"ความซื่อสัตย์ต่อตนเอง... พูดถึงความซื่อสัตย์แล้ว คุณคิดว่าทำไมสังคมทุกวันนี้ถึงมีแต่คนไม่ซื่อสัตย์ล่ะ? มันง่ายมาก เพราะพวกเรามนุษย์ในสังคมไม่เคยเคารพตนเองให้มากพอ ไม่เคยซื่อสัตย์ต่อตนเองให้มากพอ
ศีล 5 ข้อ คุณยังจำได้ไหม? หากมองดูดีๆ มันคือการเคารพตนเองและผู้อื่นในระดับปกติที่มนุษย์ควรจะทำ แล้วทุกวันนี้คุณได้ถือศีลได้สักข้อหรือยัง? ผมไม่ต้องถามก็ได้ เพราะทุกคนย่อมรู้อยู่แก่ใจ แม้แต่ตัวเราเองเรายังไม่ซื่อสัตย์และเคารพต่อตนเอง เมื่อเราไม่เคารพตนเองแล้ว เราจะไปเคารพหรือซื่อสัตย์ต่อคนอื่นหรือสังคมได้อย่างไร... ใช่ไหมครับ?
สมัยเด็ก ผมเป็นคนจำพวกที่ขี้โม้ ชอบอวดในสิ่งที่ตนไม่มี เช่น ความสามารถ หรือเงินทอง ทั้งๆ ที่ตนเองก็แทบไม่มีอะไรเลย มีงานอะไรก็ชอบออกหน้าออกเงินเสมอ ใครพูดอะไรไม่ได้ ผมต้องรีบหาแสง หาเรื่องมาโกหก มาอวดอ้าง จนไม่มีใครคบ ทำไมน่ะหรือ? เพราะผมไม่เคยเคารพตนเอง ไม่เคยซื่อสัตย์ต่อตนเอง ต้องการคุณค่าจากผู้อื่นเพื่อให้ตนเองมีตัวตน มีสังคม แต่การกระทำของผมมันส่งผลตรงกันข้ามจนไม่เหลืออะไรเลย
มันเป็นทั้งบาดแผลและปมในอดีตที่ไม่อยากพูดถึง แต่ตอนนี้ผมกล้าพูด นั่นก็เพราะว่าผมในตอนนี้ได้เรียนรู้การรักตนเอง เคารพตนเอง และซื่อสัตย์ต่อตนเองแล้ว แรกๆ มันยากนะกับการพยายามหยุดปากตนเอง แต่หากเราตั้งใจ สักวันก็ทำได้ ทุกวันนี้ผมเข้าสังคมเก่งโดยไม่ต้องขี้โม้อะไร ผมเคารพทุกคนแม้ว่าเขาจะไม่เคารพผม ผมไม่รู้หรอกว่าผมทำให้สังคมดีขึ้นหรือไม่ แต่ที่แน่ๆ คือผมในชาตินี้ได้ซื่อสัตย์และเคารพตนเองอย่างถึงที่สุดแล้ว
เช่นเคย ผมไม่ขอฝากอะไรให้คนที่เข้ามาอ่านได้คิดหรือได้อะไรไป ผมเชื่อว่าทุกคนคิดได้อยู่แล้วแค่ยังขาดความกล้า หากคุณทำได้เมื่อไหร่ เมื่อนั้นคุณก็เริ่มเคารพตนเองมาบ้างแล้ว"
"ความซื่อสัตย์ต่อตนเอง"
ศีล 5 ข้อ คุณยังจำได้ไหม? หากมองดูดีๆ มันคือการเคารพตนเองและผู้อื่นในระดับปกติที่มนุษย์ควรจะทำ แล้วทุกวันนี้คุณได้ถือศีลได้สักข้อหรือยัง? ผมไม่ต้องถามก็ได้ เพราะทุกคนย่อมรู้อยู่แก่ใจ แม้แต่ตัวเราเองเรายังไม่ซื่อสัตย์และเคารพต่อตนเอง เมื่อเราไม่เคารพตนเองแล้ว เราจะไปเคารพหรือซื่อสัตย์ต่อคนอื่นหรือสังคมได้อย่างไร... ใช่ไหมครับ?
สมัยเด็ก ผมเป็นคนจำพวกที่ขี้โม้ ชอบอวดในสิ่งที่ตนไม่มี เช่น ความสามารถ หรือเงินทอง ทั้งๆ ที่ตนเองก็แทบไม่มีอะไรเลย มีงานอะไรก็ชอบออกหน้าออกเงินเสมอ ใครพูดอะไรไม่ได้ ผมต้องรีบหาแสง หาเรื่องมาโกหก มาอวดอ้าง จนไม่มีใครคบ ทำไมน่ะหรือ? เพราะผมไม่เคยเคารพตนเอง ไม่เคยซื่อสัตย์ต่อตนเอง ต้องการคุณค่าจากผู้อื่นเพื่อให้ตนเองมีตัวตน มีสังคม แต่การกระทำของผมมันส่งผลตรงกันข้ามจนไม่เหลืออะไรเลย
มันเป็นทั้งบาดแผลและปมในอดีตที่ไม่อยากพูดถึง แต่ตอนนี้ผมกล้าพูด นั่นก็เพราะว่าผมในตอนนี้ได้เรียนรู้การรักตนเอง เคารพตนเอง และซื่อสัตย์ต่อตนเองแล้ว แรกๆ มันยากนะกับการพยายามหยุดปากตนเอง แต่หากเราตั้งใจ สักวันก็ทำได้ ทุกวันนี้ผมเข้าสังคมเก่งโดยไม่ต้องขี้โม้อะไร ผมเคารพทุกคนแม้ว่าเขาจะไม่เคารพผม ผมไม่รู้หรอกว่าผมทำให้สังคมดีขึ้นหรือไม่ แต่ที่แน่ๆ คือผมในชาตินี้ได้ซื่อสัตย์และเคารพตนเองอย่างถึงที่สุดแล้ว
เช่นเคย ผมไม่ขอฝากอะไรให้คนที่เข้ามาอ่านได้คิดหรือได้อะไรไป ผมเชื่อว่าทุกคนคิดได้อยู่แล้วแค่ยังขาดความกล้า หากคุณทำได้เมื่อไหร่ เมื่อนั้นคุณก็เริ่มเคารพตนเองมาบ้างแล้ว"