ใครมีชีวิตเหมือนกันบ้างไหม เล่าสู่กันฟังบ้างนะ
ถ้าย้อนกลับไปในวันที่เพิ่งมาถึงออสเตรเลียใหม่ ๆ
สิ่งหนึ่งที่เราคิดอยู่ในใจคือ...
“จะอยู่ได้ไหมวะ”
ตอนนั้นเราไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น
ไม่ได้คิดว่างานจะหนักแค่ไหนไม่ได้คิดว่าจะต้องเจอกับอะไร
และไม่เคยรู้เลยว่า งานแรกในต่างประเทศจะสอนบทเรียนชีวิตมากกว่าที่เราคาดคิด
ก่อนมาออสเตรเลีย เราเคยทำงานบริษัทที่เมืองไทย
มีหน้าที่ มีเงินเดือน มีเพื่อนร่วมงาน และรู้ว่าตัวเองต้องทำอะไรในแต่ละวัน
แต่พอมาถึงที่นี่...
ทุกอย่างเริ่มต้นจากศูนย์
ภาษาอังกฤษที่เคยคิดว่าพอใช้ได้ พอมาเจอสถานการณ์จริงกลับไม่ง่ายเลย
บางครั้งฟังไม่ทัน
บางครั้งฟังออกแต่ไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด
บางครั้งอยากถาม แต่ไม่กล้าถาม เพราะกลัวพูดผิด กลัวเขาฟังไม่รู้เรื่อง
และกลัวว่าคนอื่นจะมองว่าเราไม่เก่ง
จากคนที่เคยใช้ชีวิตอย่างมั่นใจในบ้านเกิด กลายเป็นคนที่ต้องคอยถามตัวเองอยู่ตลอดว่า
“เราจะทำได้ไหม?”
มันเหนื่อยกว่าที่คิด ยากกว่าที่คิด และกดดันกว่าที่คิด
แต่สิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่ความเหนื่อยจากการทำงาน
มันคือความรู้สึกว่า...
“เราต้องสู้ด้วยตัวเอง”
เพราะที่นี่ไม่ใช่บ้านเกิด
ไม่มีพ่อแม่อยู่ใกล้ ๆไม่มีเพื่อนสนิทที่พร้อมจะมานั่งฟังเราได้ทันที
ไม่มีใครรู้ว่าเราเคยเป็นใคร เคยทำงานอะไร หรือเคยมีชีวิตแบบไหนมาก่อน
ที่นี่ คนส่วนใหญ่รู้จักเราเพียงจากสิ่งที่เราแสดงออกในวันนี้
ถ้าทำได้ เขาก็เห็นว่าเราทำได้ ถ้าทำไม่ได้ เราก็ต้องกลับไปเรียนรู้ใหม่
ไม่มีใครมานั่งรอให้เราพร้อม
ชีวิตต่างแดนจึงบังคับให้เราโตขึ้นอย่างรวดเร็ว
จากวันที่เคยกลัวการพูดภาษาอังกฤษ
จากวันที่กลัวทำผิด
เราก็เรียนรู้ว่าการทำผิดไม่ได้หมายความว่าเราไม่เก่ง
และจากวันที่ไม่รู้ว่าจะเอาตัวรอดอย่างไร เราก็ค่อย ๆ เรียนรู้ว่า...
ชีวิตไม่ได้ต้องการให้เราเก่งตั้งแต่วันแรก
แต่มันต้องการให้เราไม่ยอมแพ้ในวันที่ยังไม่เก่ง
งานให้อะไรบางอย่างที่มีค่ามากกว่าเงิน
มันทำให้เราได้รู้จักตัวเอง
รู้ว่าเราสามารถอดทนได้มากกว่าที่คิด สามารถลุกขึ้นมาได้ แม้ในวันที่อ่อนล้า สามารถเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ แม้จะกลัว และสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ แม้ไม่มีใครจูงมือ
วันนี้เมื่อมองย้อนกลับไป
เพราะถ้าไม่มีวันนั้น เราอาจไม่กลายเป็นเราในวันนี้
บางครั้ง...
งานแรกไม่ได้เข้ามาเพื่อให้เราอยู่กับมันตลอดชีวิต
แต่มันเข้ามาเพื่อสอนให้เรารู้ว่า เราสามารถยืนอยู่บนขาของตัวเองได้
และนี่อาจเป็นบทเรียนแรกของการใช้ชีวิตในต่างแดน...
เราไม่ได้เดินทางมาถึงออสเตรเลียพร้อมกับความเข้มแข็ง
แต่ความเข้มแข็งต่างหาก
ที่ค่อย ๆ ถูกสร้างขึ้นจากทุกวันที่เราต้องเอาตัวรอด
วันหนึ่งเราจะหันกลับไปมองตัวเอง แล้วพูดได้เต็มปากว่า
“เราเก่งขึ้นกว่าที่คิดจริง ๆ”
เพราะบางที...
การเริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่ได้เริ่มต้นในวันที่เราพร้อม
แต่มันเริ่มต้นในวันที่เรากลัว และยังเลือกที่จะก้าวต่อไปอยู่ดี
**แล้วพบกันในตอนต่อไป...**
ติดตามเรื่องเล่าเราได้ในนี้นะ
https://www.facebook.com/share/p/17AHeDrx5F/
เมืองในฝันของใครหลายคน
ถ้าย้อนกลับไปในวันที่เพิ่งมาถึงออสเตรเลียใหม่ ๆ
สิ่งหนึ่งที่เราคิดอยู่ในใจคือ...
“จะอยู่ได้ไหมวะ”
ตอนนั้นเราไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น
ไม่ได้คิดว่างานจะหนักแค่ไหนไม่ได้คิดว่าจะต้องเจอกับอะไร
และไม่เคยรู้เลยว่า งานแรกในต่างประเทศจะสอนบทเรียนชีวิตมากกว่าที่เราคาดคิด
ก่อนมาออสเตรเลีย เราเคยทำงานบริษัทที่เมืองไทย
มีหน้าที่ มีเงินเดือน มีเพื่อนร่วมงาน และรู้ว่าตัวเองต้องทำอะไรในแต่ละวัน
แต่พอมาถึงที่นี่...
ทุกอย่างเริ่มต้นจากศูนย์
ภาษาอังกฤษที่เคยคิดว่าพอใช้ได้ พอมาเจอสถานการณ์จริงกลับไม่ง่ายเลย
บางครั้งฟังไม่ทัน
บางครั้งฟังออกแต่ไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด
บางครั้งอยากถาม แต่ไม่กล้าถาม เพราะกลัวพูดผิด กลัวเขาฟังไม่รู้เรื่อง
และกลัวว่าคนอื่นจะมองว่าเราไม่เก่ง
จากคนที่เคยใช้ชีวิตอย่างมั่นใจในบ้านเกิด กลายเป็นคนที่ต้องคอยถามตัวเองอยู่ตลอดว่า
“เราจะทำได้ไหม?”
มันเหนื่อยกว่าที่คิด ยากกว่าที่คิด และกดดันกว่าที่คิด
แต่สิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่ความเหนื่อยจากการทำงาน
มันคือความรู้สึกว่า...
“เราต้องสู้ด้วยตัวเอง”
เพราะที่นี่ไม่ใช่บ้านเกิด
ไม่มีพ่อแม่อยู่ใกล้ ๆไม่มีเพื่อนสนิทที่พร้อมจะมานั่งฟังเราได้ทันที
ไม่มีใครรู้ว่าเราเคยเป็นใคร เคยทำงานอะไร หรือเคยมีชีวิตแบบไหนมาก่อน
ที่นี่ คนส่วนใหญ่รู้จักเราเพียงจากสิ่งที่เราแสดงออกในวันนี้
ถ้าทำได้ เขาก็เห็นว่าเราทำได้ ถ้าทำไม่ได้ เราก็ต้องกลับไปเรียนรู้ใหม่
ไม่มีใครมานั่งรอให้เราพร้อม
ชีวิตต่างแดนจึงบังคับให้เราโตขึ้นอย่างรวดเร็ว
จากวันที่เคยกลัวการพูดภาษาอังกฤษ
จากวันที่กลัวทำผิด
เราก็เรียนรู้ว่าการทำผิดไม่ได้หมายความว่าเราไม่เก่ง
และจากวันที่ไม่รู้ว่าจะเอาตัวรอดอย่างไร เราก็ค่อย ๆ เรียนรู้ว่า...
ชีวิตไม่ได้ต้องการให้เราเก่งตั้งแต่วันแรก
แต่มันต้องการให้เราไม่ยอมแพ้ในวันที่ยังไม่เก่ง
งานให้อะไรบางอย่างที่มีค่ามากกว่าเงิน
มันทำให้เราได้รู้จักตัวเอง
รู้ว่าเราสามารถอดทนได้มากกว่าที่คิด สามารถลุกขึ้นมาได้ แม้ในวันที่อ่อนล้า สามารถเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ แม้จะกลัว และสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ แม้ไม่มีใครจูงมือ
วันนี้เมื่อมองย้อนกลับไป
เพราะถ้าไม่มีวันนั้น เราอาจไม่กลายเป็นเราในวันนี้
บางครั้ง...
งานแรกไม่ได้เข้ามาเพื่อให้เราอยู่กับมันตลอดชีวิต
แต่มันเข้ามาเพื่อสอนให้เรารู้ว่า เราสามารถยืนอยู่บนขาของตัวเองได้
และนี่อาจเป็นบทเรียนแรกของการใช้ชีวิตในต่างแดน...
เราไม่ได้เดินทางมาถึงออสเตรเลียพร้อมกับความเข้มแข็ง
แต่ความเข้มแข็งต่างหาก
ที่ค่อย ๆ ถูกสร้างขึ้นจากทุกวันที่เราต้องเอาตัวรอด
วันหนึ่งเราจะหันกลับไปมองตัวเอง แล้วพูดได้เต็มปากว่า
“เราเก่งขึ้นกว่าที่คิดจริง ๆ”
เพราะบางที...
การเริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่ได้เริ่มต้นในวันที่เราพร้อม
แต่มันเริ่มต้นในวันที่เรากลัว และยังเลือกที่จะก้าวต่อไปอยู่ดี
**แล้วพบกันในตอนต่อไป...**
ติดตามเรื่องเล่าเราได้ในนี้นะ
https://www.facebook.com/share/p/17AHeDrx5F/