ในเมื่อใครๆก็บอกว่า รู้และเข้าใจไตรลักษณ์เป็นอย่างดี

ว่า ในเมื่อสังขารไม่เที่ยง และเป็นทุกข์ เพราะเป็นของไม่ใช่ตัวตน ได้แก่สังขารทั้งหลายทั้งปวงนั่นเอง เกิดขึ้นมาตามเหตุปัจจัยที่มาปรุงแต่ง
แต่เหตุไฉนใยเล่าเมื่อพบคำตรัสที่ว่า. ธรรมทั้งปวงเป็นอนัตตา ซึ่งมันก็หมายถึงสิ่งที่เรียกว่าสังขารตามบริบทของมันนั่นแหละ
ทำไมนักเปรียญบางคนต้องเอานิพพานยัด ไปไว้ในนั้นด้วย  สังขารกับนิพพานมันคนละขั้วกันเห็นๆ ว่ามันมีแต่จะสปาร์คหักล้างกันอยู่ด้วยกันไม่ได้
ขอถามท่านที่เป็นนักเปรียญธรรมหน่อยว่า ตามหลักบาลีไวยากรณ์ มันทำได้ขนาดนั้นเลยหรือ  นึกว่าเอาแค่คำสองคำนั้นมารวมกันเท่านั้น
เพื่อไม่ให้เป็นการกล่าวคำซ้ำซากแบบนี้มิใช่หรือ..

(สังขารทั้งหลายไม่เที่ยง สังขารทั้งหลายเป็นทุกข์) รวมเป็นคำว่า ธรรมทั้งปวง


ตามนั้นแหนะ
.....