ข้าวเกรียบว่าว ขนมกินเล่นสมัยรัตนโกสินทร์

“ข้าวเกรียบว่าว” เป็นขนมกินเล่นโบราณของไทย สันนิษฐานว่ามีมาตั้งแต่สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น นับเป็นภูมิปัญญาชาวบ้านที่มักทำในช่วงเทศกาลหรือหลังฤดูเก็บเกี่ยว
.
ในแต่ละภูมิภาคมีชื่อเรียกแตกต่างกัน ดังนี้
• ภาคกลาง เรียกว่า “ข้าวเกรียบว่าว” เนื่องจากเมื่อปิ้งแล้วจะพอง เบา และปลิวลมได้ง่าย คล้ายว่าว
• ภาคเหนือ เรียกว่า “ข้าวควบ” หรือ “ข้าวพอง” เพราะเวลาเคี้ยวจะมีเสียง “ควบ ควบ”
• ภาคอีสาน เรียกว่า “ข้าวโป่ง” เนื่องจากทำจากข้าวเหนียวที่ตำเป็นแผ่น และจะพองขึ้นเมื่อปิ้ง
• ภาคใต้ โดยเฉพาะจังหวัดนครศรีธรรมราช เรียกว่า “เกรียบ” หรือ “เกรียบเหนียว” ปัจจุบันคนรุ่นใหม่นิยมเรียกว่า “ข้าวเกรียบว่าว” ตามภาษากลาง
.
วัตถุดิบหลัก: ข้าวเหนียวนึ่ง น้ำตาลปี๊บหรือน้ำอ้อย ไข่ไก่ (บางสูตร) และงา

ขั้นตอนการทำ:
1. นำข้าวเหนียวนึ่งสุกใหม่มาตำ ผสมกับน้ำอ้อย น้ำตาล หรือไข่ จนเหนียวเป็นเนื้อเดียวกัน
2. นำส่วนผสมมาแผ่เป็นแผ่นบาง ๆ
3. ตากแดดจนแห้งสนิท
4. นำไปปิ้งไฟจนพองฟู

ที่มา  Thai Cuisine History