จขกท.อายุ 15 ค่ะ อยู่ ม.4 เราอยู่กับแม่, ยาย, พี่ค่ะ ยายอายุ 67 ปีเต็มแล้วค่ะ เขาเคยทำงานโรงงานมาก่อนจนแม่มีเรา เขาเลยลาออกมาอยู่บ้านมาเป็นแม่บ้าน คอยทำงานบ้าน ทำอาหารนู่นนี่นั่น แม่บอกว่าจริงๆยายเขาไม่ต้องทำก็ได้เพราะจริงๆมันไม่ใช่หน้าที่เขา ถ้าเขาไม่ทำแม่ก็ไม่บังคับไม่ว่าอะไร จะอยู่เฉยๆก็ได้แต่เขาก็ทำ เขาเป็นคนรักความสะอาด เนี๊ยบ ทำอาหารอร่อยมาก ญาติเราทุกคนชมหมด แล้วก็ขี้บ่นค่ะ เขาเป็นคนปากร้ายใจดี หัวโบราณระดับนึงแต่ก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร แต่เวลาเห็นอะไรนิดอะไรหน่อยก็บ่น ซึ่งถ้าเป็นตอนเด็กก็คงรำคาญ จนโตมาเราก็ชอบเสียงบ่นเขานะ เพราะถ้าเขาไม่บ่น ถ้าเขาเงียบ บ้านมันก็เหงาสุดๆ เราไม่สนิทกับเขาถึงขั้นคุยได้ทุกเรื่องแต่เราผูกพันธ์กับยายมากกว่าแม่อีกค่ะ (พอเข้าใจ feelings ไหมแบบเรารักทั้งคู่นะ แต่กับยายมันมีความห่างของวัยทำให้เราไม่ได้คุยกับยายได้ทุกเรื่องขนาดนั้น แต่เราผูกพันธ์กับเขาที่สุดเพราะเขาอยู่กับเราตลอดเวลาไม่ว่าจะช่วงก่อนไปโรงเรียนและหลังเลิกเรียน ช่วงวันหยุด ช่วงปิดเทอม เราก็อยู่กับเขาตลอด ส่วนแม่ไปทำงานทำโอกลับบ้าน 2 ทุ่ม เจอแค่ตอนเช้ากับตอนแม่กลับบ้าน แต่เราจะสนิทกับแม่มากกว่าแต่ความผูกพันธ์ไม่เท่ายายแต่ก็รักทั้งคู่)
แล้ววันนี้เรากลับบ้านมา เรากินข้าวล้างจานแล้วก็ขึ้นมาอยู่บนห้อง มานั่งโทรคุยกับเพื่อน นั่งทำงานกลุ่มบนห้องเกือบชั่วโมงกว่าจน 2 ทุ่มกว่าเกือบ 3 ทุ่ม เราลงมาเข้าห้องน้ำแล้วยายก็มาเข้าห้องน้ำต่อแล้วก็เข้าไปอ้วก เราก็เห็นแม่ไปนั่งกรอกน้ำในห้องครัว เราก็ถามแม่ว่าแม่กลับบ้านตอนไหน บลาบลา แล้วหลังจากนั้นแม่ก็บอกให้เราขึ้นไปทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวแม่จะคุยกับยายแล้วเขาก็บอกว่ายายป่วย เราอึ้งไปเลย จริงด้วยวันนี้เราไม่ได้สังเกต แม่ก็บอกว่า "ไม่เคยสังเกตอะไรเลยจริงๆ" อึ้งเลย จู่ๆก็กลัวขึ้นมา ยายเขาก็กลับไปนอนที่นอนเขา เราก็มานั่งทำงานต่อ เกือบจะร้องไห้แต่ไม่อยากไปกวนเขา แต่แม่บอกว่าเขาแค่ป่วยปกติเฉยๆ ไม่ได้เป็นอะไร แต่ ณ ตอนนั้นมันกลัวไปหมด แม่เขาก็ขับมอไซค์ออกไปซื้อยา พอกลับมา ยายก็ตื่นมากินยาแล้วให้เราไปหยิบแก้วน้ำให้หน่อย เราก็รีบวิ่งไปเอา เราเกือบร้องแล้วแต่แม่เขาก็ขำแล้วบอกว่ายายเขาไม่ได้เป็นอะไรขนาดนั้น ไม่ต้องดราม่า นั่งการบ้านต่อเถอะ แม่เขาก็ขึ้นห้องไป เราก็นั่งทำการบ้านต่อ ยายก็นอน เราเกือบจะร้องไห้ เราวิตกไปหมดทั้งที่เราก็รู้แล้วว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรขนาดที่เราคิดในตอนแรกแต่เรากล้วจริงๆ แล้วเราก็คิดภาพในหัวว่าแล้วถ้ายายเขาเป็นอะไรขึ้นมา แต่เราก็รู้สึกว่าพอเราคิดแบบนี้มันเหมือนเราคิดเยอะไป ดราม่าไป มันจะกลายเป็นการแช่งเขาหรือเปล่า
ตอนนี้ทำการบ้านเสร็จแล้ว ขึ้นมานอนบนห้อง แต่ก็นะ......
ยายป่วยแล้วเราก็เริ่มกลัว.........ทั้งที่เขาก็ไม่ได้เป็นอะไรแต่เราวิตกไปหมดค่ะ
แล้ววันนี้เรากลับบ้านมา เรากินข้าวล้างจานแล้วก็ขึ้นมาอยู่บนห้อง มานั่งโทรคุยกับเพื่อน นั่งทำงานกลุ่มบนห้องเกือบชั่วโมงกว่าจน 2 ทุ่มกว่าเกือบ 3 ทุ่ม เราลงมาเข้าห้องน้ำแล้วยายก็มาเข้าห้องน้ำต่อแล้วก็เข้าไปอ้วก เราก็เห็นแม่ไปนั่งกรอกน้ำในห้องครัว เราก็ถามแม่ว่าแม่กลับบ้านตอนไหน บลาบลา แล้วหลังจากนั้นแม่ก็บอกให้เราขึ้นไปทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวแม่จะคุยกับยายแล้วเขาก็บอกว่ายายป่วย เราอึ้งไปเลย จริงด้วยวันนี้เราไม่ได้สังเกต แม่ก็บอกว่า "ไม่เคยสังเกตอะไรเลยจริงๆ" อึ้งเลย จู่ๆก็กลัวขึ้นมา ยายเขาก็กลับไปนอนที่นอนเขา เราก็มานั่งทำงานต่อ เกือบจะร้องไห้แต่ไม่อยากไปกวนเขา แต่แม่บอกว่าเขาแค่ป่วยปกติเฉยๆ ไม่ได้เป็นอะไร แต่ ณ ตอนนั้นมันกลัวไปหมด แม่เขาก็ขับมอไซค์ออกไปซื้อยา พอกลับมา ยายก็ตื่นมากินยาแล้วให้เราไปหยิบแก้วน้ำให้หน่อย เราก็รีบวิ่งไปเอา เราเกือบร้องแล้วแต่แม่เขาก็ขำแล้วบอกว่ายายเขาไม่ได้เป็นอะไรขนาดนั้น ไม่ต้องดราม่า นั่งการบ้านต่อเถอะ แม่เขาก็ขึ้นห้องไป เราก็นั่งทำการบ้านต่อ ยายก็นอน เราเกือบจะร้องไห้ เราวิตกไปหมดทั้งที่เราก็รู้แล้วว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรขนาดที่เราคิดในตอนแรกแต่เรากล้วจริงๆ แล้วเราก็คิดภาพในหัวว่าแล้วถ้ายายเขาเป็นอะไรขึ้นมา แต่เราก็รู้สึกว่าพอเราคิดแบบนี้มันเหมือนเราคิดเยอะไป ดราม่าไป มันจะกลายเป็นการแช่งเขาหรือเปล่า
ตอนนี้ทำการบ้านเสร็จแล้ว ขึ้นมานอนบนห้อง แต่ก็นะ......