เราเป็นพยาบาลห้องคลอด ทำงานมาได้ประมาณ 8 เดือนแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองยังประสบการณ์น้อย ยังทำงานไม่เก่ง ยังต้องเรียนรู้อีกหลายอย่าง งานห้องคลอดเป็นงานที่คาดเดาไม่ได้ ถ้ามีเคสก็ต้องอยู่ต่อ ไม่มีใครกลับได้ตรงเวลา ซึ่งเราก็เข้าใจจุดนี้ค่ะ
แต่ช่วงนี้เราเริ่มรู้สึกเหนื่อยมาก เดือนนี้เราได้ 27 เวร ซึ่งเยอะที่สุดในวอร์ด คนที่รองจากเรามี 25.5 เวร แล้วเราก็เป็นคนที่โดนโทรตามให้มาเสริมบ่อยมาก เวรบ่ายหลายครั้งก็โดนตามให้มาตั้งแต่เที่ยง จากที่ควรทำงาน 8 ชม. ก็กลายเป็น 12 ชม. ส่วนเวรดึก หลายครั้งกว่าจะลงเวรก็เลยเวลาไปอีก 1–2 ชม. แล้วบางทีก็ต้องมาขึ้นเวรบ่ายต่อ รู้สึกเหมือนไม่มีเวลาพักจริง ๆ พักไม่ถึง 8 ชม.ด้วยซ้ำ เราไม่ค่อยกล้าปฏิเสธ เพราะยังเป็นน้องใหม่ กลัวพี่ ๆ จะมองว่าไม่มีน้ำใจ หรือไม่ให้ความร่วมมือ ก็เลยช่วยมาตลอด แต่ตอนนี้มันเริ่มส่งผลกับตัวเราแล้ว หลายครั้งกลับห้องไปร้องไห้ บางวันเครียดจนอ้วก ทุกครั้งที่โทรศัพท์ดังจะใจสั่น กลัวว่าจะเป็นสายตามให้ไปทำงานอีก จนบางทีก็ไม่กล้าเปิดแชทที่ทำงานเลย
บางครั้งแค่เห็นสายจากที่ทำงานก็รู้สึกเครียดแล้ว ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าโทรมาเรื่องอะไร จนทุกวันนี้วันหยุดหรือช่วงที่ยังไม่ถึงเวลาเข้าเวร เราก็ยังไม่กล้าปล่อยโทรศัพท์ห่างตัว เพราะกลัวว่าจะมีสายตามอีก เราไม่ได้ขี้เกียจทำงานนะคะ เราแค่อยากมีเวลาพักบ้าง เพราะรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองเริ่มไม่ไหวจริงๆ อีกอย่างที่ทำให้เรารู้สึกไม่สบายใจคือ เวลาหัวหน้าโทรตามคนอื่น หลายครั้งพี่ๆ ก็มีธุระหรือไม่สะดวกมา ซึ่งเราก็เข้าใจนะคะ เพราะแต่ละคนก็มีภาระของตัวเอง แต่สุดท้ายหลายครั้งก็จะมาลงที่เรา เพราะเรายังไม่ค่อยกล้าปฏิเสธ ก็เลยรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนที่ถูกตามบ่อยที่สุด เลยอยากถามพี่ๆ/เพื่อนๆว่า เราควรจัดการเรื่องนี้ยังไงดี แล้วถ้าเราเริ่มปฏิเสธการมาเสริมบ้าง จะถูกมองไม่ดีไหม ตอนนี้เราไม่รู้จริง ๆ ว่าเราคิดมากไปเอง หรือสิ่งที่เจอมันหนักเกินไป ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ
เครียดมากค่ะ ขอพื้นที่ระบายแล้วก็อยากขอคำปรึกษาจากพี่ๆ/เพื่อนๆ พยาบาลหน่อยค่ะ
แต่ช่วงนี้เราเริ่มรู้สึกเหนื่อยมาก เดือนนี้เราได้ 27 เวร ซึ่งเยอะที่สุดในวอร์ด คนที่รองจากเรามี 25.5 เวร แล้วเราก็เป็นคนที่โดนโทรตามให้มาเสริมบ่อยมาก เวรบ่ายหลายครั้งก็โดนตามให้มาตั้งแต่เที่ยง จากที่ควรทำงาน 8 ชม. ก็กลายเป็น 12 ชม. ส่วนเวรดึก หลายครั้งกว่าจะลงเวรก็เลยเวลาไปอีก 1–2 ชม. แล้วบางทีก็ต้องมาขึ้นเวรบ่ายต่อ รู้สึกเหมือนไม่มีเวลาพักจริง ๆ พักไม่ถึง 8 ชม.ด้วยซ้ำ เราไม่ค่อยกล้าปฏิเสธ เพราะยังเป็นน้องใหม่ กลัวพี่ ๆ จะมองว่าไม่มีน้ำใจ หรือไม่ให้ความร่วมมือ ก็เลยช่วยมาตลอด แต่ตอนนี้มันเริ่มส่งผลกับตัวเราแล้ว หลายครั้งกลับห้องไปร้องไห้ บางวันเครียดจนอ้วก ทุกครั้งที่โทรศัพท์ดังจะใจสั่น กลัวว่าจะเป็นสายตามให้ไปทำงานอีก จนบางทีก็ไม่กล้าเปิดแชทที่ทำงานเลย
บางครั้งแค่เห็นสายจากที่ทำงานก็รู้สึกเครียดแล้ว ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าโทรมาเรื่องอะไร จนทุกวันนี้วันหยุดหรือช่วงที่ยังไม่ถึงเวลาเข้าเวร เราก็ยังไม่กล้าปล่อยโทรศัพท์ห่างตัว เพราะกลัวว่าจะมีสายตามอีก เราไม่ได้ขี้เกียจทำงานนะคะ เราแค่อยากมีเวลาพักบ้าง เพราะรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองเริ่มไม่ไหวจริงๆ อีกอย่างที่ทำให้เรารู้สึกไม่สบายใจคือ เวลาหัวหน้าโทรตามคนอื่น หลายครั้งพี่ๆ ก็มีธุระหรือไม่สะดวกมา ซึ่งเราก็เข้าใจนะคะ เพราะแต่ละคนก็มีภาระของตัวเอง แต่สุดท้ายหลายครั้งก็จะมาลงที่เรา เพราะเรายังไม่ค่อยกล้าปฏิเสธ ก็เลยรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนที่ถูกตามบ่อยที่สุด เลยอยากถามพี่ๆ/เพื่อนๆว่า เราควรจัดการเรื่องนี้ยังไงดี แล้วถ้าเราเริ่มปฏิเสธการมาเสริมบ้าง จะถูกมองไม่ดีไหม ตอนนี้เราไม่รู้จริง ๆ ว่าเราคิดมากไปเอง หรือสิ่งที่เจอมันหนักเกินไป ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ