คือ เราเริ่มมีความรู้สึกเเบบอาย ในตัวเองมากค่ะ คือบ้านเราจน ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาในวัย13ปี จนถึงวัย20ปัจจุบันนี้ ที่ผ่านมา เราพยายามทำงาน รับจ้าง เช่น นวด (ญาติๆจะจ้างนวดบ้าง ชม.ละ100 บ้าง 50บ้าง) งานตามไร่ตามนา งานดำนา ง่านก่อสร้าง ล้างรถ ทำขนม ขายของ เเต่มันไม่ใช่งานประจำ บางช่วงก็มีงาน เเต่บางช่วงก็ไม่มีงาน ไม่ได้ทำหลายเดือนก็มี เเต่เราก็ปัญหาชีวิตที่เยอะหนักหนาพอสมควรเหมือนกัน คือให้เล่าอธิบาย ก็คงไม่หมด จนเราเริ่มจะอายุเข้า20
พึ่งจะมีงานประจำทำ ทำได้7-8 เดือนเเล้วมั้ง อยากได้รถมอไซค์ กำลังเก็บตังค์ดาวรถ
เครื่องซักผ้าก็ไม่มี ซักมือเอา รถก็มีคันเดียว คือของพ่อ บางวันพ่อก็ไปรับไปส่งที่ทำงาน บางวัน ก็เอารถไปเอง ถ้าพ่อไม่ได้ใช่รถไปไหน เเต่เรารับผิดชอบทุกอย่างในบ้าน ไม่ว่าค่าไฟค่าน้ำ ค่าประกัน ค่าน้ำมัน ค่ากิน ค่าเน็ต จิปาถะ ไหนจะต้องออมเงินอีก
คือพ่อเราก็เเก่เเล้ว เขาก็ไม่มีอะไรให้เรา
หนูต้องเริ่มสร้างเองทุกอย่าง ก็เหนื่อยค่ะ เเต่ก็ต้องทำ
เเต่ประเด็นคือ หนูอายที่เเบบ เด็กคนอื่นๆ15-16อะไรงี้ มีรถ ขี่กัน เเต่เราในวัย20 คือไม่มีรถขี่เหมือนเขา มันก็รู้สึกเเย่เเบบเราไม่มีอย่างเขาทั้งที่เราก็โตกว่าเนาะ น่าอายจัง
ของใช้พื้นฐานในชีวิตประจำวัน เราไม่มีเหมือนคนอื่นเขา ก็นอยค่ะ เเต่ก็พยายามหามาด้วยตัวเองให้ได้ค่ะ เเต่ก็กว่าจะเริ่มยืนด้วยลำเเข้งของตัวเอง ก็เอาจนอายุ20เเล้ว ฮือ น่าเศร้าจัง
รู้สึกอายที่ตัวเองอายุ20เเล้ว ไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง
พึ่งจะมีงานประจำทำ ทำได้7-8 เดือนเเล้วมั้ง อยากได้รถมอไซค์ กำลังเก็บตังค์ดาวรถ
เครื่องซักผ้าก็ไม่มี ซักมือเอา รถก็มีคันเดียว คือของพ่อ บางวันพ่อก็ไปรับไปส่งที่ทำงาน บางวัน ก็เอารถไปเอง ถ้าพ่อไม่ได้ใช่รถไปไหน เเต่เรารับผิดชอบทุกอย่างในบ้าน ไม่ว่าค่าไฟค่าน้ำ ค่าประกัน ค่าน้ำมัน ค่ากิน ค่าเน็ต จิปาถะ ไหนจะต้องออมเงินอีก
คือพ่อเราก็เเก่เเล้ว เขาก็ไม่มีอะไรให้เรา
หนูต้องเริ่มสร้างเองทุกอย่าง ก็เหนื่อยค่ะ เเต่ก็ต้องทำ
เเต่ประเด็นคือ หนูอายที่เเบบ เด็กคนอื่นๆ15-16อะไรงี้ มีรถ ขี่กัน เเต่เราในวัย20 คือไม่มีรถขี่เหมือนเขา มันก็รู้สึกเเย่เเบบเราไม่มีอย่างเขาทั้งที่เราก็โตกว่าเนาะ น่าอายจัง
ของใช้พื้นฐานในชีวิตประจำวัน เราไม่มีเหมือนคนอื่นเขา ก็นอยค่ะ เเต่ก็พยายามหามาด้วยตัวเองให้ได้ค่ะ เเต่ก็กว่าจะเริ่มยืนด้วยลำเเข้งของตัวเอง ก็เอาจนอายุ20เเล้ว ฮือ น่าเศร้าจัง