เป็นครั้งแรกเลยครับที่เข้ามาเขียนกระทู้ในพันทิป เคยอ่านแต่ของคนอื่น สุดท้ายก็มีวันที่ได้เขียนเรื่องของตัวเอง 555 ไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้เลยครับ
ผมต้องขอบอกก่อนนะครับ ผมเป็นเกย์นะครับ อายุ 27 ย่าง 28 ปีแล้ว ไม่เคยมีแฟน ครั้งล่าสุดที่เคยรู้สึกใจเต้นหรือว่ารู้สึกชอบใครสักคนก็คงเป็นตอนประถมนู่นเลยก็ตอนนั้นชอบเด็กผญในห้อง แต่ก็ได้แค่แอบชอบ ส่วนที่เหลือตั้งแต่นั้นก็มีแอบมองคนนั้นคนนี่บ้างแต่ไม่เคยจะได้จริงจังอะไรกับใคร คนคุยก็ไม่มี เพราะคุยไม่เก่งเลย introvert สุดๆๆๆและรูปร่างหน้าตาก็ไม่ใช่สิ่งที่คนในวงการเรียกกันว่า ปลาหมึกแถวบน 55 อ้วนเรียกว่าอ้วนเลยแหละ นน 80กว่าๆเลยครับ สูงแค่170 cm ก็เข้าเรื่องแล้วกัน เพราะวันที่เขียนก็เป็นวันที่เพิ่งได้กลับมาทริปดูงานสดๆร้อนๆเลย 55 ไม่อยากพักช่วงไปนานกลัวลืม
เออผมทำงานในรพแห่งนึงในภาคใต้นะครับ ก็ด่านที่ผมทำงานอยู่เกี่ยวสิ่งแวดล้อมรวมถึงเรื่องขยะ ก็ถ้ารพในคนที่มีความเกี่ยวข้องกับการจัดการขยะในรพไปดูงานโรงงานกำจัดขยะที่ จ.สมุทร…กับนคร… 4 วัน 3 คืน ซึ่งผมคิดในใจต้องหน้าเบื่อสุดๆแน่เพราะเนื้องานที่ผมทำอยู่ก็คนละสายกับที่ผมจบ+กับไม่ชอบเลยด้วยแต่ด้วยความจำเป็นอะไรหลายๆอย่างเลยต้องจำใจเลือกมาทำด้านนี้ +กับคนที่ไปก็เป็นพี่ๆน้องจากแผนกอื่นด้วยไม่ค่อยสนิทบ้างคนไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ…แต่เอาจริงๆตั้งแต่เข้ามาบรรจุในจังหวัดนี้ก็มาอยู่หอคนเดียวไม่ได้มีเพื่อนสนิทอะไร ในหน่วยงานตนเองก็toxic เยอะเลยคิดซะว่ามาทำแค่2ปีแล้วจะลาเรียนต่อนี่คือแพลนตอนนี้ก็ใช่ชีวิตแบบsolo คตเดียวมาตลอด จนทริปนี้เริ่มขึ้น ก็ได้รู้จักพี่ชายคนนึง พี่เขาเป็นทำงานในส่วนของแผนกนึงในรพ อายุพี่เขาน่าจะ 30-40+ (ซึ่งคือสเปคเลยครับ •/////• 55) เคยเห็นพี่คนนี้บ้างตอนประชุมประมาณ2-3รอบแต่เพราะพี่เขางานยุ่งมากเวรเยอะมากแล้วประชุมด้านนี้ก็ถี่ก็ส่วนใหญ่จะไม่ได้เจอกันมาเจอกันอีกที่ตอนทริปนี่นั่งเจอกันก็สวัสดีปกติแล้วตามสไตล์ introvert ก็แค่นั้นครับแล้วนั่งรถตู้รพไปกันนั่งกันก็คนละเบาะก็ไม่คุยอะไรกันเลยจนแวะเข้าห้องน้ำที่ปั้มกันหลังจากเข้าเสร็จผมก็อยากไปซื้อกาแฟก็เลยถามพี่เขาไปว่า พีครับผมเข้าไปซื้อกาแฟได้ไหมไม่แน่ใจว่าคนขับรีบรึเปล่า พี่เขาก็บอกว่าซื้อได้แล้วก็เดินตามผมมา ผมก็บอกว่าพี่ซื้ออะไรไหมครับเดี่ยวผมสั่งให้ พี่เขาก็บอกไม่แล้วก็คุยเรื่องทั่วไปๆแปปก็ออกไป7-11 ก็เสร็จข้ามไปตอนพักกินข้าวเราก็เลือกนั่งโต๊ะเดียวกันก็คุยกันพี่เขาก็ชอบแตะแขนผม ก็เขินครับแต่คิดว่าคงปกติ แล้วมาคุยกันเยอะขึ้นมากตอนกินข้าวเย็นกันคุยกันเรื่องมหาลัยเพราะเคยอยู่มหาลัยเดียวกันพี่เขาผมอยู่ 6 ปีผมอยู่แค่ปี1แล้วซิ่วมาเรียนในม.แถวศาลายาคุยกันยาวมากทั้งโต๊ะเรานั่งคุยด้วยกันยุ3คนมีน้องผู้ชายอีกคนด้วยก็มเดียวกันเสร็จตอนนั้นผมก็ยอมรับเลยครับว่าเริ่มรู้สึกดีแล้วแหละคุยกันเหมือนคนเนิร์ดๆมาคุยด้วยกันแล้วถูกคอมากกกแต่ก็ก็คิดว่าก็ปกติแหละหลังกินข้าวเสร็จได้ไปเที่ยวแวะจุดที่ชมนกนางนวล ก็ไปเย็นแล้วก็ไม่มีนกให้ดูถ่ายรูปเสร็จกำลังจะเดินกลับผมเดินไปกับน้องแล้วพี่เขาก็เขามาคุยเรื่องการเมือง55แล้วก็เลยไปเรื่องออกกำลังกาย เรื่องสุขภาพนู่นนี่ ตอนคุยไม่ได้ใจเต้นโครมครามนะแต่มันเป็นความสบายใจแปลกที่เคยไม่รู้สึกมาก่อน ก็ตามเคยเดินคุยกันจนขึ้นรถเป็นกลุ่มสุดท้าย แล้วแวะซื้อของ7 เราก็สั่งน้ำก็รอนานคนอื่นเสร็จแล้วก็ขึ้นรถไปพี่เขาเพิ่งจ่ายตังเป็นคนสุดท้ายก็เห็นเราก็ยืนรอเป็นเพื่อนจนขึ้นรถเป็นคู่สุดท้ายอีก ผมเลยทักพี่เขาไปว่า เราเดินกันขึ้นเป็นกลุ่มสุดท้ายอีกแล้วนะพี่แล้วก็ขำกันนิดหน่อย ขอโทษนะครับที่ใส่รายละเอียดเยอะเพราะอยากจำทุกดีเทลของเรื่องนี้ไว้ไม่รู้สุดท้ายจบลงยังไงหรือแบบไหนก็อยากsave เรื่องราวนี้ไว้ครับเดี่ยวมาต่อกันครับ
2 เมื่อกี้งงระบบเลยลบส่วนที่ 2 ไป ก็สรุปมีได้คุยกันต่อตอนกินข้าวเช้าที่โรงแรม มวลบรรยากาศตอนคุยกัน 2 คนมันดีมากๆๆมันไม่ได้ใจเต้นโครมครามแต่รู้สึกสบายสงบแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อนเลยครับ ก็จาก introvert ที่ทำงานคุยกับพี่ๆเขาวันละคำ มานั่งนึกเรื่องที่อยากรู้อยากคุยต่อกับพี่เขาแล้วคุยลื่นไหลเป็นสายน้ำได้ ไม่รู้เมื่อกันว่าทำได้ไงครับมันไหลไปแบบนั้นของมันเองเลยงงเหมือนกัน 555
ผมแอบชอบคนนึงๆครับอยากจีบครับแต่จีบไม่เป็นทำยังไงดี
ผมต้องขอบอกก่อนนะครับ ผมเป็นเกย์นะครับ อายุ 27 ย่าง 28 ปีแล้ว ไม่เคยมีแฟน ครั้งล่าสุดที่เคยรู้สึกใจเต้นหรือว่ารู้สึกชอบใครสักคนก็คงเป็นตอนประถมนู่นเลยก็ตอนนั้นชอบเด็กผญในห้อง แต่ก็ได้แค่แอบชอบ ส่วนที่เหลือตั้งแต่นั้นก็มีแอบมองคนนั้นคนนี่บ้างแต่ไม่เคยจะได้จริงจังอะไรกับใคร คนคุยก็ไม่มี เพราะคุยไม่เก่งเลย introvert สุดๆๆๆและรูปร่างหน้าตาก็ไม่ใช่สิ่งที่คนในวงการเรียกกันว่า ปลาหมึกแถวบน 55 อ้วนเรียกว่าอ้วนเลยแหละ นน 80กว่าๆเลยครับ สูงแค่170 cm ก็เข้าเรื่องแล้วกัน เพราะวันที่เขียนก็เป็นวันที่เพิ่งได้กลับมาทริปดูงานสดๆร้อนๆเลย 55 ไม่อยากพักช่วงไปนานกลัวลืม
เออผมทำงานในรพแห่งนึงในภาคใต้นะครับ ก็ด่านที่ผมทำงานอยู่เกี่ยวสิ่งแวดล้อมรวมถึงเรื่องขยะ ก็ถ้ารพในคนที่มีความเกี่ยวข้องกับการจัดการขยะในรพไปดูงานโรงงานกำจัดขยะที่ จ.สมุทร…กับนคร… 4 วัน 3 คืน ซึ่งผมคิดในใจต้องหน้าเบื่อสุดๆแน่เพราะเนื้องานที่ผมทำอยู่ก็คนละสายกับที่ผมจบ+กับไม่ชอบเลยด้วยแต่ด้วยความจำเป็นอะไรหลายๆอย่างเลยต้องจำใจเลือกมาทำด้านนี้ +กับคนที่ไปก็เป็นพี่ๆน้องจากแผนกอื่นด้วยไม่ค่อยสนิทบ้างคนไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ…แต่เอาจริงๆตั้งแต่เข้ามาบรรจุในจังหวัดนี้ก็มาอยู่หอคนเดียวไม่ได้มีเพื่อนสนิทอะไร ในหน่วยงานตนเองก็toxic เยอะเลยคิดซะว่ามาทำแค่2ปีแล้วจะลาเรียนต่อนี่คือแพลนตอนนี้ก็ใช่ชีวิตแบบsolo คตเดียวมาตลอด จนทริปนี้เริ่มขึ้น ก็ได้รู้จักพี่ชายคนนึง พี่เขาเป็นทำงานในส่วนของแผนกนึงในรพ อายุพี่เขาน่าจะ 30-40+ (ซึ่งคือสเปคเลยครับ •/////• 55) เคยเห็นพี่คนนี้บ้างตอนประชุมประมาณ2-3รอบแต่เพราะพี่เขางานยุ่งมากเวรเยอะมากแล้วประชุมด้านนี้ก็ถี่ก็ส่วนใหญ่จะไม่ได้เจอกันมาเจอกันอีกที่ตอนทริปนี่นั่งเจอกันก็สวัสดีปกติแล้วตามสไตล์ introvert ก็แค่นั้นครับแล้วนั่งรถตู้รพไปกันนั่งกันก็คนละเบาะก็ไม่คุยอะไรกันเลยจนแวะเข้าห้องน้ำที่ปั้มกันหลังจากเข้าเสร็จผมก็อยากไปซื้อกาแฟก็เลยถามพี่เขาไปว่า พีครับผมเข้าไปซื้อกาแฟได้ไหมไม่แน่ใจว่าคนขับรีบรึเปล่า พี่เขาก็บอกว่าซื้อได้แล้วก็เดินตามผมมา ผมก็บอกว่าพี่ซื้ออะไรไหมครับเดี่ยวผมสั่งให้ พี่เขาก็บอกไม่แล้วก็คุยเรื่องทั่วไปๆแปปก็ออกไป7-11 ก็เสร็จข้ามไปตอนพักกินข้าวเราก็เลือกนั่งโต๊ะเดียวกันก็คุยกันพี่เขาก็ชอบแตะแขนผม ก็เขินครับแต่คิดว่าคงปกติ แล้วมาคุยกันเยอะขึ้นมากตอนกินข้าวเย็นกันคุยกันเรื่องมหาลัยเพราะเคยอยู่มหาลัยเดียวกันพี่เขาผมอยู่ 6 ปีผมอยู่แค่ปี1แล้วซิ่วมาเรียนในม.แถวศาลายาคุยกันยาวมากทั้งโต๊ะเรานั่งคุยด้วยกันยุ3คนมีน้องผู้ชายอีกคนด้วยก็มเดียวกันเสร็จตอนนั้นผมก็ยอมรับเลยครับว่าเริ่มรู้สึกดีแล้วแหละคุยกันเหมือนคนเนิร์ดๆมาคุยด้วยกันแล้วถูกคอมากกกแต่ก็ก็คิดว่าก็ปกติแหละหลังกินข้าวเสร็จได้ไปเที่ยวแวะจุดที่ชมนกนางนวล ก็ไปเย็นแล้วก็ไม่มีนกให้ดูถ่ายรูปเสร็จกำลังจะเดินกลับผมเดินไปกับน้องแล้วพี่เขาก็เขามาคุยเรื่องการเมือง55แล้วก็เลยไปเรื่องออกกำลังกาย เรื่องสุขภาพนู่นนี่ ตอนคุยไม่ได้ใจเต้นโครมครามนะแต่มันเป็นความสบายใจแปลกที่เคยไม่รู้สึกมาก่อน ก็ตามเคยเดินคุยกันจนขึ้นรถเป็นกลุ่มสุดท้าย แล้วแวะซื้อของ7 เราก็สั่งน้ำก็รอนานคนอื่นเสร็จแล้วก็ขึ้นรถไปพี่เขาเพิ่งจ่ายตังเป็นคนสุดท้ายก็เห็นเราก็ยืนรอเป็นเพื่อนจนขึ้นรถเป็นคู่สุดท้ายอีก ผมเลยทักพี่เขาไปว่า เราเดินกันขึ้นเป็นกลุ่มสุดท้ายอีกแล้วนะพี่แล้วก็ขำกันนิดหน่อย ขอโทษนะครับที่ใส่รายละเอียดเยอะเพราะอยากจำทุกดีเทลของเรื่องนี้ไว้ไม่รู้สุดท้ายจบลงยังไงหรือแบบไหนก็อยากsave เรื่องราวนี้ไว้ครับเดี่ยวมาต่อกันครับ
2 เมื่อกี้งงระบบเลยลบส่วนที่ 2 ไป ก็สรุปมีได้คุยกันต่อตอนกินข้าวเช้าที่โรงแรม มวลบรรยากาศตอนคุยกัน 2 คนมันดีมากๆๆมันไม่ได้ใจเต้นโครมครามแต่รู้สึกสบายสงบแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อนเลยครับ ก็จาก introvert ที่ทำงานคุยกับพี่ๆเขาวันละคำ มานั่งนึกเรื่องที่อยากรู้อยากคุยต่อกับพี่เขาแล้วคุยลื่นไหลเป็นสายน้ำได้ ไม่รู้เมื่อกันว่าทำได้ไงครับมันไหลไปแบบนั้นของมันเองเลยงงเหมือนกัน 555