ระบายหน่อยนะคะ

หนูเสียใจและคิดมากๆๆ คือว่าหนูไม่รู้หรอกนะว่าคนที่เสียแม่ไปจะเป็นแบบหนูมั้ย เพราะหนูเกลียดความคิดหนูมากที่ว่าหนูต้องเป็นคนส่วนใหญ่ไม่ใช่ส่วนน้อย คือตั้งแต่ที่แม่จากหนูไป หนูใช้ชีวิตได้อยู่ในขั้นที่ว่าปกติ แต่อย่าให้ใครถามถึงแม่หนู ไม่งั้นหนูจะรู้สึกเสียใจ เศร้า เครียดเลยร้องไห้ออกมา จริงๆถ้าครอบครัวมีพ่อแม่ลูก ลูกคนนี้มีแม่คนเดียวที่อยู่ในครอบครัว มันเหมือนจากที่หันมาก็มีแม่มาตลอด ตอนนี้หนูกลับไม่เจอแล้ว ถึงจะไม่ได้อยู่กับท่าน แต่ว่าทุกวันที่ไปโรงเรียนก็แม่นี่แหละที่รับส่ง แต่พอไม่มีแล้ว ยังต้องไปโรงเรียนอยู่ ยังมีหนูที่เคยเป็นภาระแม่อยู่ ตอนนี้หนูก้จะตกเป้นภาระของคนอื่น สิ่งนี้ทำให้หนูเครียดมากเพราะคนๆนั้นก็ต้องเป็นน้าหนูอยู่แล้ว น้าเลี้ยงหนูตั้งแต่เด้ก สนิทกว่าแม่หนูอีก แต่มันก็เสียใจอยู่ดี นั่นแม่หนูนะ ไม่ใช่ใครเลย เพราะความคิดหนูที่ว่าหนูคงเป็นคนส่วนใหญ่ ใครจะคิดว่าแม่จะไม่อยู่กับหนูแล้วในอายุเท่านี้ หนูยังไม่โตพอเลยแต่ตอนนี้โตพอแล้วก็ได้ หนูเลยคิดอย่างหนึ่งว่าจะหางานเล็กๆน้อยๆมาทำ หาตังกินข้าวไปโรงเรียนวันๆหนึ่งก็คงช่วยตัวหนูและน้าขึ้นมาได้บ้าง แต่ว่า..งานมันหาง่ายขนาดนั้นก็ดีสิคะ มีแนะนำได้ค่ะ ที่อยากมาระบายวันนี้ก็ เหนื่อยค่ะ ไม่อยากร้องไห้ก่อนนอนแล้วค่ะ ไม่อยากคิดมากแล้วค่ะ อยากติดมหาลัยให้แม่ภูมิใจแล้วค่ะ แต่หนูเหนื่อยใจ ไม่มีความคิด จมอยู่ในอารมณ์เศร้ามาไม่นานหรอกค่ะสำหรับคนที่สูญเสียใครไป แต่ก็อยากกลับมาทำทุกๆอย่างตามที่อยากทำได้เร็วๆค่ะ เผื่อคนบนฟ้าเขาจะอุ่นใจขึ้นบ้าง ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ หนูอาจจะพิมอะไรไปไม่รู้เรื่องบ้าง อย่าว่าหนูเลยนะ แค่มารับฟังหนูก็ขอบคุณมากแล้วจริงๆค่ะ ขอบคุณนะคะ