เราเป็นคนที่รักใครรักจริง ให้ใจเต็มร้อยไม่ว่ากับเพื่อนกับแฟนหรือครอบครัว เรากับแฟนพึ่งคบกันมาได้แค่ปีเศษๆ ผู้หญิงมักเริ่มจาก0ไป100 ส่วนผู้ชายมักเริ่มจาก100ไป0 เราว่าประโยคนี้ใช้ได้จริง คบกันแรกๆเราผิดเองยอมรับว่า
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้อาจจะสร้างโปรไฟล์ดูดี แต่เรียกแบบนั้นก็ไม่ถูกซะทีเดียว เรียกว่ายอมเค้ามาตั้งแต่แรกเพื่อให้เค้ารักเรา แรกๆเค้าก็ดูเหมือนจะเป็นคนที่พูดว่าตัวเองไม่เคยเอาเปรียบใคร ออกค่าใช้จ่ายบ้างเป็นครั้งคราว พอเข้าเริ่มเดือนที่สาม เราอาจจะผิดเองที่เราตั้งต้นมาแบบนี้ ซื้อของใช้ภายในบ้านเอย ทิชชู่ น้ำยาซักผ้า น้ำยาปรับผ้านุ่ม ยาสระผม สบู่ น้ำยาล้างจานเอย ไม่พอเครื่องปรุงอาหารทำกับข้าวเอย
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ข้าวสารเอย เราเป็นคนซื้อเข้าบ้านทุกอย่าง หลังๆการเงินเราเริ่มไม่พอ ก่อนหน้านี้เรามีภาระเลี้ยงดูปูเสื่อแค่ที่บ้าน แม่ ลูกสาว แต่ ณ วันที่เราเริ่มคบกันย้ายมาอยู่ด้วยกันเราคิดว่ามีอีกครอบครัวเพิ่มขึ้น เรารักเค้าก็ควรต้องดูแลครอบครัวเค้าเช่นเดียวกัน จนสุดท้ายเราก็ก้าวเข้าสู่วงการเงินกู้นอกระบบ เพื่อหามาหมุนใช้จ่ายภายในบ้าน จนกลายเป็นดินพอกหางหมู เรารู้ตัว และยอมรับในข้อเสียของเรา ที่เราไม่ได้บอกแฟนเพราะตลอดระยะเวลาที่คบกันมา เราไม่เคยพูดออกมาซักครั้งว่าเราไม่มี เราต้องมีตลอด สิ่งหนึ่งก็คือกลัวเค้าจะทิ้งถ้าเราไม่มี แต่สิ่งที่เราได้ยินตลอดทุกเดือน เค้าจะพูดว่าหมดตูดละ ซึ่งเราไม่เคยปริปากบ่น เวลากลับบ้านเค้าที่จ.ลำปาง เราก็ช่วยกันแชร์ช่วยกันหาร แต่ส่วนใหญ่เราจะออกมากกว่า ที่เสียใจคือช่วงปีใหม่กลับบ้านเค้า วันที่จะกลับกรุงเทพ เค้าก็จะคอยแต่พูดว่าหมดตูดอีกละเนี้ย กลับกทม.ไปกินมาม่า ซึ่งมารู้ทีหลังว่าเดือนมค.เค้าได้โบนัสมาเกือบสองหมื่น แต่คุณใช้จ่ายไปยังไม่เท่าที่เราออกเลย เรากล้าพูดได้เลยว่าเราออกมากกว่า แต่สำหรับเค้าไม่เคยยอมรับในสิ่งที่เวลาเราขอพูดบ้าง พ่อ แม่ ลูกติดเค้า เราก็ดูแลเหมือนพ่อแม่เราทุกอย่าง เวลาขึ้นมาเที่ยวช่วงลูกเค้าปิดเทอม เราก็ดูแลไม่ขาดตกบกพร่อง จนวันนึงที่การเงินเราเริ่มติดขัด เพราะเงินเดือนไม่พอกับรายจ่าย กลายเป็นว่าเราต้องเสียดอกเบี้ยกับเงินกู้นอกระบบ และเริ่มทะเลาะกันแบทุกวัน เค้าก็จะคิดแค่ว่า เงินเดือนคุณตั้งเยอะเอาไปทำอะไรหมด เราเลยสารภาพทุกอย่างตามจริง อธิบายให้เค้าฟัง แต่เค้าไม่ยอมรับฟังในสิ่งเราพูด กลับกลายเป็นว่าทุกอย่างเราเป็นคนผิดที่สร้างปัญหาขึ้นมา ณ วันนี้เรากล้าเปิดใจคุยกับเค้า เพราะเราพูดกับเค้าว่าเราคือคู่ชีวิต คิดจะสร้างอนาคตไปด้วยกัน ไม่มีใครไม่เคยทำผิดพลาด เวลาเกิดปัญหาเราอยากให้เค้าคอยจับมือกันก้าวข้ามผ่านไปด้วยกันผ่านปัญหาต่างๆไปด้วยกัน แต่สิ่งที่เค้าตอบโต้กลับมา มันทำให้เราเสียความรู้สึกและบั่นทอนจิตใจเรามากๆ พอเราอธิบายว่าทุกสิ่งที่เราทำลงไป เราไม่เคยคิดถึงแค่ตัวเอง เราทำทุกอย่างเท่าที่ผู้หญิงคนนึงจะทำได้ เราถามเค้าว่าคบกับเราเพราะอะไร เค้าตอบกลับมาว่า ก็หาคนช่วยแบ่งเบาภาระและซัพพอร์ท เราก็ทำทุกอย่างในสิ่งที่เค้าต้องการ จนวันนึงที่แบกภาระต่างๆไม่ไหว เราผิดและยอมรับในข้อเสียของเรา คือคิดน้อยแค่ต้องการให้เค้าเห็นว่าเรามี จนทุกอย่างตอนนี้มันพันกันอีรุงตุงนัง ซึ่งตัวเค้าเองยังไม่เคยถามเราซักคำว่าแม่เราเป็นยังไงบ้าง แบ่งเงินให้แม่ใช้บ้างรึป่าว ซึ่งวกกลับมาที่เรา เรายังคอยถามแม่เค้าเสมอ ขายของได้บ้างมั้ยแม่ ตอนพ่อเค้าป่วยไปหาหมอที่รพ.พ่อกับแม่เค้าไม่ได้ขายของไม่มีรายได้ เราก็เจียดโอนไปให้ถือเป็นน้ำใจเล็กๆน้อย เราคิดแค่ว่าพ่อแม่เค้าก็เหมือนพ่อแม่เรา เราแค่อยากระบาย สิ่งที่มันอัดอั้น เค้ามีความเห็นแก่ตัวแบบชัดเจน ความเห็นแก่ตัวคือ ไม่สามารถเข้าใจและพิจารณามุมมองของผู้อื่นได้ มุ่งเน้นแต่ความรู้สึกนึกคิดของตนเอง ไม่ยอมรับฟังความคิดเห็นจากคนอื่นได้ พูดไปไม่คิดที่จะฟังไม่ยอมรับความจริงในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด ข้าวสารซัก1กิโล เคยซื้อเข้ามาบ้างมั้ยตลอดระยะเวลาที่คบกันมา เรายังไม่เคยคิดจะเอามาพูดหรือมาทวงใดใด แค่อยากให้รับรู้และช่วยรับฟังในสิ่งที่เราพยายามอธิบาย เราทำผิดพลาดก็ช่วยกันจับมือกันเดินไป เพื่อนๆใครเคยเจอประสบการณ์แบบนี้บ้างมั้ยคะ
ใครเคยกู้เงินนอกระบบมาใช้จ่ายในครอบครัวแล้วไม่กล้าบอกแฟน