เคยอ่านเจอว่า
ในปรัชญาฮินดูมีแนวคิดเรื่องการแบ่งชีวิตออกเป็น 4 ช่วง
หนึ่งในนั้นเรียกว่า “วานปรัสถ์”
เป็นช่วงที่คนวัยประมาณ 50 ปี
เริ่มลดบทบาททางโลก
ต่อภาระบางอย่างให้คนรุ่นถัดไป
และหันกลับมาดูแลชีวิตด้านในของตัวเองมากขึ้น
ฟังครั้งแรกอาจรู้สึกคล้ายกับว่า
พออายุ 50 แล้วต้องออกบวช ทิ้งครอบครัว หรือเดินเข้าป่า
แต่ความหมายที่น่าสนใจกว่านั้นคือ
อาจไม่จำเป็นต้องออกจากโลก
เพียงค่อยๆ ออกจากความคิดที่ว่า
ตัวเองต้องอยู่กลางทุกเรื่องเสมอไป
เมื่อนำมาเทียบกับชีวิตออฟฟิศ
ช่วงแรกของการทำงาน
เราต่างพยายามสร้างตัวตน สร้างผลงาน รับผิดชอบให้มากขึ้น
และอยากได้รับการยอมรับจากองค์กร
สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องผิด
เพราะมันคือช่วงเวลาของการเรียนรู้และสร้างรากฐานให้ชีวิต
แต่เมื่อทำงานมาถึงวัยหนึ่ง คำถามอาจค่อยๆ เปลี่ยนไป
จาก “เราจะก้าวไปได้สูงกว่านี้ไหม”
เป็น “เราจะส่งต่ออะไรไว้ให้คนข้างหลังได้บ้าง”
จากคนที่เคยลงมือทำทุกอย่าง
อาจเปลี่ยนมาเป็นคนที่คอยแนะนำ
จากคนที่ต้องแก้ทุกปัญหา
อาจเริ่มเปิดพื้นที่ให้คนอื่นได้ลองคิด
และจากคนที่เคยต้องการคำชื่นชม
อาจมีความสุขเพียงได้เห็นคนรุ่นใหม่เติบโต
การค่อยๆ เดินออกจากกลางเวทีจึงไม่ใช่การหมดไฟ
ไม่ใช่การไม่อินกับองค์กร
และไม่ได้หมายความว่าเราหมดคุณค่า
ตรงกันข้าม
องค์กรอาจกำลังได้คนทำงานอีกแบบหนึ่ง
คนที่มีความนิ่งมากขึ้น
มองปัญหาได้ไกลขึ้น
และรู้ว่าเมื่อใดควรนำ
เมื่อใดควรสนับสนุน
และเมื่อใดควรวางมือเพื่อให้คนอื่นได้เติบโต
บางทีวัย 50
อาจไม่ใช่วัยที่ต้องหยุดพัฒนาตัวเอง
แต่เป็นวัยที่เปลี่ยนความหมายของคำว่า “พัฒนา”
เราอาจไม่จำเป็นต้องเก่งขึ้นในทุกเรื่อง
แต่อาจต้องเข้าใจตัวเองมากขึ้น
ไม่จำเป็นต้องชนะทุกครั้ง
แต่อาจเลือกใช้พลังกับเรื่องที่มีความหมาย
และไม่จำเป็นต้องยืนอยู่ใต้แสงสปอตไลต์ตลอดไป
เพราะบางครั้งการเป็นแสงเล็กๆ ที่ช่วยส่องทางให้คนอื่น
ก็มีคุณค่าไม่แพ้กัน
ดังนั้น
การเดินออกจากเวทีของชีวิต
อาจไม่ได้หมายถึงการจากไปไหน
แต่อาจหมายถึงการค่อยๆ เดินออกจากความคาดหวัง
ว่า...
เราต้องสำคัญ
ต้องได้รับการยอมรับ
และต้องแบกทุกอย่างไว้กับตัวเอง
เมื่อถึงวันนั้น
เราอาจยังทำงานอยู่ที่เดิม
ยังรับผิดชอบหน้าที่ของเราอย่างดีที่สุด
เพียงแต่หัวใจไม่ต้องแข่งขันกับใครตลอดเวลาอีกแล้ว
วัย 50 จึงอาจไม่ใช่เวลาที่เราต้องออกจากเวที
แต่เป็นเวลาที่เริ่มเข้าใจว่า
เราไม่จำเป็นต้องยืนอยู่กลางเวทีเสมอไป
ถ้าวันหนึ่งเราไม่ต้องพิสูจน์ตัวเองให้ใครเห็นอีกแล้ว…
เราอยากใช้ประสบการณ์ที่มี ส่งต่ออะไรให้คนข้างหลังบ้างครับ ?
แชร์ประสบการณ์และความคดเห็นกันได้นะครับ....
ทำไมคน (อินเดีย) โบราณ จึงมองว่า หลังอายุ 50 เราควรค่อยๆ เดินออกจาก “เวที” ของชีวิต ?
ในปรัชญาฮินดูมีแนวคิดเรื่องการแบ่งชีวิตออกเป็น 4 ช่วง
หนึ่งในนั้นเรียกว่า “วานปรัสถ์”
เป็นช่วงที่คนวัยประมาณ 50 ปี
เริ่มลดบทบาททางโลก
ต่อภาระบางอย่างให้คนรุ่นถัดไป
และหันกลับมาดูแลชีวิตด้านในของตัวเองมากขึ้น
ฟังครั้งแรกอาจรู้สึกคล้ายกับว่า
พออายุ 50 แล้วต้องออกบวช ทิ้งครอบครัว หรือเดินเข้าป่า
แต่ความหมายที่น่าสนใจกว่านั้นคือ
อาจไม่จำเป็นต้องออกจากโลก
เพียงค่อยๆ ออกจากความคิดที่ว่า
ตัวเองต้องอยู่กลางทุกเรื่องเสมอไป
เมื่อนำมาเทียบกับชีวิตออฟฟิศ
ช่วงแรกของการทำงาน
เราต่างพยายามสร้างตัวตน สร้างผลงาน รับผิดชอบให้มากขึ้น
และอยากได้รับการยอมรับจากองค์กร
สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องผิด
เพราะมันคือช่วงเวลาของการเรียนรู้และสร้างรากฐานให้ชีวิต
แต่เมื่อทำงานมาถึงวัยหนึ่ง คำถามอาจค่อยๆ เปลี่ยนไป
จาก “เราจะก้าวไปได้สูงกว่านี้ไหม”
เป็น “เราจะส่งต่ออะไรไว้ให้คนข้างหลังได้บ้าง”
จากคนที่เคยลงมือทำทุกอย่าง
อาจเปลี่ยนมาเป็นคนที่คอยแนะนำ
จากคนที่ต้องแก้ทุกปัญหา
อาจเริ่มเปิดพื้นที่ให้คนอื่นได้ลองคิด
และจากคนที่เคยต้องการคำชื่นชม
อาจมีความสุขเพียงได้เห็นคนรุ่นใหม่เติบโต
การค่อยๆ เดินออกจากกลางเวทีจึงไม่ใช่การหมดไฟ
ไม่ใช่การไม่อินกับองค์กร
และไม่ได้หมายความว่าเราหมดคุณค่า
ตรงกันข้าม
องค์กรอาจกำลังได้คนทำงานอีกแบบหนึ่ง
คนที่มีความนิ่งมากขึ้น
มองปัญหาได้ไกลขึ้น
และรู้ว่าเมื่อใดควรนำ
เมื่อใดควรสนับสนุน
และเมื่อใดควรวางมือเพื่อให้คนอื่นได้เติบโต
บางทีวัย 50
อาจไม่ใช่วัยที่ต้องหยุดพัฒนาตัวเอง
แต่เป็นวัยที่เปลี่ยนความหมายของคำว่า “พัฒนา”
เราอาจไม่จำเป็นต้องเก่งขึ้นในทุกเรื่อง
แต่อาจต้องเข้าใจตัวเองมากขึ้น
ไม่จำเป็นต้องชนะทุกครั้ง
แต่อาจเลือกใช้พลังกับเรื่องที่มีความหมาย
และไม่จำเป็นต้องยืนอยู่ใต้แสงสปอตไลต์ตลอดไป
เพราะบางครั้งการเป็นแสงเล็กๆ ที่ช่วยส่องทางให้คนอื่น
ก็มีคุณค่าไม่แพ้กัน
ดังนั้น
การเดินออกจากเวทีของชีวิต
อาจไม่ได้หมายถึงการจากไปไหน
แต่อาจหมายถึงการค่อยๆ เดินออกจากความคาดหวัง
ว่า...
เราต้องสำคัญ
ต้องได้รับการยอมรับ
และต้องแบกทุกอย่างไว้กับตัวเอง
เมื่อถึงวันนั้น
เราอาจยังทำงานอยู่ที่เดิม
ยังรับผิดชอบหน้าที่ของเราอย่างดีที่สุด
เพียงแต่หัวใจไม่ต้องแข่งขันกับใครตลอดเวลาอีกแล้ว
วัย 50 จึงอาจไม่ใช่เวลาที่เราต้องออกจากเวที
แต่เป็นเวลาที่เริ่มเข้าใจว่า
เราไม่จำเป็นต้องยืนอยู่กลางเวทีเสมอไป
ถ้าวันหนึ่งเราไม่ต้องพิสูจน์ตัวเองให้ใครเห็นอีกแล้ว…
เราอยากใช้ประสบการณ์ที่มี ส่งต่ออะไรให้คนข้างหลังบ้างครับ ?
แชร์ประสบการณ์และความคดเห็นกันได้นะครับ....