EP4 : ระหว่างทาง…ก็สวยไม่แพ้ปลายทาง
เช้าวันนี้ เรามีภารกิจเล็ก ๆ ก่อนออกเดินทาง นั่นคือการไปทำใบอนุญาตสำหรับการเดินทางในพื้นที่ซินเจียงใต้
เส้นทางที่เรากำลังจะไปอยู่ใกล้พรมแดนของปากีสถาน ทาจิกิสถาน และคีร์กีซสถาน จึงต้องมีเอกสารอนุญาตเพิ่มเติมนอกเหนือจากหนังสือเดินทาง แต่สำหรับนักท่องเที่ยวอย่างพวกเรา ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของไกด์ เราเพียงนั่งรอเรียกชื่อเป็นระยะ ๆ
ระหว่างรอ ฉันเดินดูสินค้าที่วางจำหน่ายอยู่ภายในอาคาร มีทั้งขนม ของฝาก ครีมทามือ สบู่ แชมพู และผลิตภัณฑ์ที่ทำจากวัตถุดิบของซินเจียง หลายอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน เดินดูเพลิน ๆ เวลาก็ผ่านไปโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเอกสารทุกอย่างเรียบร้อย การเดินทางของวันนี้ก็เริ่มต้นขึ้น
ซินเจียงเป็นดินแดนกว้างใหญ่ แต่ละสถานที่จึงอยู่ห่างกันพอสมควร หลายวันของทริปต้องใช้เวลาบนรถหลายชั่วโมง แต่กลับไม่รู้สึกเบื่อเลย เพราะเพียงแค่มองออกไปนอกหน้าต่าง วิว
พวกเราเดินทางกันเพียงหกคน แต่รถที่ใช้เป็นรถบัสขนาดประมาณยี่สิบที่นั่ง ที่นั่งข้างคนขับจึงว่างอยู่ ฉันลองขออนุญาตไกด์ว่าจะนั่งตรงนั้นได้ไหม เมื่อได้รับคำตอบว่า “ได้ค่ะ” มุมนั้นก็กลายเป็นที่ประจำของฉันตลอดทริป
จากเบาะด้านหน้า ถนนทอดยาวอยู่ตรงหน้า เทือกเขาสีน้ำตาลค่อย ๆ ปรากฏขึ้นทีละลูก ช่วงต้นเดือนเมษายน หิมะบนยอดเขาเริ่มละลาย แต่ยังคงเหลือสีขาวแต้มอยู่ตามสันเขาสูง ๆ ตัดกับภูเขาสีน้ำตาลและท้องฟ้าสีฟ้าใส เป็นภาพที่มองเท่าไรก็ไม่รู้สึกเบื่อ
ระหว่างทาง เราผ่านจุดตรวจอยู่เป็นระยะ
ตอนแรกก็แอบสงสัยว่าจะต้องลงจากรถเหมือนคันอื่นหรือเปล่า เพราะบางคันที่เห็น เจ้าหน้าที่เรียกผู้โดยสารลงไปยืนด้านล่างเพื่อตรวจเอกสาร แต่รถของพวกเราส่วนใหญ่ เจ้าหน้าที่จะเดินมาคุยกับคนขับก่อน
แม้จะฟังภาษาจีนไม่ออก แต่มีคำหนึ่งที่จับใจความได้ทันที คือคำว่า “ไท่กั๋ว” หรือประเทศไทย
เจ้าหน้าที่ชะโงกมองเข้ามาในรถ พวกเราก็ได้แต่ส่งยิ้มสยามกลับไป ก่อนที่เขาจะส่งสัญญาณให้น้องไกด์ถือหนังสือเดินทางของทุกคนลงไปติดต่อ ส่วนคนขับก็ขับรถพาเราเข้าไปจอดรอ หน้าสำหรับผู้เดินทางแวะพัก มีมินิมาร์ตขายเครื่องดื่ม ขนม และของใช้จำเป็น บรรยากาศให้อารมณ์คล้ายจุดพักรถของบ้านเรา เพียงแต่ไม่มีปั๊มน้ำมัน
สิ่งที่ทำให้ฉันแปลกใจกลับเป็นห้องน้ำ
ห้องน้ำผู้หญิงมีอยู่ เกิน 10 ห้อง ใหญ่กว่าที่คิด สภาพโดยรวมถือว่าสะอาดกว่า แถวยูนาน บางแห่งมาตรฐานก็ใกล้เคียงกับห้องน้ำในปั๊มน้ำมันของไทยที่มีผู้ใช้บริการค่อนข้างเยอะ
เมื่อผ่านจุดตรวจไปแล้ว รถก็ค่อย ๆ ไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ฉันยังคงนั่งมองวิวอยู่ที่เดิม ปล่อยให้ถนน ภูเขา และท้องฟ้า ค่อย ๆ เล่าเรื่องของตัวเอง
และแล้ว…
สีฟ้าที่รออยู่ปลายทางของวันนี้ ก็เริ่มปรากฏขึ้นตรงหน้า…
บันทึกหน้าหนึ่งของการเดินทาง : ซินเจียงใต้ ตอน 4
เช้าวันนี้ เรามีภารกิจเล็ก ๆ ก่อนออกเดินทาง นั่นคือการไปทำใบอนุญาตสำหรับการเดินทางในพื้นที่ซินเจียงใต้
เส้นทางที่เรากำลังจะไปอยู่ใกล้พรมแดนของปากีสถาน ทาจิกิสถาน และคีร์กีซสถาน จึงต้องมีเอกสารอนุญาตเพิ่มเติมนอกเหนือจากหนังสือเดินทาง แต่สำหรับนักท่องเที่ยวอย่างพวกเรา ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของไกด์ เราเพียงนั่งรอเรียกชื่อเป็นระยะ ๆ
ระหว่างรอ ฉันเดินดูสินค้าที่วางจำหน่ายอยู่ภายในอาคาร มีทั้งขนม ของฝาก ครีมทามือ สบู่ แชมพู และผลิตภัณฑ์ที่ทำจากวัตถุดิบของซินเจียง หลายอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน เดินดูเพลิน ๆ เวลาก็ผ่านไปโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเอกสารทุกอย่างเรียบร้อย การเดินทางของวันนี้ก็เริ่มต้นขึ้น
ซินเจียงเป็นดินแดนกว้างใหญ่ แต่ละสถานที่จึงอยู่ห่างกันพอสมควร หลายวันของทริปต้องใช้เวลาบนรถหลายชั่วโมง แต่กลับไม่รู้สึกเบื่อเลย เพราะเพียงแค่มองออกไปนอกหน้าต่าง วิว
พวกเราเดินทางกันเพียงหกคน แต่รถที่ใช้เป็นรถบัสขนาดประมาณยี่สิบที่นั่ง ที่นั่งข้างคนขับจึงว่างอยู่ ฉันลองขออนุญาตไกด์ว่าจะนั่งตรงนั้นได้ไหม เมื่อได้รับคำตอบว่า “ได้ค่ะ” มุมนั้นก็กลายเป็นที่ประจำของฉันตลอดทริป
จากเบาะด้านหน้า ถนนทอดยาวอยู่ตรงหน้า เทือกเขาสีน้ำตาลค่อย ๆ ปรากฏขึ้นทีละลูก ช่วงต้นเดือนเมษายน หิมะบนยอดเขาเริ่มละลาย แต่ยังคงเหลือสีขาวแต้มอยู่ตามสันเขาสูง ๆ ตัดกับภูเขาสีน้ำตาลและท้องฟ้าสีฟ้าใส เป็นภาพที่มองเท่าไรก็ไม่รู้สึกเบื่อ
ระหว่างทาง เราผ่านจุดตรวจอยู่เป็นระยะ
ตอนแรกก็แอบสงสัยว่าจะต้องลงจากรถเหมือนคันอื่นหรือเปล่า เพราะบางคันที่เห็น เจ้าหน้าที่เรียกผู้โดยสารลงไปยืนด้านล่างเพื่อตรวจเอกสาร แต่รถของพวกเราส่วนใหญ่ เจ้าหน้าที่จะเดินมาคุยกับคนขับก่อน
แม้จะฟังภาษาจีนไม่ออก แต่มีคำหนึ่งที่จับใจความได้ทันที คือคำว่า “ไท่กั๋ว” หรือประเทศไทย
เจ้าหน้าที่ชะโงกมองเข้ามาในรถ พวกเราก็ได้แต่ส่งยิ้มสยามกลับไป ก่อนที่เขาจะส่งสัญญาณให้น้องไกด์ถือหนังสือเดินทางของทุกคนลงไปติดต่อ ส่วนคนขับก็ขับรถพาเราเข้าไปจอดรอ หน้าสำหรับผู้เดินทางแวะพัก มีมินิมาร์ตขายเครื่องดื่ม ขนม และของใช้จำเป็น บรรยากาศให้อารมณ์คล้ายจุดพักรถของบ้านเรา เพียงแต่ไม่มีปั๊มน้ำมัน
สิ่งที่ทำให้ฉันแปลกใจกลับเป็นห้องน้ำ
ห้องน้ำผู้หญิงมีอยู่ เกิน 10 ห้อง ใหญ่กว่าที่คิด สภาพโดยรวมถือว่าสะอาดกว่า แถวยูนาน บางแห่งมาตรฐานก็ใกล้เคียงกับห้องน้ำในปั๊มน้ำมันของไทยที่มีผู้ใช้บริการค่อนข้างเยอะ
เมื่อผ่านจุดตรวจไปแล้ว รถก็ค่อย ๆ ไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ฉันยังคงนั่งมองวิวอยู่ที่เดิม ปล่อยให้ถนน ภูเขา และท้องฟ้า ค่อย ๆ เล่าเรื่องของตัวเอง
และแล้ว…
สีฟ้าที่รออยู่ปลายทางของวันนี้ ก็เริ่มปรากฏขึ้นตรงหน้า…