ก่อนหน้านี้ผมอยากมีลูกมาก แต่ตอนยังอายุน้อยก็ไม่กล้ามีเพราะกลัวเรื่องเงินไม่พอเลี้ยง ก็ได้แต่พยายามทำตัวให้พร้อม แต่พอคิดว่าพร้อมอายุก็เยอะมากแล้ว ปัจจุบันอายุใกล้ 42 ทั้งผมและแฟน ไปทำ icsi มารอบนึงก็ไม่ติดเก็บไข่ได้ 8 ฟอง ฝ่อหมด จะมีธรรมชาติก็กลัว อยากไปรับเด็กมาเลี้ยงก็มีสิ่งที่กลัวในหัวอยู่หลายเรื่อง และไม่มีข้อมูลว่าการรับเด็กมาเลี้ยงมันยากมากมั้ย เลือกได้แค่ไหนด้วย
และตอนนี้พอมาคิดถึงตอนแก่ก็กลัวอีกว่าไม่มีลูก สิ่งที่ทำมาทั้งหมดจะให้ใครเพราะทั้งผมและแฟนก็เป็นรุ่นสุดท้ายของตระกูล ญาติคนอื่นๆ ก็ห่างๆ กันไปหมดแล้วไม่ได้ติดต่อกันเป็น 10 ปี และไม่ได้สะดวกใจจะติดต่อเพราะปัญหาหลายๆ อย่างที่ผ่านๆ มา
และกูคิดเรื่องว่าแล้วถ้าเราแก่ไปมากๆ แล้วถ้าวันนั้นเพื่อนที่สนิทกันไม่เหลือแล้วหรือตัวเพื่อนเองก็ไม่ได้สะดวกเดินทางไปมาหาสู่กันแล้วก็แต่ละคนก็คงแก่มากๆ แล้ว ทำให้เราเหลือกันแค่กับแฟน 2 คน หรือวันนั้นอาจจะเหลือแค่เราหรือแฟนคนใดคนหนึ่งคนเดียว จะทำยังไงถ้าวันนั้น เราอยู่ในสภาพที่ช่วยเหลือตัวเองแทบไม่ได้แล้ว เช่น อัลไซเมอร์ , ป่วยติดเตียง , สายตามองไม่เห็น ฯลฯ
สิ่งที่กลัวคือ เงินพอที่จะมีดูแลตัวเองได้ประมาณนึงแต่ก็ไม่ได้มากจนที่จะสามารถไปอยู่บ้านพักคนชราเกรดพรีเมี่ยม พอแค่อยู่บ้านพักคนชราแบบทั่วๆ ไป ซึ่งเค้าคงไม่รับผู้ป่วยติดเตียงหรืออัลไซเมอร์ ถึงตอนนั้นจะทำยังไงนึกไม่ออกเลย ถ้ามีลูกอาจจะยังพอให้ลูกเป็นคนส่งเข้า nursing home แบบเช้าไปเย็นกลับ และวันที่เราตายสมบัติที่เหลือก็ยกให้ลูกไป แต่ถ้าตัวเรามีแค่เงิน แต่ไม่มีญาติหรือเพื่อนที่ไหนเลย ถึงวันนั้น nursing home น่าจะไม่รับ และเงินที่มีก็คงไม่มีประโยชน์ นอกจากเอาไว้ให้คนที่หวังผลประโยชน์จากเรามาหลอกเอาไป เลยอยากปรึกษาเพื่อนๆ ว่าเคยคิดเรื่องนี้กันมั้ยครับ
เรื่องนี้ก่อนหน้านี้ไม่ซีเรียสเท่าไหร่ แต่อายุยิ่งเยอะขึ้นทุกวันผมเริ่มยิ่งคิดไปเรื่อยๆ ยิ่งมองเห็นภาพว่ามันน่ากลัวมากๆ เลยครับ เมื่อก่อนเคยคิดว่าอย่าไปหวังอะไรจากลูกเลย แต่ยิ่งอายุเยอะขึ้น สภาพร่างกายเริ่มเปลี่ยนไป จนรู้สึกได้ว่าสภาพร่างกายมันยิ่งแก่ยิ่งแย่ลง เราคิดเรื่องไม่หวังพึ่งใครเลยในความเป็นจริงมันเป็นไปไม่ได้เลย มันต้องมีบ้างและถ้าคนนั้นไม่ใช่คนในครอบครัว ก็คงยากที่จะหวังให้เค้าจะดูเราบ้างแบบไม่ใช่แค่หวังเงินอย่างเดียว
อยากรู้ว่าคนที่มีชีวิตคู่ แต่ไม่มีลูก และไม่มีญาติหรือเพื่อนเหลือแล้วตอนแก่ มีปัญหาหรือกลัวเรื่องบั้นปลายมั้ยครับ
และตอนนี้พอมาคิดถึงตอนแก่ก็กลัวอีกว่าไม่มีลูก สิ่งที่ทำมาทั้งหมดจะให้ใครเพราะทั้งผมและแฟนก็เป็นรุ่นสุดท้ายของตระกูล ญาติคนอื่นๆ ก็ห่างๆ กันไปหมดแล้วไม่ได้ติดต่อกันเป็น 10 ปี และไม่ได้สะดวกใจจะติดต่อเพราะปัญหาหลายๆ อย่างที่ผ่านๆ มา
และกูคิดเรื่องว่าแล้วถ้าเราแก่ไปมากๆ แล้วถ้าวันนั้นเพื่อนที่สนิทกันไม่เหลือแล้วหรือตัวเพื่อนเองก็ไม่ได้สะดวกเดินทางไปมาหาสู่กันแล้วก็แต่ละคนก็คงแก่มากๆ แล้ว ทำให้เราเหลือกันแค่กับแฟน 2 คน หรือวันนั้นอาจจะเหลือแค่เราหรือแฟนคนใดคนหนึ่งคนเดียว จะทำยังไงถ้าวันนั้น เราอยู่ในสภาพที่ช่วยเหลือตัวเองแทบไม่ได้แล้ว เช่น อัลไซเมอร์ , ป่วยติดเตียง , สายตามองไม่เห็น ฯลฯ
สิ่งที่กลัวคือ เงินพอที่จะมีดูแลตัวเองได้ประมาณนึงแต่ก็ไม่ได้มากจนที่จะสามารถไปอยู่บ้านพักคนชราเกรดพรีเมี่ยม พอแค่อยู่บ้านพักคนชราแบบทั่วๆ ไป ซึ่งเค้าคงไม่รับผู้ป่วยติดเตียงหรืออัลไซเมอร์ ถึงตอนนั้นจะทำยังไงนึกไม่ออกเลย ถ้ามีลูกอาจจะยังพอให้ลูกเป็นคนส่งเข้า nursing home แบบเช้าไปเย็นกลับ และวันที่เราตายสมบัติที่เหลือก็ยกให้ลูกไป แต่ถ้าตัวเรามีแค่เงิน แต่ไม่มีญาติหรือเพื่อนที่ไหนเลย ถึงวันนั้น nursing home น่าจะไม่รับ และเงินที่มีก็คงไม่มีประโยชน์ นอกจากเอาไว้ให้คนที่หวังผลประโยชน์จากเรามาหลอกเอาไป เลยอยากปรึกษาเพื่อนๆ ว่าเคยคิดเรื่องนี้กันมั้ยครับ
เรื่องนี้ก่อนหน้านี้ไม่ซีเรียสเท่าไหร่ แต่อายุยิ่งเยอะขึ้นทุกวันผมเริ่มยิ่งคิดไปเรื่อยๆ ยิ่งมองเห็นภาพว่ามันน่ากลัวมากๆ เลยครับ เมื่อก่อนเคยคิดว่าอย่าไปหวังอะไรจากลูกเลย แต่ยิ่งอายุเยอะขึ้น สภาพร่างกายเริ่มเปลี่ยนไป จนรู้สึกได้ว่าสภาพร่างกายมันยิ่งแก่ยิ่งแย่ลง เราคิดเรื่องไม่หวังพึ่งใครเลยในความเป็นจริงมันเป็นไปไม่ได้เลย มันต้องมีบ้างและถ้าคนนั้นไม่ใช่คนในครอบครัว ก็คงยากที่จะหวังให้เค้าจะดูเราบ้างแบบไม่ใช่แค่หวังเงินอย่างเดียว