เรื่องนี้เกิดขึ้นมานานแล้วค่ะ กระทู้นี้ตั้งขึ้นมาเพื่อขอพื้นที่ระบายความอึดอัดที่สะสมอยู่ในใจมานานเท่านั้น ไม่ได้ต้องการคำถาม และไม่ได้คาดหวังให้ใครต้องมาเข้าใจ เพราะรู้ตัวดีว่าสำหรับหลายๆ คน มันอาจจะดูไร้เหตุผลและงี่เง่ามาก แต่ก็แค่อยากเขียนระบายออกไปจริงๆ ค่ะ
ฉันกับสามีคบกันมา 8 ปี แต่งงานมา 2 ปี สามีเป็นหลานรักของ "น้าสาว" (ที่ครองตัวเป็นโสด) น้าเลี้ยงดูและผูกพันกับสามีฉันมาก ซึ่งฉันเข้าใจและเห็นด้วยเสมอที่เขาจะกตัญญูและดูแลครอบครัว แต่บางครั้งเหตุการณ์หลายๆ อย่างมันก็สร้างความน้อยใจสะสม จนกลายเป็นความ "หึง" และอึดอัดใจ
เรื่องแรก: ช่วงแต่งงานแรกๆ เรายังไม่ได้ย้ายมาอยู่ด้วยกันถาวร เจอกันได้แค่วันหยุดที่ตรงกันเท่านั้น แต่สามีมักจะเลือกใช้วันหยุดนั้นกลับบ้านไปขับรถพาน้าและคนที่บ้านไปทำธุระ (ในขณะที่น้องชายสามีปฏิเสธที่จะช่วยงานที่บ้านตลอด) พอฉันขอร้องว่า ให้เขาไปทำธุระให้ที่บ้านในวันอื่นที่เราไม่ได้หยุดตรงกันได้ไหม เพื่อที่เราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน... กลายเป็นเราทะเลาะกันรุนแรง เขาหาว่าฉันเห็นแก่ตัวและใจแคบ
วันนั้นฉันเสียใจมากจนหลุดปากไปว่า "แฟนน้องชายได้นอนกอดกันทุกคืน ทำไมฉันถึงต้องเป็นคนที่เสียสละเวลาแค่นิดเดียวที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน?" นั่นคือจุดเริ่มต้นของความไม่พอใจเล็กๆ ที่ฉันมีต่อคนที่บ้านของเขา
เรื่องที่สอง: เราไปเที่ยวต่างจังหวัดช่วงสิ้นปีด้วยกัน สามีเอาแต่บ่นตลอดทางว่าอยากแวะหาซื้อผลไม้เมืองหนาว พอแวะห้างแล้วหาไม่เจอ เขาเลยบ่นว่าจะสั่งออนไลน์ ฉันเลยถามว่าสั่งให้ใคร เขาตอบว่า "สั่งให้น้า"
ประเด็นคือตลอด 2 วันที่ผ่านมา เขาไม่เคยเอ่ยปากถามฉันสักคำว่าอยากกินไหม พอฉันโวยวายถึงเพิ่งจะมาถาม เขาให้เหตุผลว่า เห็นโดยปกติฉันจะไม่กินของแบบนี้อยู่แล้วเลยไม่ได้ถาม... แต่สำหรับฉัน นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ควรถาม หรือมีสิทธิ์ที่จะมองข้ามความรู้สึกฉันไปเลย ฉันเลยรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่คนมาทีหลัง
เรื่องที่สาม: ช่วงปีใหม่ เราตกลงจะซื้ออาหารจากฝั่งอำเภอฉันไปกินที่บ้านสามี สามีใช้เวลาประมาณ 2 วัน ในการทักไปถามน้าและคนที่บ้านเขาทีละคนว่าอยากกินอะไร จนครบทุกคน... แล้วเขาค่อยหันมาให้ฉันเลือกเป็นคนสุดท้าย
พอฉันถามว่าทำไมฉันถึงถูกมองข้ามไปตั้ง 2 วัน เขาก็บอกแค่ว่า "เราอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว เลือกตอนไหนก็ได้ เขาต้องให้ความสำคัญกับครอบครัวที่เลี้ยงดูเขามาก่อน" ฉันอึดอัดมากเลยสวนไปว่า "คุณต้องให้ความสำคัญอยู่แล้ว เพราะคุณเลือกเกิดไม่ได้ แต่ฉันคือภรรยาที่คุณเลือกมาเอง ทำไมฉันถึงต้องตกเป็นรองเสมอ? ฉันเองก็มีครอบครัวที่ฉันเลือกไม่ได้เหมือนกัน"
ฉันยอมรับตรงๆ เลยว่าฉันหึงน้าของเขา และอึดอัดกับเรื่องพวกนี้มาก ฉันรู้ว่ามันไม่ดีเลยที่พูดออกไปแบบนั้นและทำให้สามีต้องลำบากใจ พอคุยกันเรื่องนี้ สามีก็ไม่ยอมรับค่ะ เขาบอกว่าฉันคิดมากเกินไป และไม่ยอมรับเลยว่าเขาให้ความสำคัญผิดลำดับในเรื่องของฝากและเมนูอาหาร เขายังคงหลงประเด็นอยู่ตลอด ท้ายที่สุด เขาพูดตัดบทแค่ว่าจะขอแก้ตัวใหม่ในครั้งหน้า (ฉันได้แต่คิดในใจว่า... นี่ยังหวังให้มีครั้งหน้าอีกหรอ?)
ฉันไม่ได้คาดหวังว่าความรู้สึกพวกนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก แค่พยายามทำทุกอย่างให้ประคองความสัมพันธ์ไปให้ราบรื่นที่สุด
ขอบคุณที่ให้พื้นที่รับฟังนะคะ
ฉันหึงน้าสาวของสามี ??
ฉันกับสามีคบกันมา 8 ปี แต่งงานมา 2 ปี สามีเป็นหลานรักของ "น้าสาว" (ที่ครองตัวเป็นโสด) น้าเลี้ยงดูและผูกพันกับสามีฉันมาก ซึ่งฉันเข้าใจและเห็นด้วยเสมอที่เขาจะกตัญญูและดูแลครอบครัว แต่บางครั้งเหตุการณ์หลายๆ อย่างมันก็สร้างความน้อยใจสะสม จนกลายเป็นความ "หึง" และอึดอัดใจ
เรื่องแรก: ช่วงแต่งงานแรกๆ เรายังไม่ได้ย้ายมาอยู่ด้วยกันถาวร เจอกันได้แค่วันหยุดที่ตรงกันเท่านั้น แต่สามีมักจะเลือกใช้วันหยุดนั้นกลับบ้านไปขับรถพาน้าและคนที่บ้านไปทำธุระ (ในขณะที่น้องชายสามีปฏิเสธที่จะช่วยงานที่บ้านตลอด) พอฉันขอร้องว่า ให้เขาไปทำธุระให้ที่บ้านในวันอื่นที่เราไม่ได้หยุดตรงกันได้ไหม เพื่อที่เราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน... กลายเป็นเราทะเลาะกันรุนแรง เขาหาว่าฉันเห็นแก่ตัวและใจแคบ
วันนั้นฉันเสียใจมากจนหลุดปากไปว่า "แฟนน้องชายได้นอนกอดกันทุกคืน ทำไมฉันถึงต้องเป็นคนที่เสียสละเวลาแค่นิดเดียวที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน?" นั่นคือจุดเริ่มต้นของความไม่พอใจเล็กๆ ที่ฉันมีต่อคนที่บ้านของเขา
เรื่องที่สอง: เราไปเที่ยวต่างจังหวัดช่วงสิ้นปีด้วยกัน สามีเอาแต่บ่นตลอดทางว่าอยากแวะหาซื้อผลไม้เมืองหนาว พอแวะห้างแล้วหาไม่เจอ เขาเลยบ่นว่าจะสั่งออนไลน์ ฉันเลยถามว่าสั่งให้ใคร เขาตอบว่า "สั่งให้น้า"
ประเด็นคือตลอด 2 วันที่ผ่านมา เขาไม่เคยเอ่ยปากถามฉันสักคำว่าอยากกินไหม พอฉันโวยวายถึงเพิ่งจะมาถาม เขาให้เหตุผลว่า เห็นโดยปกติฉันจะไม่กินของแบบนี้อยู่แล้วเลยไม่ได้ถาม... แต่สำหรับฉัน นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ควรถาม หรือมีสิทธิ์ที่จะมองข้ามความรู้สึกฉันไปเลย ฉันเลยรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่คนมาทีหลัง
เรื่องที่สาม: ช่วงปีใหม่ เราตกลงจะซื้ออาหารจากฝั่งอำเภอฉันไปกินที่บ้านสามี สามีใช้เวลาประมาณ 2 วัน ในการทักไปถามน้าและคนที่บ้านเขาทีละคนว่าอยากกินอะไร จนครบทุกคน... แล้วเขาค่อยหันมาให้ฉันเลือกเป็นคนสุดท้าย
พอฉันถามว่าทำไมฉันถึงถูกมองข้ามไปตั้ง 2 วัน เขาก็บอกแค่ว่า "เราอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว เลือกตอนไหนก็ได้ เขาต้องให้ความสำคัญกับครอบครัวที่เลี้ยงดูเขามาก่อน" ฉันอึดอัดมากเลยสวนไปว่า "คุณต้องให้ความสำคัญอยู่แล้ว เพราะคุณเลือกเกิดไม่ได้ แต่ฉันคือภรรยาที่คุณเลือกมาเอง ทำไมฉันถึงต้องตกเป็นรองเสมอ? ฉันเองก็มีครอบครัวที่ฉันเลือกไม่ได้เหมือนกัน"
ฉันยอมรับตรงๆ เลยว่าฉันหึงน้าของเขา และอึดอัดกับเรื่องพวกนี้มาก ฉันรู้ว่ามันไม่ดีเลยที่พูดออกไปแบบนั้นและทำให้สามีต้องลำบากใจ พอคุยกันเรื่องนี้ สามีก็ไม่ยอมรับค่ะ เขาบอกว่าฉันคิดมากเกินไป และไม่ยอมรับเลยว่าเขาให้ความสำคัญผิดลำดับในเรื่องของฝากและเมนูอาหาร เขายังคงหลงประเด็นอยู่ตลอด ท้ายที่สุด เขาพูดตัดบทแค่ว่าจะขอแก้ตัวใหม่ในครั้งหน้า (ฉันได้แต่คิดในใจว่า... นี่ยังหวังให้มีครั้งหน้าอีกหรอ?)
ฉันไม่ได้คาดหวังว่าความรู้สึกพวกนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก แค่พยายามทำทุกอย่างให้ประคองความสัมพันธ์ไปให้ราบรื่นที่สุด
ขอบคุณที่ให้พื้นที่รับฟังนะคะ