HIV ทำให้ผมได้เจอเพื่อนๆในพันทิป

.....ก่อนอื่นขอแนะนำตัว ผมชื่อทาโร่ครับ ก่อนหน้านี้ผมเคยไปเสี่ยงมา 3เดือนที่แล้วครับ เจอสาวในแอปหาคู่... เรื่องของเรื่องคือ ในคืนวันนั้นถุงย.งแตก ในหัวผมก็คิดอะไรไม่ออกเลย กลุ้มใจกังวลมากๆ ได้แค่ปลอบใจตัวเองว่าคงไม่เป็นอะไรๆ แต่มันก็อดคิดไม่ได้เนาะ เพราะไม่รู้เขาไปมายังไง ส่วนเราบอกตรงๆเพิ่งเคยมีะไรกับคนแปลกหน้าแค่ครั้งแรก ที่แปลกคือหลังจากคืนนั้นเขาก็บล็อกผมหายไปเลยนะ มันก็ทำให้ผมคิดเรื่องนี้ในหัวอยู่ตลอดเวลา ต่อมาก็พยายามเช็คตัวเองอยู่ตลอดว่ามีอาการอะไรแปลกๆหรือเปล่า แต่ก็ไม่มีนะ ผมทั้งค้นหาศึกษาอาการ ทั้งในยูทูป ในเน็ต จนกระทั่งค้นหาในพันทิป เจอผู้คนมากมายในนั้นที่ติดเชื้อและไม่ได้ติดเชื้อ เป็นแบบนี้มาเป็นเดือนๆ *ในเมื่ออาการไม่ค่อยออกเลยคิดว่าไม่น่าจะเป็น

***จนเวลาผ่านมาเกือบ4เดือน... และแล้ว อาการที่ไม่คาดคิดก็เข้ามา คือเมื่อวานก่อน ร่างกายผมมีอาการแปลกๆ มีผื่นขึ้นทั้งตัว ตอนแรกคิดว่าไม่เกิน24ชม.คงจะหาย อาจจะไปกินอะไรแปลกๆมา แต่!!!เข้าวันที่ 2 อาการยังไม่หายครับตกใจมากๆ ผมไม่เคยเป็นผื่นอะไรแบบนี้มาก่อน เช้าวันต่อมา ผมจึงตัดสินใจไปโรงพยาบาลเลยครับ พี่หมอใจดีมากๆๆครับ ตรวจดูอาการเบื้องต้นคุณหมอบอกให้เราไปเจาะเลือดก่อน (ครั้ง ที่1) หลังเจาะเสร็จประมาณ 30นาที.
หมอก็เรียกมาที่ห้องแจ้งผล หลังจากตรวจดูแล้วพี่หมอแจ้งว่าเลือดปกตินะคะ (เป็นไข้หัดออกผื่น ธรรมดาทั่วไป)....ผมดีใจมากๆและกระซิบคุณหมอว่า พี่หมอครับ...ผมไม่ได้ติดเชื้อHIVจริงๆใช่ไหม


***เป็นเรื่องล่ะทีนี้*** คุณหมอถามผมว่า หนูไปเสี่ยงมาเหรอลูก หนูฟังหมอนะ หนูไปที่สภากาชาด แจ้งพี่ๆเขาว่าจะมาบริจาคเลือด เขาจะเช็คเลือดให้หนูทั้งหมดเลย ตั้งสติอย่าเพิ่งคิดมากมันจะทำให้เราเครียด (คือความคิดของผมตอนนั้น ที่หมอบอกผมแบบนี้คงอยากให้เราไปบริจาคเลือดแน่ๆ55555)

***แต่ไม่ใช่เลยครับ! มาทราบทีหลังคือ การตรวจเลือดทั่วไปไม่สามารถตรวจหาเชื้อไว้รัสHIVได้ นอกจาก 1.ผู้ป่วยขอตรวจ 2.หมอสั่งให้ตรวจ แต่ต้องได้รับความยินยอมจากเราด้วย ไม่งั้นไม่สามารถตรวจหาเชื้อให้ได้ ...แล้วทีนี้พี่หมอก็ถามผมว่า ผมพร้อมจะตรวจที่นี่ไหม? ผมก็อ้ำๆอึ้งๆ อยู่เกือบนาที กำลังจะชักโทรศัพท์โทรหาแม่ แต่พี่หมอก็พูดขึ้นมาว่า หนูไม่ต้องกลัวหนูไม่ต้องกังวล ถ้าเราเจอเราก็รักษา พี่หมอจะเล่าอะไรให้ฟังหมอเคยเจอเคสประมาณนี้ เขาคิดมากจนลาจากโลกนี้ไปเองทั้งๆที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีหรือไม่มีเชื้อ หนูยังมีโอกาส พี่หมอก็เป็นพวกเดียวกับหนูแหละนะ มีอะไรก็ต้องช่วยๆกัน หลังจากจบประโยคนี้ ผมตอบตกลงครับ ถ้าเจอก็คือเจอ จะได้ดำเนินการใช้ชีวิตต่อไป โดยไม่ต้องกลุ้มใจเรื่องนี้ซักที

(ครั้งที่2-ในวันเดียวกันเลยนะครับ) พี่หมอก็ให้ไปเจาะเลือดใหม่แจ้งว่าอีก2ชม.กลับมาที่โรงพยาบาลนะ เราจะดูไปพร้อมๆกัน ระหว่างที่รอเวลา ในหัวผมตีกันมั่วไปหมด ถ้าติดก็จะต้องยอมรับความจริงให้ได้ (คำพูดเหมือนง่ายแต่คิดแล้วมันยากมากๆนะครับ) จนถึงเวลาตามกำหนด พี่หมอก็เรียกตัวผมเข้าไปในห้องแจ้งผล ก่อนจะดูผลคุณหมอน่ารักมากๆครับให้กำลังใจดีมากๆๆๆๆ พูดคุยกันประมาณ5นาที ขั้นตอนการรักษาในปัจจุบันที่มันไปไกลมาก และแล้วก็ถึงเวลาดูผลด้วยกัน...

***สรุปผมไม่มีเชื้อ*** ผมพูดไม่ออกเลยเหมือนจะร้องไห้กับสิ่งที่เราหวาดระแวงมันมาตลอดเวลา
...แต่ทั้งหมดนี้ที่เกิดขึ้น มันทำให้ผมเจอเพื่อนๆมากมาย คุณรู้ไหม กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญมากๆ หลายๆคนให้กำลังใจกัน มันดีกว่าคนเลือดทั่วไปเสียอีก จากเหตุการณ์ครั้งนี้มันทำให้ผมนึกคิดได้ ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีเชื้อ คนเราก็มีชีวิตเหมือนกันทั้งนั้นไม่มีการแบ่งแยก เพื่อนกันทั้งนั้น สุดท้ายนี้ ผมก็ขอให้กำลังใจเพื่อนๆทุกๆคนนะครับ และขอขอบคุณมากๆที่ทำให้เราได้รู้จักกันครับ 🥰