เห็นคำนี้เป็นคำที่ชอบใช้แซวกันเล่นๆ โดยเฉพาะร้านขายอาหาร แบบให้เยอะขนาดนี้ อร่อยขนาดนี้ แต่ทำไมขายถูกจัง พี่มาขายเอาสังคมเหรอ?
ส่วนตัวเคยเจอจริงๆ ซักเกือบ 10 ปีที่แล้วมีคนรู้จัก เปิดร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อเล็กๆ แบบขายหลังรถกระบะเก่าๆ
กางร่มริมถนน ตั้งโต๊ะเก้าอี้ ในที่ดินร้าง (ซึ่งเป็นที่ดินของเฮียแกเอง)
ไม่มีชื่อร้าน ขายเฉพาะเสาร์,อาทิตย์,จันทร์ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อธรรมดา 40 ,พิเศษ 50 ,เกาเหลา 50 เนื้อสด,เปื่อย,เครื่องใน,ลูกชิ้นให้เต็มชามจนล้น
ข้าวถ้วยละ 5 บาท ไม่อิ่มเติมฟรี ให้ตักเองในหม้อเลย มีน้ำชาจีนให้ดื่มฟรี น้ำแข็งฟรี
ขายดีจนมีลูกค้าประจำ มีแต่คนถามว่าขายแบบนี้มีกำไรมั้ย หรือมาขายเอาสังคม บางคนสงสาร เลยเสนอความช่วยเหลือว่าจะลงทุนขยายร้านให้
แต่เฮียแกก็ยิ้มๆ และปฏิเสธด้วยมารยาท ไม่ได้ตอบอะไรเกี่ยวกับพื้นเพส่วนตัวมากนัก
ด้วยความที่รู้จักกันเป็นการส่วนตัวจึงรู้ว่าตระกูลเฮียแกเป็นธุรกิจกงสี แกได้ส่วนแบ่งจากมรดกของครอบครัว ทั้งหุ้น,ที่ดิน ฯลฯ
พูดง่ายๆคือไม่ต้องทำอะไร ก็มีกินมีใช้ไปได้ยาวๆ แต่มาขายก๋วยเตี๋ยวเนื้อเพราะใจรักล้วนๆ เหมือนเป็นความฝันส่วนตัวของเฮียแก
เสียดายเปิดมาได้แค่ปีกว่าๆ ร้านกำลังรุ่งๆ แกก็มาป่วยซะก่อน ต้องรักษาตัวยาว ร้านเลยปิดไปตั้งแต่นั้น
ลูกค้าบ่นเสียดายกันตรึม เพราะหาแบบนี้ไม่ได้ง่ายๆ แกใช้ของดี หั่นเนื้อเปื่อยชั้นใหญ่ ลูกชิ้นอร่อย น้ำซุปหอม ขายเหมือนไม่กลัวขาดทุน
เคยคุยกับแกภายหลังที่ปิดร้านไปแล้ว แกบอกว่าจริงๆแล้วคือมีกำไรนะ ถึงจะไม่มากก็ตาม
แต่แกเน้นขายเอาสนุกมากกว่า เพราะอยู่เฉยๆมันน่าเบื่อ ขายของทำให้ได้เจอลูกค้ามากหน้าหลายตา เหนื่อยแต่ชอบ
แต่ละท่านเคยเจอคนที่ขายของแบบ "ขายเอาสังคม" จริงๆบ้างมั้ยครับ
เคยเจอคนที่มาขายของแบบ "ขายเอาสังคม" จริงๆบ้างมั้ยครับ คือขายเหมือนไม่กลัวว่าจะขาดทุน
ส่วนตัวเคยเจอจริงๆ ซักเกือบ 10 ปีที่แล้วมีคนรู้จัก เปิดร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อเล็กๆ แบบขายหลังรถกระบะเก่าๆ
กางร่มริมถนน ตั้งโต๊ะเก้าอี้ ในที่ดินร้าง (ซึ่งเป็นที่ดินของเฮียแกเอง)
ไม่มีชื่อร้าน ขายเฉพาะเสาร์,อาทิตย์,จันทร์ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อธรรมดา 40 ,พิเศษ 50 ,เกาเหลา 50 เนื้อสด,เปื่อย,เครื่องใน,ลูกชิ้นให้เต็มชามจนล้น
ข้าวถ้วยละ 5 บาท ไม่อิ่มเติมฟรี ให้ตักเองในหม้อเลย มีน้ำชาจีนให้ดื่มฟรี น้ำแข็งฟรี
ขายดีจนมีลูกค้าประจำ มีแต่คนถามว่าขายแบบนี้มีกำไรมั้ย หรือมาขายเอาสังคม บางคนสงสาร เลยเสนอความช่วยเหลือว่าจะลงทุนขยายร้านให้
แต่เฮียแกก็ยิ้มๆ และปฏิเสธด้วยมารยาท ไม่ได้ตอบอะไรเกี่ยวกับพื้นเพส่วนตัวมากนัก
ด้วยความที่รู้จักกันเป็นการส่วนตัวจึงรู้ว่าตระกูลเฮียแกเป็นธุรกิจกงสี แกได้ส่วนแบ่งจากมรดกของครอบครัว ทั้งหุ้น,ที่ดิน ฯลฯ
พูดง่ายๆคือไม่ต้องทำอะไร ก็มีกินมีใช้ไปได้ยาวๆ แต่มาขายก๋วยเตี๋ยวเนื้อเพราะใจรักล้วนๆ เหมือนเป็นความฝันส่วนตัวของเฮียแก
เสียดายเปิดมาได้แค่ปีกว่าๆ ร้านกำลังรุ่งๆ แกก็มาป่วยซะก่อน ต้องรักษาตัวยาว ร้านเลยปิดไปตั้งแต่นั้น
ลูกค้าบ่นเสียดายกันตรึม เพราะหาแบบนี้ไม่ได้ง่ายๆ แกใช้ของดี หั่นเนื้อเปื่อยชั้นใหญ่ ลูกชิ้นอร่อย น้ำซุปหอม ขายเหมือนไม่กลัวขาดทุน
เคยคุยกับแกภายหลังที่ปิดร้านไปแล้ว แกบอกว่าจริงๆแล้วคือมีกำไรนะ ถึงจะไม่มากก็ตาม
แต่แกเน้นขายเอาสนุกมากกว่า เพราะอยู่เฉยๆมันน่าเบื่อ ขายของทำให้ได้เจอลูกค้ามากหน้าหลายตา เหนื่อยแต่ชอบ
แต่ละท่านเคยเจอคนที่ขายของแบบ "ขายเอาสังคม" จริงๆบ้างมั้ยครับ