มีบางคนที่เราไม่ได้คิดถึงทุกวัน
แต่พอวันหนึ่งได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างที่คิดว่าจบไปแล้ว กลับถูกเปิดขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อประมาณ 3 ปีก่อน เราเคยรู้จักผู้ชายคนหนึ่งผ่าน Bumble
จากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนที่คุยกันทุกวัน
เราได้รู้จักตัวตนของเขา ได้เจอกัน ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน และได้เห็นโลกในมุมของเขามากขึ้น
เขาเป็นนักเขียน
วันหนึ่งเราอ่านหนังสือที่เขาเขียน แล้วรู้สึกชอบมาก เลยเขียนรีวิวลง Facebook จากความรู้สึกจริง ๆ
เราไม่ได้เขียนเพื่อให้ใครเห็น ไม่ได้เขียนเพื่อเรียกร้องอะไร
แค่รู้สึกว่า หนังสือเล่มหนึ่งจากคนคนหนึ่ง สามารถทำให้เรารู้สึกบางอย่างได้ และเราอยากให้เจ้าของผลงานได้รับรู้
เราแท็กเขาในโพสต์นั้น
แต่หลังจากนั้น เขาเอาแท็กออก
เราทักไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่เขาไม่ตอบ
จากวันนั้น คนที่เคยคุยกันทุกวัน ก็ค่อย ๆ หายไป
ไม่มีการทะเลาะ ไม่มีคำบอกลา ไม่มีบทสนทนาสุดท้าย
มีเพียงความเงียบ
เราเคยพยายามติดต่อไป แต่สุดท้ายเขาก็บล็อก LINE
และเรื่องราวของเราก็หยุดอยู่ตรงนั้น
เวลาผ่านไปเกือบ 3 ปี
เราไม่ได้คิดว่าจะได้เจอกันอีก
จนวันหนึ่ง เรากลับมาเล่น Bumble
แล้วเห็นโปรไฟล์ของเขา
ตอนแรกยังไม่อยากเชื่อว่าเป็นเขา
แต่พอดูดี ๆ ก็รู้ว่าใช่
ความรู้สึกแรกคือ
"จริงเหรอ..."
"โลกมันกลมขนาดนี้เลยเหรอ"
เราปัดขวา
แล้วหน้าจอก็ขึ้นว่า It's a Match
ยอมรับว่าตอนนั้นดีใจ
ไม่ใช่เพราะคิดว่าจะต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่
แต่เพราะในใจมีความรู้สึกว่า...
หรือครั้งนี้ เราจะได้คุยกันอีกครั้ง
เราเริ่มคิดว่าจะทักว่าอะไรดี
จะถามสารทุกข์สุขดิบยังไง
จะเริ่มต้นบทสนทนาหลังจากหายไป 3 ปีอย่างไร
แต่ยังไม่ทันได้ส่งข้อความ
เขา End Chat
ทุกอย่างจบลงอีกครั้ง
ตอนนั้นเราถึงได้กลับมาถามตัวเองว่า
จริง ๆ แล้วที่ผ่านมายังมีอะไรค้างอยู่?
เป็นเพราะเรายังรู้สึกกับเขาอยู่หรือเปล่า?
หรือจริง ๆ แล้ว...
บางที สิ่งที่มันไม่เคยจบ ไม่ใช่ความรู้สึก
แต่มันคือโอกาสที่ไม่เคยได้รับ
โอกาสที่จะได้พูดคุยกันอีกครั้ง
โอกาสที่จะได้เข้าใจกัน
โอกาสที่จะได้รู้ว่า ถ้าวันนั้นเราได้เปิดใจคุยกันจริง ๆ เรื่องราวจะไปต่อได้หรือไม่
บางทีเราไม่ได้รอให้เขากลับมา
เราแค่เสียดาย "ความเป็นไปได้" ที่ไม่เคยเกิดขึ้น
วันนี้ผ่านมา 3 ปีแล้ว
เราไม่ได้โกรธเขา
ไม่ได้คิดว่าใครผิดใครถูก
เพราะทุกคนมีเหตุผลของตัวเองในการเลือกเดินออกจากบางความสัมพันธ์
แต่สิ่งหนึ่งที่เราได้เรียนรู้คือ
บางความสัมพันธ์ไม่ได้จบเพราะหมดความรู้สึก
แต่มันจบเพราะคนสองคนไม่ได้มีโอกาสได้พูดคุยกันในวันที่ควรพูด
และบางครั้ง...
คำตอบที่เราไม่เคยได้รับ
อาจไม่ใช่สิ่งที่เราต้องตามหาอีกต่อไป
เพราะการกระทำของใครบางคน
อาจเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้ว
มีใครเคยเจอความสัมพันธ์แบบนี้ไหม?
ไม่ใช่คนที่ยังลืมไม่ได้
แต่เป็นเรื่องราวที่ยังค้างอยู่ในใจ
เพราะมันไม่เคยได้รับโอกาสให้จบอย่างสมบูรณ์
บางที สิ่งที่ไม่เคยจบ…อาจไม่ใช่ความรู้สึก แต่มันคือโอกาสที่ไม่เคยได้รับ
แต่พอวันหนึ่งได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างที่คิดว่าจบไปแล้ว กลับถูกเปิดขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อประมาณ 3 ปีก่อน เราเคยรู้จักผู้ชายคนหนึ่งผ่าน Bumble
จากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนที่คุยกันทุกวัน
เราได้รู้จักตัวตนของเขา ได้เจอกัน ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน และได้เห็นโลกในมุมของเขามากขึ้น
เขาเป็นนักเขียน
วันหนึ่งเราอ่านหนังสือที่เขาเขียน แล้วรู้สึกชอบมาก เลยเขียนรีวิวลง Facebook จากความรู้สึกจริง ๆ
เราไม่ได้เขียนเพื่อให้ใครเห็น ไม่ได้เขียนเพื่อเรียกร้องอะไร
แค่รู้สึกว่า หนังสือเล่มหนึ่งจากคนคนหนึ่ง สามารถทำให้เรารู้สึกบางอย่างได้ และเราอยากให้เจ้าของผลงานได้รับรู้
เราแท็กเขาในโพสต์นั้น
แต่หลังจากนั้น เขาเอาแท็กออก
เราทักไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่เขาไม่ตอบ
จากวันนั้น คนที่เคยคุยกันทุกวัน ก็ค่อย ๆ หายไป
ไม่มีการทะเลาะ ไม่มีคำบอกลา ไม่มีบทสนทนาสุดท้าย
มีเพียงความเงียบ
เราเคยพยายามติดต่อไป แต่สุดท้ายเขาก็บล็อก LINE
และเรื่องราวของเราก็หยุดอยู่ตรงนั้น
เวลาผ่านไปเกือบ 3 ปี
เราไม่ได้คิดว่าจะได้เจอกันอีก
จนวันหนึ่ง เรากลับมาเล่น Bumble
แล้วเห็นโปรไฟล์ของเขา
ตอนแรกยังไม่อยากเชื่อว่าเป็นเขา
แต่พอดูดี ๆ ก็รู้ว่าใช่
ความรู้สึกแรกคือ
"จริงเหรอ..."
"โลกมันกลมขนาดนี้เลยเหรอ"
เราปัดขวา
แล้วหน้าจอก็ขึ้นว่า It's a Match
ยอมรับว่าตอนนั้นดีใจ
ไม่ใช่เพราะคิดว่าจะต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่
แต่เพราะในใจมีความรู้สึกว่า...
หรือครั้งนี้ เราจะได้คุยกันอีกครั้ง
เราเริ่มคิดว่าจะทักว่าอะไรดี
จะถามสารทุกข์สุขดิบยังไง
จะเริ่มต้นบทสนทนาหลังจากหายไป 3 ปีอย่างไร
แต่ยังไม่ทันได้ส่งข้อความ
เขา End Chat
ทุกอย่างจบลงอีกครั้ง
ตอนนั้นเราถึงได้กลับมาถามตัวเองว่า
จริง ๆ แล้วที่ผ่านมายังมีอะไรค้างอยู่?
เป็นเพราะเรายังรู้สึกกับเขาอยู่หรือเปล่า?
หรือจริง ๆ แล้ว...
บางที สิ่งที่มันไม่เคยจบ ไม่ใช่ความรู้สึก
แต่มันคือโอกาสที่ไม่เคยได้รับ
โอกาสที่จะได้พูดคุยกันอีกครั้ง
โอกาสที่จะได้เข้าใจกัน
โอกาสที่จะได้รู้ว่า ถ้าวันนั้นเราได้เปิดใจคุยกันจริง ๆ เรื่องราวจะไปต่อได้หรือไม่
บางทีเราไม่ได้รอให้เขากลับมา
เราแค่เสียดาย "ความเป็นไปได้" ที่ไม่เคยเกิดขึ้น
วันนี้ผ่านมา 3 ปีแล้ว
เราไม่ได้โกรธเขา
ไม่ได้คิดว่าใครผิดใครถูก
เพราะทุกคนมีเหตุผลของตัวเองในการเลือกเดินออกจากบางความสัมพันธ์
แต่สิ่งหนึ่งที่เราได้เรียนรู้คือ
บางความสัมพันธ์ไม่ได้จบเพราะหมดความรู้สึก
แต่มันจบเพราะคนสองคนไม่ได้มีโอกาสได้พูดคุยกันในวันที่ควรพูด
และบางครั้ง...
คำตอบที่เราไม่เคยได้รับ
อาจไม่ใช่สิ่งที่เราต้องตามหาอีกต่อไป
เพราะการกระทำของใครบางคน
อาจเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้ว
มีใครเคยเจอความสัมพันธ์แบบนี้ไหม?
ไม่ใช่คนที่ยังลืมไม่ได้
แต่เป็นเรื่องราวที่ยังค้างอยู่ในใจ
เพราะมันไม่เคยได้รับโอกาสให้จบอย่างสมบูรณ์