ในวันที่โลกบอกให้เรา ”วิ่งตลอดเวลา“... ผมกลับอยากฝึกวิชา ”อยู่เฉยๆ ให้เป็น“ ในหยุด …

สวัสดีครับทุกคน

เช้าวันหยุด
ที่บรรยากาศนิ่งๆ แบบนี้
มาชวนคุยเรื่องการใช้เวลากันครับ

เคยสังเกตไหมครับว่า
สังคมทุกวันนี้ดูจะชื่นชมคนที่ "ยุ่งตลอดเวลา"

เปิดไปทางไหนก็เจอแต่คอร์สเรียนเร่งรัด
วิธีอัปสกิล
หรือคำเตือนใจว่า “ถ้าวันหยุดคุณไม่อ่านหนังสือพัฒนาตัวเอง แปลว่าคุณกำลังล้มหลังคนอื่น”

กระแสสังคมพยายามเปลี่ยนเรา
ให้กลายเป็นฟันเฟืองที่ห้ามหยุดหมุน
จนบางทีเราเผลอรู้สึกผิดถ้านั่งอยู่เฉยๆ
โดยไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันในวันหยุด

ช่วงหลังมานี้ ผมเลยลองเปลี่ยนมุมมอง
และหันมาฝึกวิชา "ใช้เวลาทิ้งขว้างแบบมีศิลปะ"
ดูบ้างครับ

ในขณะที่โลกกำลังหมุนไวปรี๊ด
เช้านี้ผมเลือกที่จะนั่งนิ่งๆ ตรงระเบียงบ้าน
ปล่อยใจไปกับลม จิบชาร้อนๆ
แล้วนั่งมองนกมองไม้ไปเรื่อยเปื่อย

โดยไม่มีเป้าหมาย
ไม่มีตัวชี้วัด (KPI)
และไม่มีการจับเวลาใดๆ ทั้งสิ้น

น่าแปลกนะครับ
สังคมแฝงความเชื่อว่า
การปล่อยเวลาให้ผ่านไปเฉยๆ
คือความน่าเสียดาย

แต่สำหรับผม
การกล้าที่จะ "ไม่ทำตัวให้เป็นประโยชน์กับระบบ" สัก 2-3 ชั่วโมง
มันคือความสุขที่ตัวเบาที่สุดเลยครับ

:เลิกสะสมใบเซอร์ชั่วคราว

: วางความกดดันที่ต้องเก่งกว่าคนอื่นลงบ้างไม่ต้องรู้ทุกเรื่อง

: ปล่อยให้สมองได้พักจากข้อมูลข่าวสารที่หลั่งไหลเข้ามาตลอด 24 ชั่วโมงคืนอิสรภาพให้เข็มนาฬิกา

: เดินช้าลงบ้าง นั่งมองมดขนไข่เดินเรียงแถว
ซึ่งมันก็เพลินดีเหมือนกันนะครับ

การเลือกที่จะอยู่นิ่งๆ ในวันหยุด
ไม่ได้แปลว่าเราขี้เกียจหรือไม่มีอนาคตหรอกครับ

แต่มันคือการตั้งคำถามสั้นๆ ว่า
เราจะรีบวิ่งไปไหน?
ในเมื่อปลายทางของฟันเฟืองที่วิ่งเร็วที่สุด
ก็อาจจะแค่พังไว
และถูกเปลี่ยนชิ้นส่วนใหม่เหมือนกัน

ความสุขบางทีมันไม่จำเป็นต้องมีสาระ
เพื่อตอบโจทย์ใครตลอดเวลาหรอกครับ
แค่ได้ปล่อยให้ชีวิตมีความว่างเปล่าบ้าง

ตัวเบาๆ ไม่ต้องแบกรับเป้าหมายของคนอื่น
แค่นี้ก็เป็นการพักผ่อนที่หรูหราที่สุด
ในวันหยุดแล้ว

เพื่อนๆ ล่ะครับ
มี "วิธีใช้เวลาว่างแบบมีความสุข"
ในวันหยุดแบบไหนกันบ้าง?
มาแชร์มุมมองมินิมอลแบบอบอุ่นกันครับ

ขอบคุณมากๆ ครับ