#HumanResource พนักงานใหม่ (โปรดรับไว้พิจารณา)
ก่อนดู มีน้องแนะนำว่า พี่ควรใส่หูฟังดีๆ ดู จะได้รายละเอียดเสียงที่ละเอียดกว่าดูผ่านทีวี (ที่ไม่ต่อ ซาวด์บาร์)
เป็นจริงอย่างที่น้องเขาบอก (ผมดูหนังเรื่องนี้ผ่านแท็ปเล็ตเสียบหูฟัง) สกอร์หนัง เสียงแอมเบี้ยน ซาวด์ต่างๆ ในเรื่องนี้ทำงานกับผมมากๆ มันส่งผมกลับไปคิดถึงช่วงเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ตอนที่ยังทำงานในกรุงเทพ ช่วงนั้น ผมพยามจะใช้ชีวิต ทำงานในเมืองกรุง เพื่อตามหา(ฝัน)งานที่อยากทำ แต่ด้วยความที่ไม่ชอบ ไม่คุ้นเมืองกรุง ทำให้ต้องถอยหลัง คิดทบทวนหลายตลบ จนตัดสินใจกลับมาขอนแก่นจนถึงวันนี้
แล้วพอได้ยินเสียงบรรยากาศในหนังเรื่องนี้ เสียงรถไฟฟ้าวิ่งบนราง เสียงของเมือง เสียงในห้องออฟฟิศ เสียงเครื่องปรับอากาศส่งเสียงในห้องว่างเปล่าบรรยากาศเหล่านั้น มันสร้างความหดหู่ให้แก่ผมทันที
นั่นหมายความว่า หากใครมีประสบการณ์ร่วมกับเนื่อหาหนังเรื่องนี้ มันอาจจะแทงใจเราได้ง่ายๆ เลยนะ
ชอบความง่ายไม่ซับซ้อนในการเล่าเรื่อง เล่าแบบธรรมดาๆเลย (ชีวิตคนคนหนึ่ง ที่พยายามใช้ชีวิตผ่านไปแต่ละวัน ตามใจคนอื่นๆจนตัวเองต้องแบกทุกอย่างไว้ ) เหมือนหนังจูงมือเรา (คนดู) เข้าไปนั่งข้างๆ ตัวละคร ไปเฝ้าดูชีวิตพวกเขาอยู่ข้างๆ ผู้กำกับแค่พาเราไปร่วมสังเกตุชีวิตตัวละคร ไม่ชวนตัดสิน ไหลไปตามสถานการณ์แล้วเรื่องราวมันก็จบลงผ่านเลยไป ทิ้งมวลสารบางอย่างให้กลับมาคิดว่า เอาไงต่อกับชีวิตดีวะ อะไรแบบนี้
ชอบการวางเฟรม (ถ่ายภาพ) หนังจงใจใช้สเกล 4 :3 เพื่อจงใจ ให้คนดูรู้สึกอึดอัดไปกับตัวละครด้วย โดยเฉพาะช่วงที่ตัวละครชื่อ พี่จักร์(หัวหน้าที่ปากระดาษใส่หน้าลูกน้อง) ปรากฏตัว หนังจงใจให้เขาอยู่ขอบของเฟรมภาพ บางครั้งเอาท์โฟกัสด้วย แต่มันกลับสร้างความกังวล หวาดกลัว จากตัวละครหลัก ส่งมาหาคนดูได้เลย
ชอบการตัดต่อเรียงเรื่องราว (ที่บ่อยครั้งหนังปล่อยเวลาแช่เฟรมในหนัง เท่ากับเวลาในชีวิตจริง) ที่ไม่เร้าอารณ์คนดูปล่อยจอย(มั้ยนะ) ไปกับตัวละคร ในหนัง
ชอบนักแสดงทุกคน โดยเฉพาะเฟรนที่แบกหนังไว้ทั้งเรื่อง จูนที่ไม่เคยเห็นในหนังแต่ทรงพลังมากและน้อง จิดาพนักงานใหม่ (พิมมา PiXXiE) ที่มาน้อยแต่ได้เยอะ
เป็นหนังที่ดูไว้เป็นยารักษาใจเราตอนมีแผล ดูเป็นตัวอย่างชีวิต เผื่อเราเผลอเดินซ้ำรอยตัวละครในหนัง และแน่นอนมันมีรสขม และไม่บันเทิง
ตามความคิดของผม การดูหนัง เหมือนการกินอาหาร มันมีหลายรส คนเราชอบแต่ต่างกันไปครับ
ภาพยนตร์มีหลายรูปแบบ เพื่อความบันเทิงก็เยอะและเพื่ออะไรต่อมิอะไรอีกตั้งหลายอย่าง เราเลือกดูได้เหมือนเลือกอาหารที่ชอบ แค่ไม่ควรไปตัดสินคนที่ชอบไม่เหมือนเรานะครับ✌️
พนักงานให้ม่(โปรดรับไว้พิจารณา)
#HumanResource พนักงานใหม่ (โปรดรับไว้พิจารณา)
ก่อนดู มีน้องแนะนำว่า พี่ควรใส่หูฟังดีๆ ดู จะได้รายละเอียดเสียงที่ละเอียดกว่าดูผ่านทีวี (ที่ไม่ต่อ ซาวด์บาร์)
เป็นจริงอย่างที่น้องเขาบอก (ผมดูหนังเรื่องนี้ผ่านแท็ปเล็ตเสียบหูฟัง) สกอร์หนัง เสียงแอมเบี้ยน ซาวด์ต่างๆ ในเรื่องนี้ทำงานกับผมมากๆ มันส่งผมกลับไปคิดถึงช่วงเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ตอนที่ยังทำงานในกรุงเทพ ช่วงนั้น ผมพยามจะใช้ชีวิต ทำงานในเมืองกรุง เพื่อตามหา(ฝัน)งานที่อยากทำ แต่ด้วยความที่ไม่ชอบ ไม่คุ้นเมืองกรุง ทำให้ต้องถอยหลัง คิดทบทวนหลายตลบ จนตัดสินใจกลับมาขอนแก่นจนถึงวันนี้
แล้วพอได้ยินเสียงบรรยากาศในหนังเรื่องนี้ เสียงรถไฟฟ้าวิ่งบนราง เสียงของเมือง เสียงในห้องออฟฟิศ เสียงเครื่องปรับอากาศส่งเสียงในห้องว่างเปล่าบรรยากาศเหล่านั้น มันสร้างความหดหู่ให้แก่ผมทันที
นั่นหมายความว่า หากใครมีประสบการณ์ร่วมกับเนื่อหาหนังเรื่องนี้ มันอาจจะแทงใจเราได้ง่ายๆ เลยนะ
ชอบความง่ายไม่ซับซ้อนในการเล่าเรื่อง เล่าแบบธรรมดาๆเลย (ชีวิตคนคนหนึ่ง ที่พยายามใช้ชีวิตผ่านไปแต่ละวัน ตามใจคนอื่นๆจนตัวเองต้องแบกทุกอย่างไว้ ) เหมือนหนังจูงมือเรา (คนดู) เข้าไปนั่งข้างๆ ตัวละคร ไปเฝ้าดูชีวิตพวกเขาอยู่ข้างๆ ผู้กำกับแค่พาเราไปร่วมสังเกตุชีวิตตัวละคร ไม่ชวนตัดสิน ไหลไปตามสถานการณ์แล้วเรื่องราวมันก็จบลงผ่านเลยไป ทิ้งมวลสารบางอย่างให้กลับมาคิดว่า เอาไงต่อกับชีวิตดีวะ อะไรแบบนี้
ชอบการวางเฟรม (ถ่ายภาพ) หนังจงใจใช้สเกล 4 :3 เพื่อจงใจ ให้คนดูรู้สึกอึดอัดไปกับตัวละครด้วย โดยเฉพาะช่วงที่ตัวละครชื่อ พี่จักร์(หัวหน้าที่ปากระดาษใส่หน้าลูกน้อง) ปรากฏตัว หนังจงใจให้เขาอยู่ขอบของเฟรมภาพ บางครั้งเอาท์โฟกัสด้วย แต่มันกลับสร้างความกังวล หวาดกลัว จากตัวละครหลัก ส่งมาหาคนดูได้เลย
ชอบการตัดต่อเรียงเรื่องราว (ที่บ่อยครั้งหนังปล่อยเวลาแช่เฟรมในหนัง เท่ากับเวลาในชีวิตจริง) ที่ไม่เร้าอารณ์คนดูปล่อยจอย(มั้ยนะ) ไปกับตัวละคร ในหนัง
ชอบนักแสดงทุกคน โดยเฉพาะเฟรนที่แบกหนังไว้ทั้งเรื่อง จูนที่ไม่เคยเห็นในหนังแต่ทรงพลังมากและน้อง จิดาพนักงานใหม่ (พิมมา PiXXiE) ที่มาน้อยแต่ได้เยอะ
เป็นหนังที่ดูไว้เป็นยารักษาใจเราตอนมีแผล ดูเป็นตัวอย่างชีวิต เผื่อเราเผลอเดินซ้ำรอยตัวละครในหนัง และแน่นอนมันมีรสขม และไม่บันเทิง
ตามความคิดของผม การดูหนัง เหมือนการกินอาหาร มันมีหลายรส คนเราชอบแต่ต่างกันไปครับ
ภาพยนตร์มีหลายรูปแบบ เพื่อความบันเทิงก็เยอะและเพื่ออะไรต่อมิอะไรอีกตั้งหลายอย่าง เราเลือกดูได้เหมือนเลือกอาหารที่ชอบ แค่ไม่ควรไปตัดสินคนที่ชอบไม่เหมือนเรานะครับ✌️