น้อยใจขยันเรียนแทบตาย แต่เป็นได้แค่พนักงานต๊อกต๋อย แต่เพื่อนที่เป็นสก๊อยได้เป็นเจ้าของกิจการ

เรากับเพื่อนหลายๆคน ตอนเด็กขยันเรียนมาก
ทุ่มเทเต็มที่เท่าที่ทุนทรัพย์จะอำนวย
พอเรียนจบก็หางานกันตามวิถีชีวิตลูกจ้าง
แต่ล่าสุดเจอเพื่อนเก่าที่สมัยเรียนเป็นกลุ่มสก๊อย ที่ชอบเต้นเด้าตามหน้าฮ้านหมอลำ
มาเปิดร้านอยู่ใกล้ที่ทำงาน
อ่างก็เล่าถึงเพื่อนคนอื่นๆในกลุ่มนาง
ก็ต่างได้ดิบได้ดี ต่างจากกลุ่มเราที่เป็นได้แค่พนักงานต๊อกต๋อย
เงินเดือนแทบไม่พอใช้

มันก็แอบคิดน้อยใจไม่ได้นะ
แบบทำไมเราต้องตั้งใจเรียนขนาดนั้น
ในเมื่อตอนโตเรายังมีโอกาสอีกเยอะแยะในชีวิตเหมือนเพื่อนของเรา

ที่ตอนแรกก็ทำงานเป็นแคชเชียร์
แต่ด้วยความที่หน้าตาดี หุ่นดี พูดเก่ง
ทำให้ได้แฟนทรงป๋ามีอายุ
พลิกฐานะเป็นเจ้าของกิจการมีทั้งบ้านทั้งรถ

ถ้าทั้งรุ่นมีแค่นางคนเดียวที่ได้แบบนี้เราจะไม่คิดอะไรมากนะ
แต่พอรู้ว่ากลุ่มนางได้ดีมีฐานะกันทุกคน
มันก็อดคิดไม่ได้นะ ว่าที่ผ่านมาเราทุ่มเทไปเพื่ออะไร