเหลืออีกคิวเดียวก่อนหน้าคิวของลูก เราเลยเรียกแม่เราให้มานั่งตัวซ้ายที่วางถุงผ้าไว้ ตอนนั้นเราไม่แน่ใจว่ามีคนลืมทิ้งไว้หรือเปล่าคิดว่าน่าจะเป็นถุงที่เตรียมมาใส่ยาที่รพ. เลยบอกกับแม่ว่าเค้าน่าจะลืมแล้วหรือเปล่าเห็นได้ประมาณ 1 ชม.แล้ว แม่นั่งไปก่อนก็ได้ แม่เราก็นั่งแค่ครึ่งเก้าอี้ไม่ได้นั่งทับถุงผ้า เมื่อยขามากก็กะว่านั่งหน่อย เพราะเดี๋ยวก็จะได้เข้าพบหมอแล้ว แม่เรานั่งได้แค่ประมาณ 1 นาที มีลุงคนหนึ่งเดินเข้ามาด่าแม่เราว่า “ป้า ถ้าป้าเมื่อยก็ไปนั่งที่อื่น อย่ามานั่งตรงนี้ นี่เก้าอี้ผมลุกออกไป!!!“ แม่เราก็ลุกให้ แต่เราก็เจ็บใจแทนแม่เรามาก คือมันน่าจะมีวิธีการพูดที่ดีกว่านี้นะเราว่า ไม่ใช่มาถึงแล้วด่าใส่เลย เราเลยทำเป็นคุยกับแม่แต่พูดดังๆใส่มันนั้นแหละว่า ”เก้าอี้ รพ.มันก็ของใช้ด้วยกันใช่ไหมแม่ มันควรแล้วเหรอที่จะจองเก้าอี้โดยวางถุงไว้ แล้วหายไปเป็นชมๆ เนี่ย ไม่มีจิตสำนึก เห็นแก่ตัว คนอื่นก็ต้องมาไม่ได้นั่งด้วยเนี่ยเป็นชม. แทนที่ไปนานก็ควรเอาของไปด้วย กลับมาก็หาที่นั่งที่อื่นได้“ เราพูดมีแต่คนหันมามอง แต่ก็ไม่มีใครช่วยพูดแก้ต่างให้ไอ้ลุงมันนะ
จากนั้นหมอก็เรียกเข้าห้องตรวจ เราไปกลับลูก ไอ้ลุงมันจ้องหน้าเรา เราก็จ้องหน้ามันกลับ เราออกจากห้องตรวจแม่บอกว่ามันก็จ้องหน้าแม่ด้วย ส่วนตัวเราคิดว่ามันไม่มีสิทธิมาด่านะ ถ้าพูดดีๆอะแม่เราก็ลุกให้อยู่แล้ว แต่ไม่มีสิทธิมาพูดเหมือนเป็นเจ้าเข้าเจ้าของสถานที่ด้วย เราคิดว่าที่นั่งควรเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กัน เวลาลุกไปเข้าห้องน้ำอะไรแบบนี้หรือเข้าห้องตรวจ พอเก้าอี้ว่างจะได้ผัดกันยืนผลัดกันนั่ง ก็คนแก่คนเจ็บด้วยกันทั้งนั้นแหละ แต่บางคนเราสังเกตุว่าคนชอบวางของจองตำแหน่งที่ดีอยู่ตลอดตั้งแต่ต้นจนจบเลยไม่ใช่แค่ลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่ไปกินข้าว ไปพบหมอเสร็จ และถึงรอใบนัด รอคิวยา คือช่วงที่ตัวไม่อยู่ก็ไม่ปล่อยให้ใครได้นั่งเลยอะ เราว่ามันค่อนข้างเห็นแก่ตัวเลยล่ะ บางคนได้นั่งก็จะได้นั่งตลอด บางคนก็ไม่ได้นั่งเลยเป็นชม. เราคิดว่ารพ.ควรทำป้ายติดกำกับซักหน่อยว่า “ไม่ให้วางสัมภาระทิ้งไว้ที่เก้าอี้ เพื่อเผื่อแผ่ที่นั่งกับผู้อื่น” ด้วย ทุกคนคิดว่ายังไงคะ