พอกลางคืนมาถึง เรื่องที่ไม่คิดว่าจะคิดถึง กลับคิดถึงขึ้นมาเฉยเลย

ช่วงนี้เราเป็นคนนอนดึกมาก บางคืนขึ้นเตียงตั้งแต่สี่ทุ่มแต่กว่าจะหลับจริงก็เกือบตีสอง ทั้งที่ไม่ได้มีอะไรทำเป็นพิเศษเลย
โทรศัพท์ก็วางไว้ข้างๆ เปิดดูบ้าง ปิดบ้าง พลิกตัวไปมา แล้วสมองเหมือนจะหยิบทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตกลับมาทบทวนพร้อมกันหมด
เรื่องบางเรื่องที่ตอนกลางวันเรายังรู้สึกว่าไม่ได้สำคัญอะไร พอตอนกลางคืนกลับกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาเฉยๆ
นึกถึงคำพูดของคนบางคนเมื่อหลายปีก่อน นึกถึงเรื่องที่ตอนนั้นน่าจะพูดอีกแบบ หรือบางครั้งก็นั่งคิดว่าถ้าวันนั้นเราเลือกอีกทาง

ชีวิตตอนนี้จะเป็นยังไง
มีทั้งเรื่องที่เสียดาย เรื่องที่คิดถึง แล้วก็เรื่องที่ไม่อยากจำแต่สมองดันจำได้ละเอียดกว่าที่คิด
บางคืนไม่ได้เศร้าด้วยซ้ำ แค่นอนมองเพดานแล้วรู้สึกว่าชีวิตช่วงนี้ผ่านไปเร็วมาก ตื่นเช้าไปทำงาน กลับบ้าน กินข้าว อาบน้ำ แล้วก็หมดไปอีกหนึ่งวัน
พอเงียบจริงๆ ถึงได้รู้ว่าตัวเองแทบไม่มีเวลานั่งอยู่กับความรู้สึกของตัวเองเลย เพราะตอนกลางวันมีอะไรให้ทำตลอด
มันเลยกลายเป็นว่าช่วงเวลาที่ทุกอย่างเงียบที่สุด กลับเป็นช่วงที่เสียงในหัวของเราดังที่สุด
บางคืนคิดถึงคนที่ไม่ได้คุยกันแล้ว ทั้งที่ตอนกลางวันก็ไม่ได้รู้สึกอยากทักเขาเลยด้วยซ้ำ

บางคืนคิดถึงตัวเองเมื่อก่อน แล้วก็แอบสงสัยว่าคนที่เคยมีความฝันเต็มไปหมดคนนั้นหายไปไหน
ทำไมโตขึ้นถึงกลายเป็นคนที่ขอแค่มีวันธรรมดาที่ไม่เหนื่อยเกินไปก็พอ
แต่แปลกดีเหมือนกัน พอคิดไปเรื่อยๆ บางครั้งก็รู้สึกว่าการนอนไม่หลับไม่ได้แย่ทั้งหมด
เพราะมันทำให้เราได้หยุดจากความวุ่นวาย แล้วได้ยินความคิดของตัวเองชัดขึ้น

ถึงจะเป็นความคิดที่เราไม่ได้อยากได้ยินทุกเรื่องก็เถอะ
ช่วงนี้เลยไม่ได้พยายามบังคับตัวเองให้ต้องหลับให้ได้ทุกคืนเหมือนเมื่อก่อน บางคืนก็แค่ปิดไฟ
นอนฟังเสียงแอร์ แล้วปล่อยให้ความคิดมันผ่านไปทีละเรื่อง
สุดท้ายเรื่องที่เคยดูใหญ่ตอนตีหนึ่ง พอตื่นมาตอนเช้าหลายเรื่องก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นแล้ว
บางทีเราอาจไม่ได้ต้องการคำตอบให้ทุกเรื่องในชีวิต
แค่อาจต้องการเวลาสักคืนที่ได้อยู่กับตัวเองเงียบๆ โดยไม่ต้องรีบเป็นอะไรให้ใครก็เท่านั้นเอง