ผีขี้หมา ตำนานผีล้านนาอันลี้ลับของ “ภาคเหนือ” ที่ใครหลายคนอาจไม่รู้จัก ผีขี้หมาคืออะไร ทำไมถึงได้ชื่อนี้ บทความนี้มีคำตอบ
ตำนานผี ที่มีชื่อว่าขี้หมา ปรากฏในเรื่องเล่าปรัมปรา ซึ่งอธิบายความเป็นมาของผีชนิดนี้ไว้ว่า นานมาแล้ว มีพ่อค้ากลุ่มหนึ่งได้เดินทางมาค้าขาย พอเข้าสู่ช่วงกลางวัน หลายคนจึงแวะพักกินข้าวกันตามปกติ ทว่าหนึ่งในกลุ่มพ่อค้าก็เหลือบไปเห็นขี้หมากองหนึ่งอยู่ไม่ไกล จึงตัดสินใจเอาใบตองห่อ แล้วโรยด้วยดอกไม้ เพื่อจะได้ไม่เห็นตอนกินข้าว เมื่อกินเสร็จก็เอนกาย ให้อาหารย่อย ก่อนจะเดินทางไปต่อ
วันต่อมา มีพ่อค้ากลุ่มใหม่เดินทางผ่านมาอีกเห็นดอกไม้วางกองอยู่ จึงคิดว่าเป็นที่อยู่ของผี เลยนำอาหารวางไว้ เพื่อแบ่งให้ผีกินด้วย จึงเป็นธรรมเนียมปฏิบัติต่อมาอีกช้านาน
เมื่อวันเวลาผ่านไปได้มีนักค้าเดินทางมาเรื่อย ๆ และพอได้เห็นซากดอกไม้ ซากอาหาร จึงคิดไปว่าตรงนี้มีผีสิงสถิตอยู่ ทำให้ไม่ว่าใครจะผ่านไปมาก็ล้วนแต่จะทำการไหว้สักการะบูชา ขอโชค ขอพรอยู่เสมอ
กระทั่งวันหนึ่ง มีพ่อค้านักเดินทางกลุ่มใหม่มาถึง ซึ่งในกลุ่มมีนักค้าคนหนึ่งขาดทุน ได้เข้ามาพักเหนื่อยที่นี่ เขาพยายามหาสินค้าใหม่ ๆ เพื่อให้ลูกและภรรยามีกินมีใช้ จนสายตาเหลือบไปเห็นกองดอกไม้ใบหญ้า รอบข้างเต็มไปด้วยถ้วยอาหารหลากหลายชนิด
เมื่อเห็นเช่นนั้น พ่อค้าก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันที เขาโกยกองขี้หมาทั้งหมดใส่เข้าไปในย่าม หวังจะนำมาขายให้ได้ราคาดี จนทุกคนในกลุ่มพักผ่อนเสร็จ ก็เดินทางออกไปเมืองอื่น ๆ เพื่อเร่ขายของต่อ
พ่อค้านำกองขี้หมาเหล่านี้ไปเร่ขายตามบ้าน คุยโวสรรพคุณว่าเป็นผีดี จะช่วยปกปักรักษาคุ้มครองบ้านเรือนให้อยู่เย็นเป็นสุข ทำให้คนมากมายที่ยังไม่มีผีคุ้มตัวซื้อกองขี้หมาต่อจากเขา ก่อนที่ชาวบ้านเหล่านี้จะนำก้อนขี้หมาที่ได้มาไปบูชา กลายมาเป็นผีที่ได้ชื่อว่าขี้หมาอย่างที่เรารู้จักกัน
เชื่อกันว่า หากใครที่ดูแลดีก็จะประสบความสำเร็จรุ่งเรือง ส่วนใครที่ดูแลทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ก็จะมีภัยมาสู่ตัว จนต้องนำก้อนขี้หมาไปไหลน้ำเลยทีเดียว
ที่มา
ผีขี้หมา
ตำนานผี ที่มีชื่อว่าขี้หมา ปรากฏในเรื่องเล่าปรัมปรา ซึ่งอธิบายความเป็นมาของผีชนิดนี้ไว้ว่า นานมาแล้ว มีพ่อค้ากลุ่มหนึ่งได้เดินทางมาค้าขาย พอเข้าสู่ช่วงกลางวัน หลายคนจึงแวะพักกินข้าวกันตามปกติ ทว่าหนึ่งในกลุ่มพ่อค้าก็เหลือบไปเห็นขี้หมากองหนึ่งอยู่ไม่ไกล จึงตัดสินใจเอาใบตองห่อ แล้วโรยด้วยดอกไม้ เพื่อจะได้ไม่เห็นตอนกินข้าว เมื่อกินเสร็จก็เอนกาย ให้อาหารย่อย ก่อนจะเดินทางไปต่อ
วันต่อมา มีพ่อค้ากลุ่มใหม่เดินทางผ่านมาอีกเห็นดอกไม้วางกองอยู่ จึงคิดว่าเป็นที่อยู่ของผี เลยนำอาหารวางไว้ เพื่อแบ่งให้ผีกินด้วย จึงเป็นธรรมเนียมปฏิบัติต่อมาอีกช้านาน
เมื่อวันเวลาผ่านไปได้มีนักค้าเดินทางมาเรื่อย ๆ และพอได้เห็นซากดอกไม้ ซากอาหาร จึงคิดไปว่าตรงนี้มีผีสิงสถิตอยู่ ทำให้ไม่ว่าใครจะผ่านไปมาก็ล้วนแต่จะทำการไหว้สักการะบูชา ขอโชค ขอพรอยู่เสมอ
กระทั่งวันหนึ่ง มีพ่อค้านักเดินทางกลุ่มใหม่มาถึง ซึ่งในกลุ่มมีนักค้าคนหนึ่งขาดทุน ได้เข้ามาพักเหนื่อยที่นี่ เขาพยายามหาสินค้าใหม่ ๆ เพื่อให้ลูกและภรรยามีกินมีใช้ จนสายตาเหลือบไปเห็นกองดอกไม้ใบหญ้า รอบข้างเต็มไปด้วยถ้วยอาหารหลากหลายชนิด
เมื่อเห็นเช่นนั้น พ่อค้าก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันที เขาโกยกองขี้หมาทั้งหมดใส่เข้าไปในย่าม หวังจะนำมาขายให้ได้ราคาดี จนทุกคนในกลุ่มพักผ่อนเสร็จ ก็เดินทางออกไปเมืองอื่น ๆ เพื่อเร่ขายของต่อ
พ่อค้านำกองขี้หมาเหล่านี้ไปเร่ขายตามบ้าน คุยโวสรรพคุณว่าเป็นผีดี จะช่วยปกปักรักษาคุ้มครองบ้านเรือนให้อยู่เย็นเป็นสุข ทำให้คนมากมายที่ยังไม่มีผีคุ้มตัวซื้อกองขี้หมาต่อจากเขา ก่อนที่ชาวบ้านเหล่านี้จะนำก้อนขี้หมาที่ได้มาไปบูชา กลายมาเป็นผีที่ได้ชื่อว่าขี้หมาอย่างที่เรารู้จักกัน
เชื่อกันว่า หากใครที่ดูแลดีก็จะประสบความสำเร็จรุ่งเรือง ส่วนใครที่ดูแลทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ก็จะมีภัยมาสู่ตัว จนต้องนำก้อนขี้หมาไปไหลน้ำเลยทีเดียว
ที่มา