ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เราจะไม่เลือกมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งนี้อีก

เจตนาของ จขกท คืออยากแชร์ประสบการณ์ตรงในฐานะคนที่เอาเงินหลักแสน (กู้ กยศ.) ไปทิ้งกับสิ่งที่เรียกว่า "การศึกษา" เผื่อข้อมูลตรงนี้จะเป็นวิทยาทานให้กับน้อง ๆ (ทั้งที่จ่ายค่าเทอมเองและกู้เงินเรียน) ที่กำลังเลือกมหาวิทยาลัย ขอบอกเลยว่า "โฆษณา" กับ "ความจริง" มันห่างกันไกลกว่าที่คิด

เราตัดสินใจเข้ามาเรียน เพราะฝ่ายการตลาดเค้าไปขายที่โรงเรียนไว้ดีมากกก เรื่องคุณภาพของการศึกษาที่เราจะได้ (คอนเฟิร์มเลยแก้งค์การตลาดเค้าขายเก่งจริง) เราคิดว่ากำลังจะได้เรียนความรู้ระดับมหาวิทยาลัยเพื่ออนาคตของเรา

แต่พอเข้ามาจริง เรากลับต้องมานั่งเรียน There is, There are, Present Simple Tense เหมือนกำลังย้อนเวลากลับไปเรียน ม.ต้น เราแอบสงสัยเหมือนว่ามอเคยลงมาตรวจสอบคุณภาพการเรียนการสอนบ้างไหมหรือทุกอย่างเป็นแค่ PowerPoint สวย ๆ กับคำโฆษณาว่า "ทันสมัย" "ตอบโจทย์อนาคต" "ขับเคลื่อนด้วย AI"

ตอนปี 1 – เราได้เรียนวิชาภาษาอังกฤษพื้นฐาน การเรียนวิชาภาษาอังกฤษพื้นฐานคือเรียนผ่านโปรแกรมของสถาบันภาษาที่มหาวิทยาลัยจ้างมาสอน แล้วนัดเจออาจารย์อาทิตย์ละครั้ง ส่วนตัวรู้สึกไม่ได้อะไร เราต้องเสียค่าเทอมเทอมละหลายหมื่น (ไม่นับค่าบำรุงการศึกษานะ) แต่ต้องมานั่งเรียนผ่านโปรแกรมแบบนี้เหรอ สิ่งที่เรียนในวิชาพื้นฐานกับเนื้อหาวิชาเอกภาษาอังกฤษ คือ เหมือนกันเป๊ะ

มาถึงปี 2 มีโอกาสได้เรียนกับอาจารย์ในสาขา อันนี้คือเซอร์ไพรส์กว่าเดิม ห้องนึงมีนักศึกษาเกิน 80 คน บางเทอมในห้องนั่งอัดกันไป 90 – 100 คน อันนี้ไม่เกินจริง แล้วเราเรียนภาษาอังกฤษอ่ะ เราจะได้ฝึกอะไรตอนไหนว่ะ ถามจริงในห้องเรียนที่นักศึกษาเยอะขนาดนั้นอ่ะ นักศึกษาจะได้อะไรกลับมาบ้าง

ปี 1 ให้เราเรียนผ่านโปรแกรม ปี 2 ได้เรียนกับคนในห้องเรียนเริ่มจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่โอ้โห....เราถึงเริ่มรู้แล้วว่าคุณภาพที่ได้รับ มันไม่สมเหตุสมผลกับค่าเทอมและค่าบำรุงที่จ่ายไปเลย ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ คงหนีไปเรียนที่อื่น เราเองมีเพื่อนหลายคนที่ตัดสินใจลาออกไปเรียนมหาวิทยาลัยอื่น เพราะรับไม่ได้กับมาตรฐานที่เจอ

พอเรียนปี 3 เนื้อหาก็จะไม่ไกลจากภาษาอังกฤษ ม.ปลายอ่ะ 

สิ่งที่ทำให้เราช็อกมากกว่าคือครั้งหนึ่งได้ยินอาจารย์อาวุโสพูดในห้องว่า "นักศึกษาที่นี่ไม่ฉลาดหรอก สอนไปก็ไม่รู้เรื่อง" เราไม่รู้ว่าคนอื่นรู้สึกยังไง แต่สำหรับเรา นั่นคือคำพูดที่ดูถูกนักศึกษามาก เพราะไม่ว่านักศึกษาจะเก่งหรือไม่เก่ง หน้าที่ของอาจารย์คือ สอน ไม่ใช่ตัดสินคุณค่าของนักศึกษาที่เข้ามาเรียน

สิ่งที่ทำให้เราช็อกมากอีกเรื่องนึงนอกจากเนื้อหาที่ง่ายแล้ว คือ การให้คะแนนของอาจารย์ .... อันนี้คือ หาคำบรรยายไม่ถูกอ่ะ มันมากกว่า งง และ เอ๊ะ 

อาจารย์สั่งงาน (งานในรายวิชาจะเหมือนกันทุกเทอม ไม่เปลี่ยน) เพื่อนบางคนส่งไฟล์เปล่า หรือไฟล์งานวิชาอื่น แต่กลับได้คะแนนเต็ม แถมหลายครั้งคะแนนชิ้นงานของทุกคนเท่ากันหมด อันนี้เราเลยอดสงสัยไม่ได้ว่าอาจารย์ตรวจงานจริงมั้ย หรือแค่กดให้คะแนนแล้วจบ 

บางครั้งเรามีข้อสงสัยเกี่ยวกับบทเรียนเราไปถามอาจารย์ ก็หวังที่จะได้รับคำอธิบายที่ชัดเจน แต่อาจารย์ตอบไม่ได้และบอกว่าจะไปหาคำตอบมาให้ แล้วก็หายไปเลย  หลายวิชาก็แทบไม่มีการอัปเดตใช้สไลด์เดิม สั่งงานแบบเดิม แบบฝึกหัดเดิม มาหลายปี

แปลกนะทั้งที่มหาวิทยาลัยชอบพูดเรื่อง AI พูดเรื่องการศึกษายุคใหม่ พูดเรื่อง Future Skillsแต่พอเข้าห้องเรียนจริง เหมือนกำลังเรียนอยู่ในปี 2013 มากกว่าปี 2026

แต่เรื่อง AI นี่ต้องยกให้มอนี้นะ เพราะ อาจารย์เค้าบอกเลยว่า มอส่งเสริมเรื่อง AI อาจารย์เลยอนุญาตให้นักศึกษาใช้ AI ทำงานส่งได้ คิดอะไรไม่ออก อาจารย์บอกให้ถาม Chatgpt

อันนี้เป็นเรื่องที่เรารับไม่ได้ที่สุด หลายครั้งเราไม่เข้าใจบทเรียนเลยถามอาจารย์ผู้สอนหวังว่าจะได้รับคำอธิบายเพิ่มเติม คำตอบที่ได้คือ "เดี๋ยวอาจารย์ไปหาคำตอบมาให้นะ" แล้วก็หายไปเลย (อีกแล้ว) อาจารย์ข้างนอกดูภูมิฐานนะ ดูมีความรู้ พอถามในสิ่งที่ตัวเองสอนขอให้อธิบายเพิ่ม กลับตอบไม่ได้ ขอให้อธิบายเพิ่มก็ไม่ได้ ขยายความก็ไม่ได้ เหมือนทุกอย่างจบอยู่แค่ในสไลด์

อาจารย์บางคนหนักกว่านั้นอีก สอนนอกเหนือจากหนังสือไม่ได้เลย เรายอมรับว่าหลังจากเจอแบบนี้บ่อย ๆ ก็เริ่มสงสัย เลยลองไปหาข้อมูลเพิ่มเติมแล้วก็ได้ยินข้อมูลมาว่าอาจารย์บางคนมีคะแนนภาษาอังกฤษ (ที่ต้องสอบตามมาตรฐาน) ไม่ได้สูงไปกว่านักศึกษาหลายคนด้วยซ้ำ

ซึ่งพอเอามาเชื่อมกับสิ่งที่เจอในห้องเรียนหลายอย่างก็เริ่มสมเหตุสมผลขึ้นมาเอง ที่น่าเสียดายคือ ตลอดเวลาที่เรียนอยู่ที่นี่อาจารย์ที่เรารู้สึกว่ามีความรู้จริง ตั้งใจสอนจริง และพร้อมตอบคำถามจริง ๆ (มีแค่ 2-3 คน) ลาออกกันไปหมด ที่เหลือก็จะเป็นอาจารย์กลุ่มเดิม ๆ ที่อยู่มานาน สอนแบบเดิม ๆ เนื้อหาเดิม ๆ 

เพื่อนเราขาดสอบปลายภาค แค่จ่ายเงิน ก็ได้สอบปลายภาคย้อนหลัง ด้วยข้อสอบชุดเดิม ดังนั้นถ้าใครไม่พร้อมสอบ ไม่ต้องกังวล ไปสอบย้อนหลังได้ ข้อสอบชุดเดิม ผ่านชัวร์

ที่พีคที่สุดคือ ช่วงก่อนจบนักศึกษาต้องออกฝึกงาน มอจะประชาสัมพันธ์ว่า ใครอยากไปฝึกงานต่างประเทศโอกาสมาแล้ว เราก็ไปฟัง คือ สรุปให้ไปฝึกงานที่คาสิโน มาเก๊า

สิ่งที่เราได้เรียนรู้จากประสบการณ์ราคาแสนแพงนี้ (ราคาเป็นแสน) คือ "การเลือกมหาวิทยาลัย คือการเลือกอนาคต" เราไม่ได้เลือกแค่ที่เรียน แต่เรากำลังกำลังเลือกคุณภาพคนที่สอน คุณภาพเพื่อนรอบตัว คุณภาพสังคม คอนเนกชัน และโอกาสในการทำงานต่อจากนี้ไปอีกหลายปี

เราอยากบอกทุกคนว่า 

- อย่าเลือกมหาวิทยาลัยเพียงเพราะโฆษณาสวย เปลือกนอกอาจดูสวย แต่ความเป็นจริง อาจไม่ใช่อย่างที่คิด

- อย่าเลือกมหาวิทยาลัยเพียงแค่ว่าเดินทางสะดวก ถ้าคุณคิดแค่ว่า ขอเดินทางไปเรียนสะดวกก็พอ ขึ้นรถไฟฟ้าแป๊บเดียว อนาคตคุณอาจจะต้องเดินทางลำบากไปตลอด

- อย่าเลือกเพราะเซลส์รับสมัครขายเก่ง อันนี้บอกเลยว่า ของดีไม่ต้องพูดเยอะ

และที่สำคัญ อย่าเชื่อคำว่า "เรียนที่ไหนก็เหมือนกัน" เพราะจากประสบการณ์ของเรา มันไม่เหมือนกันเลย ถ้าการศึกษาคือการลงทุน การลงทุนหลักแสนบาทครั้งนี้ คือการลงทุนที่ขาดทุนที่สุดในชีวิต

เราเคยชอบอาจารย์ที่ใจดี อะไรก็ได้ อาจารย์ที่ไม่เข้มงวด นักศึกษาจะมาเรียนก็มา ไม่มาก็ไม่เป็นไร อาจารย์ที่ปล่อยเกรด ให้นักศึกษาผ่านหมด อาจารย์ที่สอนบ้าง ไม่สอนบ้าง ตอนเก็บคะแนนก็ปล่อยให้นักศึกษาทำในมือถือและใช้ AI ช่วยได้ 

แต่วันที่เราเรียนจบ เรารู้เลยว่า การที่โดนตามใจแบบนั้นมันไม่ได้ช่วยเราในระยะยาวเลย โดยเฉพาะตอนที่จบแล้วไปหางานทำ เพราะเราไม่มีทักษะติดตัวเลย เพราะตอนเรียนอาจารย์สอนแบบง่ายๆ เราได้เกรดมาแบบง่ายๆ เรารู้ตัวเลยว่าความรับผิดชอบเราด้อยกว่าคนอื่นมากเพราะ เรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้เราไม่ต้องรับผิดชอบกับการกระทำอะไรของเราเลย ถ้านักศึกษาไม่ชอบอะไร แค่ร้องเรียนทุกอย่างจะได้ดั่งใจ แล้วมันทำให้นักศึกษาชินกับความที่ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลย

ก่อนเข้ามาเรียน รุ่นพี่เคยพูดว่า “จ่ายครบ จบแน่” ตอนแรกเราไม่เชื่อ แต่ตอนนี้เชื่อแล้ว เราขอคอนเฟิร์มอีกครั้งว่า เราไม่ได้ตัดสินว่ามหาวิทยาลัยเอกชนทุกแห่งเหมือนกันหมด แต่ข้อมูลที่แชร์ เราเจอเองกับตัว เลยไม่อยากให้คนอื่นพลาดเหมือนเรา

สุดท้ายเราหวังว่าโพสต์นี้จะช่วยให้น้อง ๆ ที่กำลังเลือกมหาวิทยาลัย หาข้อมูลดี อย่าเชื่อแค่คำโฆษณา แต่ให้เลือกจาก "คุณภาพจริง" ไม่ใช่ภาพลักษณ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาให้ดูดีเท่านั้น