เมื่อก่อนผมเป็นใจร้อน เวลามีเรื่องที่เครียดหรือหงุดหงิดเข้ามาผมจะชอบไปลงที่เขา เขาเป็นคนเงียบๆทำให้ผมอ่านใจเขาไม่ออกเลยว่าเขาคิดอะไรอยู่ ผมเป็นมาเรื่อยๆ เวลาเขาร้องไห้ผมก็จะชอบบอกเขาว่า ร้องไห้อีกล่ะ อะไรๆก็เอาแต่ร้องไห้ แล้วเขาพูดมาคำนึงว่า ถ้าวันนึงเค้าไม่ร้องไห้แล้วแสดงว่าเค้าไม่รักเธอแล้ว ก็เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ ผ่านมาเกือบ1ปี แต่ในระหว่างนี้ผมก็ดูแลเขาเทคแคร์เขา เอาใจใส่ทุกอย่างแต่เสียอย่างเดียวเรื่องอารมณ์ของผม แล้ววันนึงผมก็เริ่มสังเกตว่าเขาเริ่มเย็นชาจากผมขึ้น แต่เขาทำตัวปกติทุกอย่างแต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือสายตาของเขาเปลี่ยนไปมากๆ มากจนผมดูออก แล้ววันนึงเรา2คนทะเลาะกันแล้วเขาพูดมาคำนึงว่า “เค้ารู้สึกไม่เหมือนเดิมกับเธอแล้ว“ ตอนนั้นผมโคตรอึ้ง ผมรักเธอมาก แต่ผมไม่คิดเลยว่าวันนึงคนที่ผมคิดว่าหันมาจะเจอเขาตลอด วันนี้เขาจะพูดคำนี้ออกมา เขาบอกกับผมว่า เขารู้สึกสับสน เขาก็บอกผมไม่ถูกว่ายังรักอยู่มั้ย แต่เขาบอกว่าแต่ถ้าเสียผมไปเขาก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน แต่ความรู้สึกที่มีกับผมมันไม่เหมือนเดิมแล้ว ผมเลือกที่จะให้เวลาเขาได้คิดทบทวน แล้วผมก็เสียเขาไปไม่ได้จริงๆ ผมยอมทุกอย่าง ผมเปลี่ยนตัวเองใหม่ เลิกใจร้อนเลิกทำตัวไม่ดี แล้วทำเหมือนกับจีบเธอใหม่ๆอีกครั้ง แต่เธอก็บอกว่าเธอสงสารผม เธอรู้สึกเห็นแก่ตัว แต่ผมก็บอกเธอว่าผมเป็นคนเลือกเองเธอไม่ได้เห็นแก่ตัวเลย คิดว่าผมทำถูกมั้ย คิดว่าผมควรเอาไงต่อดี
เราควรทำไงกับความสัมพันธ์แบบก่ำกึ่ง