ทำดีทำไมไม่ได้ดีคะ

หนูเกิดมาในครอบครัวที่ลำบากไม่มาก แต่ต้องดิ้นรนทำเองทั้งหมด หนูเริ่มขายลูกโป่งตั้งแต่อายุ 10ขวบ เดินขายตามตลาด อะไรที่ช่วยแบ่งเบาได้หนูจะทำ พอโตเริ่มเขาม.1 แม่ป่วยเป็นโรคภูมิแพ้ตัวเอง ตอนมาช่วยยายขายข้าวกล่อง ตื่นตี 3 ออกไปตลาดไปทอดไข่ ช่วยตักข้าว 7โมงเช้าถึงไปอาบน้ำไปโรงเรียน โรงเรียนเลิก 3โมงครึ่งนั่งสองแถวกลับมาบ้านเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปช่วยยายปอกสับปะรดขายอีก กลับบ้าน 2ทุ่มทุกวันเป็นแบบนี้ทุกวัน ทำแบบนี้จนถึงม.3 พอเรียนจบก็ไม่ได้เรียนต่อ สงสารยาย สงสารแม่ เลยมาช่วยแบบเต็มตัว ทุกวันนี้ชีวิตดีขึ้น แต่ตื่นตี3 มาขายของ กว่าจะได้นอน ก็ 4-5ทุ่ม เพราะต้องขับรถไปซื้อของ (หนูอายุ 22 เป็นคนตัวใหญ่ ใครๆก็บอกเป็นเด็กไม่เหนื่อยหรอก )แต่หนูเหนื่อยมากๆเลยคะ ไม่มีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่กล้าไปไหน ไม่มีเพื่อน ไม่มีสังคม อยู่บ้านกับตลาด หนูไม่ดีตรงไหนบ้างทั้งๆที่หนูก็ช่วยแบ่งเบาทุกอย่าง ยังโดนบ่นโดนด่าทุกวัน ทำอะไรก็ไม่ถูกใจเพราะตอนนี้ยายมีหลานคนใหม่ ยังเล็กอยุ่ จากที่เคยกอด ก็ไม่กอด จากที่เคยใส่ใจก็ไม่ หนูเหมือนโดนเทความรู้สึกมากๆเลย หนูมีเงินเก็บมีรถพร้อมที่จะไปเริ่มใหม่ที่อื่นได้ตลอด แต่หนูห่วงเขา เลยไม่กล้าที่จะไปไหน กลัวไม่มีคนช่วยเขา แต่เขากลับไม่มองเห็น หนูไม่อยากคิดมาก แต่ไม่คิดไม่ได้เลย พูดกับใครไม่ได้ ด่าบ่นเอาแต่ข้อเสียเราไปเล่าให้คนอื่นฟัง ข้อดีของเราไม่เคยพูดเลย หนูเสียใจมาก ร้องไห้บ่อยบ้างที่มันก็เก็บไว้ไม่ได้ หนูจะหนีไปอยู่ที่อื่นดีมั้ยคะ หนูกับแม่โดนด่าประจำ  เหนื่อยคะ อยากระบายมาก บ้างทีหนูก็คิดว่าหนูไม่อยากอยู่แล้ว ทำดีไม่เห็นได้ดีเลย ไม่เห็นได้ความรักจากใครเลย คบใคร ชอบใคร ก็ไม่ดี เพื่อนไม่มี ชีวิตวัยรุ่นไม่มี เครียดมากๆ ไม่เคยรักและไม่เคยปกป้อง ไม่ชมเรากับใครๆ มีแต่ด่าและบ่นตลอด เพราะอะไรไม่เข้าใจ หนูเป็นคนคิดมาก และเสียใจ ร้องไห้กับอะไรๆง่ายมาก ร้องไห้เกือบทุกวัน ตลอด 12ปี เหมือนช่วย แบ่งเบา พยายามทำตัวเองให้เป็นที่ยอมรับ แต่เหมือนไ่ม่สำเร็จ