หนูเพิ่งเลิกกับเเฟนที่คบกันได้ 7 ปีค่ะ คบกันตั้งเเต่ม.4จนเรียนจบปี4 ช่วงเเรกเป็นรักทางไกลค่ะ เพิ่งย้ายมาอยู่ด้วยกันได้2-3ปี เขาเป็นทุกอย่างในชีวิตของหนูเลยค่ะ ส่วนตัวหนูเป็นคนติดบ้าน เพื่อนน้อย ไม่ค่อยออกไปไหน พอมีเขาที่ย้ายมาอยู่ด้วยเขากลับเป็นทุกอย่างในชีวิตหนูเลยค่ะ มีคนคุยด้วยหลังจากเรียนมาเหนื่อยๆ มีคนพาไปไหนมาไหนเวลาที่อยากไปตลอด มีคนคอยให้กำลังใจ เป็นคนที่ผ่านทุกข์ผ่านสุขมามากเหมือนกัน นี่คือมุมมองของหนูที่มีต่อเขา เเต่กลับกัน เขามีมุมมองเเต่ต่างจากหนูค่ะ เขาบอกกับหนูว่า ตอนที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันเขารู้สึกอิสระมาก เขาทำได้ในสิ่งที่อยากทำ เขาอยากทำอะไรก็ได้โดยไม่ต้องเกรงใจเรา เขาอยากไปที่นั่นนี่เขาก็ไม่ต้องมาคอยรอเรา เขาบอกเขาหมดรักเราค่ะ เรารู้สึกช็อกเพราะทุกวันที่หัวเราะ สนุก ด้วยกันมาสำหรับเขามันพังลงไปแล้วค่ะ เเต่สำหรับเรายังวนเวียนอยู่ในหัวทุกๆวัน จนตอนนี้ เราง้อเขาเหมือนคนจนตรอกค่ะ พยายามอ้อนวอนพยายามง้อ พยายามทุกอย่างเท่าที่จะทำได้เเล้วค่ะ ถ้าให้อ่านเนื้อหาในเเชทคงจะมีเเต่คนสมเพชเราค่ะ อาการตอนนี้เราใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยค่ะ เราพยายามออกไปเที่ยวนะคะ มันเเย่กว่าเดิมมากๆ มันทั้งเศร้าอยากร้องไห้ ทั้งๆที่คนเดินไปมาเยอะเเยะ เราอยากกลับไปเล่าให้เขาฟังค่ะว่าวันนี้เจออะไรทำอะไรมาบ้าง ตอนนี้เราทานข้าวไม่ค่อยได้อยากอาเจียนออกตลอด เราอยากคิดตลอดว่าหายไปดีไหม เราไม่มีความรู้สึกอยากใช้ชีวิตต่อไปเลยค่ะ เราคิดไม่ออกเลยค่ะตอนนี้ พอเราตื่นมาสิ่งเเรกที่เราหวังทุกวันคือเเชทของเขาเด้งมา เราลองทำอะไรหลายๆอย่างไม่มีวินาทีไหนที่ไม่คิดถึงเขาเลยค่ะ เราพยายามอยากจะปรึกษาจิตแพทย์ หรือหายามาทานนะคะ เเต่เรากลัวเราทำอะไรบ้าๆค่ะ
เพิ่งเลิกกับเเฟน ทำใจยังไม่ได้