วิถีชีวิตของเด็กต่างจังหวัดในตอนที่เทคโนโลยียังไม่ไปอย่างรวดเร็วในแบบปัจจุบัน ตอนผมอายุประมาณ 14 ปีปกติผมก็จะชวนเพื่อน ๆ ในหมู่บ้านออกมาเล้นที่สนามเด็กเล่นกันตามปกติอย่างเช่นเคย จนอยู่มาวันหนึ่งมีบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านเอาโซฟาตัวใหญ่มาวางไว้ริมถนนหน้าบ้าน เพราะเขาจะทิ้งไว้ให้รถขยะมาเก็บในวันถัดไป ผมกับเพื่อน ๆ ปั่นจักรยานผ่านพอดี เลยยืนมองกันอยู่พักหนึ่ง แล้วก็คิดว่าไหน ๆ เจ้าของก็จะทิ้งแล้ว ลองเดินเข้าไปถามก่อนดีกว่า พอเจ้าของบ้านบอกว่า “เอาไปได้เลย เดี๋ยวพรุ่งนี้รถขยะก็มาเก็บแล้ว” พวกผมก็ดีใจกันมาก รีบช่วยกันลากโซฟาไปไว้ที่ลานโล่งใกล้ ๆ ตอนแรกกะว่าจะเอาไว้นั่งเล่นเฉย ๆ แต่ด้วยความเป็นเด็กก็อดสงสัยไม่ได้ว่า โซฟาที่กำลังจะถูกทิ้งแบบนี้ เบาะมันยังเด้งอยู่ไหม เลยลองขึ้นไปยืนดู แล้วก็ค่อย ๆ กระโดดเบา ๆ สลับกันกับเพื่อน ผลคือ…เบาะยังเด้งอยู่ครับ นุ่มกว่าที่คิดอีก ทุกคนหัวเราะกันใหญ่ เพราะไม่คิดว่าโซฟาเก่าที่กำลังจะถูกทิ้งจะยังรองรับแรงได้ดีขนาดนั้น พวกเราก็เล่นกระโดดกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะช่วยกันเก็บเข้าที่และแยกย้ายกลับบ้านปกติโซฟาที่ทิ้งแล้วยังจะสามารถเล่นได้อยู่มั้ยครับ
ถ้าเกิดมีโซฟามาตั้งไว้แบบนี้ เราสามารถขึ้นไปเล่นได้มั้ย?