สวัสดีค่ะ
เรื่องที่เราจะเล่าต่อไปนี้ เราแค่อยากขอความเห็นในการจัดการความรู้สึกและความเห็นว่าเราคิดไปเองรึเปล่า คิดมากไปไม๊
ขอท้าวความก่อนนะคะ เราเป็นลูกคนเดียว พ่อแม่เลี้ยงดูมาอย่างดีและส่งเรียนต่างประเทศตั้งแต่เด็กๆ
ในครอบครัวฝั่งแม่บ้านเราจะมีฐานะมากที่สุด แม่เราเป็นคน nice จริงๆก็คือ people pleaser ทำให้ไม่ว่าเรากับแม่จะไปไหนของฝากให้ทั้งเพื่อนทั้งญาติทั้งคนข้างบ้านต้องเต็มไม้เต็มมือ หรือถ้าใครมานอนบ้านเราแม่จะไนซ์มาก เช่นทำกับข้าว ให้เค้านอนเตียงกับเรา แล้วแม่เองจะไปนอนที่อื่น (จริงๆแล้วในความเป็นเด็กเราไม่ได้โอเคร เพราะอยากนอนกับแม่แต่แม่บอกว่าเราต้องปฏิบัติกับคนอื่นให้ดีกว่าปกติ และเราเชื่อตามนั้น) อีกตัวอย่างเช่นไปซื้อของแล้วญาติเรามาด้วย แม่จะพาหลานๆซื้อของให้หน่ำใจเลย แล้วบอกเราว่าของเราไว้ทีหลังเดี๋ยวแม่พามาต่างหาก (ประเด็นมันอยู่ที่ว่าหลายๆครั้งไม่เป็นไปตามคำพูด) มีครั้งนึงเพิ่งซื้อของเล่นให้เรา แต่ไปแวะบ้านป้า น้องเห็นแล้วชอบ แม่ก็ให้เค้าไปแล้วบอกเราว่าเดี๋ยวไปซิ้อใหม่เหมือนเดิมเป๊ะ (พอไปซื้อจริงๆมันไม่เหมือนเดิมเพราะหาแบบเดิมไม่ได้ พอเราเสียใจ แม่กลับไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องแค่นี่เอง)
พอเราเริ่มโตขึ้นเราเริ่มรู้สึกว่าทำไมคนอื่นๆถึงไม่ได้ทำกับเราเหมือนที่เราและแม่ทำให้กับคนอื่น
เช่น เราไปนอนที่บ้านญาติบ้าง ญาติให้เรานอนพื้น ทั้งๆที่เรากลัว เวลาไปเที่ยวไหนพวกเค้าไม่เคยมีของมาฝากเรา (เราถามแม่ แม่บอกอย่าไปสนใจ เราทำดีเรามีให้คนอื่นก็พอแล้ว) เวลาไปเที่ยวกับครอบครัวเพื่อนแล้วไปถ่ายรูปสติ๊กเกอร์ เค้าให้เรารอข้างนอกตู้สติ๊กเกอร์ แต่เวลาพวกเค้ามากับเรา ถ้าเราอยากถ่ายแค่กับแม่ แม่จะบอกว่าไม่ได้ ของเราไว้ทีหลังเดี๋ยวพามาถ่ายใหม่ ซึ่งมันก็ไม่ค่อยจะได้ทำตามคำพูด เรารู้สึกว่าแม่เป็นอะไรมากไม๊
ตอนนี้เราโตและมีครอยครัวแล้ว เราเริ่มบรรยายความรู้สึกที่มีให้แม่ฟัง เค้าจะบอกว่าทำไมหละ การที่เราดีกับคนอื่นก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ มันทำให้เรารู้สึกว่าหรือเราเป็นคนไม่ดียังไงไม่รู้
คนอื่นชื่นชมเราบอกแม่เราตลอดว่าเค้าโชคดีที่เราไม่เคยออกนอกลู่นอกทางเลย แค่โดดโรงเรียนเราก็ไม่เคย เรายอมรับว่าแม่เราก็ใจดีกว่าแม่คนอื่นจริงๆ เค้าไม่เคยบังคับเราเรียน เราอยากได้อะไรก็ได้ แต่พอเราโตเรามองย้อนกลับไปเราคิดว่าทำไมเค้าไม่ใส่ใจเหมือนที่พ่อแม่คนอื่นๆเป็น เช่นควรแปรงฟันก่อนนอนทุกวันนะ หรือให้เราดูทีวีทั้งวันทั้งคืนได้เลยซึ่งมันก็ไม่ควร การบ้านไม่ทำไม่เป็นไรก็ไม่ถูกต้องรึป่าว (เรามาเรียนเก่งเรียนดีตอนที่เราย้ายมาต่างประเทศ (อายุ 13) เพราะโฮสที่เราอยู่ด้วยเข้มงวดมากเรื่องเรียน) ซึ่งตอนเร่เรียรที่ตปท พ่อและแม่เราก็ไปหาบ่อยนะ
ตอนนี้เราแต่งงานมีลูกแล้วย้ายกลับมาอยู่ต่างประเทศแล้ว แม่เรามาเยี่ยมเราที่ต่างประเทศบ่อยมากๆ (จริงๆก็มาเที่ยวบ่อยตั้งแต่เป็นนักเรียนแล้ว) แต่ตอนนี้เค้ามาเพื่อช่วยเราเพราะที่นี้ไม่มีแม่บ้านเหมือนที่ไทย แต่บอกตรงๆว่าเราอึดอัด สไตน์ที่เค้าทำไม่เหมือนเรา แต่พอเราบอกเค้า เค้าไม่พอใจ แล้วจะพูดกับเราว่า "อะไรก็ไม่รู้" เชิงจะบอกว่าเราเรื่องมาก ทุกรอบเค้ามาเค้าจะมีของกลับไปฝากแม่บ้าน รอบนี้มีแม่บ้านคนใหม่เพิ่มมาเค้าซื้อของกลับไปฝากแม่บ้านคนใหม่คนนี้ ซึ่งเรางงมากว่าทำไมต้องซื้อของดีขนาดนั้น พอเราบอกแม่แม่กลับบอกว่า "หัดมีน้ำใจหน่อย" มันทำให้เรารู้สึกแย่และสับสน เราขับรถก็ไม่เคยดีไม่เคยถูกใจเค้า เหมือนเราทำอะไรก็ไม่ถูกใจ ติเราทุกอย่าง พอเราพูดกับเค้าตรงๆกลับโดนบอกว่า "ใครกันแน่ที่โดนว่าตลอด มีแต่เค้าที่โดนเราว่า" ก็ใช่เราก็มีว่าเค้า เราพูดคุยกับเค้าเรื่องสไตน์การเลี้ยงลูกเราหรือเรื่องเก็บของ วิธีเก็บ เค้าจะพูดประชดว่า "จ้าาาาาา" คือเหมือนจะบอกไม่ได้ เราอยากเลี้ยงลูกแบบนี้ ไม่เล่นแบบนี้ พูดแบบนี้ไม่พูดแบบนี้ กินอันนี้ไม่กินอันนี้ เล่นแบบนี้ไม่เล่นแบบนี่ตามสไตน์เรา แต่เค้าทำอีกแบบตามสไตน์เค้า
แม่จะชอบบ่นยายให้เราฟังเรื่องทำบ้านเละเทะหรือไม่อาบน้ำและเล่าให้เราฟังว่าแม่บอกยายหลายรอบแต่ยายยังทำอีก บลาบลา เราเลยถามแม่ตรงๆว่า พอแม่แก่เท่ายาย (อายุ 87) อยากให้หนูบอกหรือต่อว่าแม่แบบนี้หรือให้ปล่อยไปเลยจะทำอะไรก็ได้ ไม่ยอมกินยาไม่ยอมอาบน้ำ ทำข้าวของที่บ้านเสียก็ได้ อยากได้แบบไหนเพราะคนเราก็ต้องแก่ไปถึงจุดนั้น เราถามเพราะเราอยากรู้จริงๆว่าพอเค้าอายุเท่ายายเรา เค้าอยากให้เราปฏิบัติกับเค้ายังไง แต่เค้ากลับโกรธเราที่เราถาม แม่ตอบกลับเราว่า "ไม่ต้องยุ่งเลยปล่อยไปเลยไม่ต้องบอกอะไรทั้งนั้น" เราเลยถามว่าอันนี้พูดจริงไม๊ ถ้าจริง หนูทำให้ได้ แล้วแม่จะไปยุ่งกับยายทำไม หลังจากนั้นแม่เราอารมณ์เสียกับเราไปเลย
เขียนเล่าเรื่องเก่าๆซะยาวเลย จริงๆประเด็นหลักคือวันนี้ที่เรารู้สึกไม่ดีกับคำพูดของแม่ว่าหัดมีน้ำใจบ้าง คือเรารู้สึกว่ามีน้ำใจจนไม่รู้จะยังไงและโดนเอาเปรียบตลอดก็ต้องรับต่อไป
จริงๆมีอะไรที่ฝั่งใจเราอีกในความไม่แฟร์
เราควรจัดการกับความรู้สึกยังไงดีค่ะ เป็นความรู้สึกที่สับสนมาก ไม่อยากบาปแต่ก็ไม่รู้จะยังไง
นี่เราคิดไปเองทั้งหมดไม๊ เป็นลูกที่ไม่ดีไม๊ ต้องทำยังไงให้ดี ขับรถก็ไม่ดี เก็บของก็ไม่เก่ง งงมาก สับสนมาก หรือเราไม่เหมาะกับสังคมไทยๆ
ปล. จริงๆเราสนิทกับแม่มากๆนะ แต่พอมีลูกแล้วความสนิทนั้นมันหายไป เหลือแต่การบ่นการไม่พอใจไม่ถูกใจ และเค้าเองก็ตัดพ้อกับเราว่าเราเปลี่ยนไปเค้ารู้สึกว่าเค้าทำอะไรก็ไม่ดีสักอย่าง
ปรึกษาเรื่องแม่ และการจัดการความรู้สึก
เรื่องที่เราจะเล่าต่อไปนี้ เราแค่อยากขอความเห็นในการจัดการความรู้สึกและความเห็นว่าเราคิดไปเองรึเปล่า คิดมากไปไม๊
ขอท้าวความก่อนนะคะ เราเป็นลูกคนเดียว พ่อแม่เลี้ยงดูมาอย่างดีและส่งเรียนต่างประเทศตั้งแต่เด็กๆ
ในครอบครัวฝั่งแม่บ้านเราจะมีฐานะมากที่สุด แม่เราเป็นคน nice จริงๆก็คือ people pleaser ทำให้ไม่ว่าเรากับแม่จะไปไหนของฝากให้ทั้งเพื่อนทั้งญาติทั้งคนข้างบ้านต้องเต็มไม้เต็มมือ หรือถ้าใครมานอนบ้านเราแม่จะไนซ์มาก เช่นทำกับข้าว ให้เค้านอนเตียงกับเรา แล้วแม่เองจะไปนอนที่อื่น (จริงๆแล้วในความเป็นเด็กเราไม่ได้โอเคร เพราะอยากนอนกับแม่แต่แม่บอกว่าเราต้องปฏิบัติกับคนอื่นให้ดีกว่าปกติ และเราเชื่อตามนั้น) อีกตัวอย่างเช่นไปซื้อของแล้วญาติเรามาด้วย แม่จะพาหลานๆซื้อของให้หน่ำใจเลย แล้วบอกเราว่าของเราไว้ทีหลังเดี๋ยวแม่พามาต่างหาก (ประเด็นมันอยู่ที่ว่าหลายๆครั้งไม่เป็นไปตามคำพูด) มีครั้งนึงเพิ่งซื้อของเล่นให้เรา แต่ไปแวะบ้านป้า น้องเห็นแล้วชอบ แม่ก็ให้เค้าไปแล้วบอกเราว่าเดี๋ยวไปซิ้อใหม่เหมือนเดิมเป๊ะ (พอไปซื้อจริงๆมันไม่เหมือนเดิมเพราะหาแบบเดิมไม่ได้ พอเราเสียใจ แม่กลับไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องแค่นี่เอง)
พอเราเริ่มโตขึ้นเราเริ่มรู้สึกว่าทำไมคนอื่นๆถึงไม่ได้ทำกับเราเหมือนที่เราและแม่ทำให้กับคนอื่น
เช่น เราไปนอนที่บ้านญาติบ้าง ญาติให้เรานอนพื้น ทั้งๆที่เรากลัว เวลาไปเที่ยวไหนพวกเค้าไม่เคยมีของมาฝากเรา (เราถามแม่ แม่บอกอย่าไปสนใจ เราทำดีเรามีให้คนอื่นก็พอแล้ว) เวลาไปเที่ยวกับครอบครัวเพื่อนแล้วไปถ่ายรูปสติ๊กเกอร์ เค้าให้เรารอข้างนอกตู้สติ๊กเกอร์ แต่เวลาพวกเค้ามากับเรา ถ้าเราอยากถ่ายแค่กับแม่ แม่จะบอกว่าไม่ได้ ของเราไว้ทีหลังเดี๋ยวพามาถ่ายใหม่ ซึ่งมันก็ไม่ค่อยจะได้ทำตามคำพูด เรารู้สึกว่าแม่เป็นอะไรมากไม๊
ตอนนี้เราโตและมีครอยครัวแล้ว เราเริ่มบรรยายความรู้สึกที่มีให้แม่ฟัง เค้าจะบอกว่าทำไมหละ การที่เราดีกับคนอื่นก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ มันทำให้เรารู้สึกว่าหรือเราเป็นคนไม่ดียังไงไม่รู้
คนอื่นชื่นชมเราบอกแม่เราตลอดว่าเค้าโชคดีที่เราไม่เคยออกนอกลู่นอกทางเลย แค่โดดโรงเรียนเราก็ไม่เคย เรายอมรับว่าแม่เราก็ใจดีกว่าแม่คนอื่นจริงๆ เค้าไม่เคยบังคับเราเรียน เราอยากได้อะไรก็ได้ แต่พอเราโตเรามองย้อนกลับไปเราคิดว่าทำไมเค้าไม่ใส่ใจเหมือนที่พ่อแม่คนอื่นๆเป็น เช่นควรแปรงฟันก่อนนอนทุกวันนะ หรือให้เราดูทีวีทั้งวันทั้งคืนได้เลยซึ่งมันก็ไม่ควร การบ้านไม่ทำไม่เป็นไรก็ไม่ถูกต้องรึป่าว (เรามาเรียนเก่งเรียนดีตอนที่เราย้ายมาต่างประเทศ (อายุ 13) เพราะโฮสที่เราอยู่ด้วยเข้มงวดมากเรื่องเรียน) ซึ่งตอนเร่เรียรที่ตปท พ่อและแม่เราก็ไปหาบ่อยนะ
ตอนนี้เราแต่งงานมีลูกแล้วย้ายกลับมาอยู่ต่างประเทศแล้ว แม่เรามาเยี่ยมเราที่ต่างประเทศบ่อยมากๆ (จริงๆก็มาเที่ยวบ่อยตั้งแต่เป็นนักเรียนแล้ว) แต่ตอนนี้เค้ามาเพื่อช่วยเราเพราะที่นี้ไม่มีแม่บ้านเหมือนที่ไทย แต่บอกตรงๆว่าเราอึดอัด สไตน์ที่เค้าทำไม่เหมือนเรา แต่พอเราบอกเค้า เค้าไม่พอใจ แล้วจะพูดกับเราว่า "อะไรก็ไม่รู้" เชิงจะบอกว่าเราเรื่องมาก ทุกรอบเค้ามาเค้าจะมีของกลับไปฝากแม่บ้าน รอบนี้มีแม่บ้านคนใหม่เพิ่มมาเค้าซื้อของกลับไปฝากแม่บ้านคนใหม่คนนี้ ซึ่งเรางงมากว่าทำไมต้องซื้อของดีขนาดนั้น พอเราบอกแม่แม่กลับบอกว่า "หัดมีน้ำใจหน่อย" มันทำให้เรารู้สึกแย่และสับสน เราขับรถก็ไม่เคยดีไม่เคยถูกใจเค้า เหมือนเราทำอะไรก็ไม่ถูกใจ ติเราทุกอย่าง พอเราพูดกับเค้าตรงๆกลับโดนบอกว่า "ใครกันแน่ที่โดนว่าตลอด มีแต่เค้าที่โดนเราว่า" ก็ใช่เราก็มีว่าเค้า เราพูดคุยกับเค้าเรื่องสไตน์การเลี้ยงลูกเราหรือเรื่องเก็บของ วิธีเก็บ เค้าจะพูดประชดว่า "จ้าาาาาา" คือเหมือนจะบอกไม่ได้ เราอยากเลี้ยงลูกแบบนี้ ไม่เล่นแบบนี้ พูดแบบนี้ไม่พูดแบบนี้ กินอันนี้ไม่กินอันนี้ เล่นแบบนี้ไม่เล่นแบบนี่ตามสไตน์เรา แต่เค้าทำอีกแบบตามสไตน์เค้า
แม่จะชอบบ่นยายให้เราฟังเรื่องทำบ้านเละเทะหรือไม่อาบน้ำและเล่าให้เราฟังว่าแม่บอกยายหลายรอบแต่ยายยังทำอีก บลาบลา เราเลยถามแม่ตรงๆว่า พอแม่แก่เท่ายาย (อายุ 87) อยากให้หนูบอกหรือต่อว่าแม่แบบนี้หรือให้ปล่อยไปเลยจะทำอะไรก็ได้ ไม่ยอมกินยาไม่ยอมอาบน้ำ ทำข้าวของที่บ้านเสียก็ได้ อยากได้แบบไหนเพราะคนเราก็ต้องแก่ไปถึงจุดนั้น เราถามเพราะเราอยากรู้จริงๆว่าพอเค้าอายุเท่ายายเรา เค้าอยากให้เราปฏิบัติกับเค้ายังไง แต่เค้ากลับโกรธเราที่เราถาม แม่ตอบกลับเราว่า "ไม่ต้องยุ่งเลยปล่อยไปเลยไม่ต้องบอกอะไรทั้งนั้น" เราเลยถามว่าอันนี้พูดจริงไม๊ ถ้าจริง หนูทำให้ได้ แล้วแม่จะไปยุ่งกับยายทำไม หลังจากนั้นแม่เราอารมณ์เสียกับเราไปเลย
เขียนเล่าเรื่องเก่าๆซะยาวเลย จริงๆประเด็นหลักคือวันนี้ที่เรารู้สึกไม่ดีกับคำพูดของแม่ว่าหัดมีน้ำใจบ้าง คือเรารู้สึกว่ามีน้ำใจจนไม่รู้จะยังไงและโดนเอาเปรียบตลอดก็ต้องรับต่อไป
จริงๆมีอะไรที่ฝั่งใจเราอีกในความไม่แฟร์
เราควรจัดการกับความรู้สึกยังไงดีค่ะ เป็นความรู้สึกที่สับสนมาก ไม่อยากบาปแต่ก็ไม่รู้จะยังไง
นี่เราคิดไปเองทั้งหมดไม๊ เป็นลูกที่ไม่ดีไม๊ ต้องทำยังไงให้ดี ขับรถก็ไม่ดี เก็บของก็ไม่เก่ง งงมาก สับสนมาก หรือเราไม่เหมาะกับสังคมไทยๆ
ปล. จริงๆเราสนิทกับแม่มากๆนะ แต่พอมีลูกแล้วความสนิทนั้นมันหายไป เหลือแต่การบ่นการไม่พอใจไม่ถูกใจ และเค้าเองก็ตัดพ้อกับเราว่าเราเปลี่ยนไปเค้ารู้สึกว่าเค้าทำอะไรก็ไม่ดีสักอย่าง