คือเป็นคนที่ชอบเก็บอะไรมาคิดตลอดทั้งๆที่มันเป็นเรื่องเล็กๆก็เก็บมาคิดมากมาย ทั้งเรื่องครอบครัว เรื่องพี่น้อง ญาติ ครู เพื่อน รู้สึกน้อยใจอยู่ตลอดว่าทำไมแม่สนใจเราแค่บางครั้ง ทำไมย่าชอบมาโทษว่าเราไม่ได้ล้างจานทั้งไปที่ล้างตลอด ทำไมพ่อต้องคอยว่า ทำไมญาติข้างบ้านถึงเกลียดเรา ย่าบอกเราทำอะไรไม่ได้ดูอย่างหลานฝั่งนุ้น(เขาอายุ30)ย่าบอกทำไมเราไปช่วยเขาดำนา ปลูกข้าวเกี่ยวข้าวไม่ได้(เราอายุ13) คือเราคิดมากคิดบ่อย เครียดบ่อย จนบ่อยครั้งเก็บมาซุกหัวร้องไห้อยู่ในห้องคนเดียว ทั้งที่พี่ก็นั่งอยู่ล่างเตียงแต่ไม่เคยรู้เลยว่าร้องไห้ เราเป็นบ่อยมากจนเรารู้สึกว่ามันเริ่มปกติที่หลังจากกลับจากโรงเรียนต้องมานอนร้องไห้นึกถึงสิ่งที่ทำผิด คำด่าคำดูถูก จะมีวิธีแก้ไขยังไงได้บ้างคะ อยากให้เรามีความสุขมั่ง ไม่เคยรู้สึกดีได้นานแล้วก็กลับมาซึมเหมือนเดิม คือหนูก็เป็นคนที่ออกจะยิ้มง่ายหัวเราะง่ายแฃะก็ร้องไห้ง่ายเหมือนกันเช่นถ้ามีคนมาตะโกนใส่น้ำตาหนูจะคลอเบ้า บางทีน้ำตาไหลเลยก็มี มีน้อยคนที่หนูจะระบายให้ฟัง เพราะส่วนมากก็รำคาญก่อนหนูจะระบายเสร็จ เป็นคนที่เก็บความรู้สึกเก่งนะ แต่ก็เป็นแค่บางที.
ไม่อยากเป็นคนคิดมากต้องทำยังไงคะ?