ขุมนรกที่ชื่อว่า “บาคาร่า” ออนไลน์

สวัสดีครับ ผมอยากมาระบายและแบ่งปันเรื่องราวครับ เรื่องที่เจอมากับตัว
   -ต้องออกตัวก่อนนะครับแรกเริ่มผมไม่ได้เป็นคนเริ่มเข้าวงจรอุบาทว์นี้นะครับ ซึ่งขอเล่าที่มาที่ไปตรงนี้ก่อน : ผมมีแฟนที่อายุเยอะกว่า10กว่าปีเลย เขามีเงินเยอะ เรียกได้ว่าฐานะดีเลยครับ ทำงานตำแหน่งสูงเลยทีเดียว มีเงินพาเราไปซื้อของ ไปช้อปปิ้งจับจ่ายได้แบบไม่ต้องดูราคากันเลยทีเดียว •ต้องบอกก่อนว่าปกติเขาก็ชอบเล่นพวกหวยหุ้น หวยลาว มีกลุ่มแม่นหวยกันเลยแหละ แต่การเล่นแต่ละครั้งของเขาจะมากับกำไรและบางวันขาดทุนก็สามารถตามกลับมาได้ในวันรุ่งขึ้น
   -จนมาถึงตอนที่เขาได้รู้จักนรก ที่ชื่อว่า “บาคาร่า” แรกๆเขาเล่นตาละ20บาท มากสุดก็50บาท เขาบอกมันสนุก เห็นเขาหัวเราะ ถึงเสียก็แค่ตลกตัวเอง แถมยังมีดีลเลอร์(คนเปิดไพ่)เป็นคนไทย พูดจาตลก เหมือนเพื่อนคุยเพื่อนเล่น
   -จนเริ่มมีการเสียที่มากขึ้น จากหลักร้อย เป็นหลักพัน พอเสียหลักพันก็อยากได้คืน จนกลายเป็นหลักหมื่น จนถึงหลักแสน(มีถึง3-4แสน) ภายในแค่1วัน ความแค้นและความอยากได้คืนจึงเริ่มรุนแรงขึ้น เริ่มควักเงินและหาช่องทางที่จะหาเงินมาเป็นทุน เริ่มจะกู้หนี้ยืมสินแบบดอกแพงๆ รายอาทิตย์ รายเดือน จนมาถึงรายวัน แม้แต่ธุรกิจเล็กๆที่ทำด้วยกัน รถยนต์ มือถือ อุปกรณ์ไอที ถูกนำไปจำนำ
   -และแล้วมันก็มาถึงตาของผมบ้าง พอทางเขาหมดทางออกแล้ว ต้องเป็นทางผมที่ต้องไปกู้หนี้ยืมสินบ้าง จนทุกอย่างพังพินาศ แต่ด้วยความรักที่มีให้เขา ไม่อยากให้เขาเครียด อยากจะหาทางออกทุกอย่าง เลยตัดสินใจขายคอนโดที่ซื้อกันไว้ มาปิดหนี้เกือบทั้งหมดไป ก็จะเหลือแต่หนี้จากคนรู้จักที่ค่อยๆทะยอยใช้คืนให้เขาได้
   -แต่แต่ เรื่องมันไม่ได้ง่ายและจบแค่นั้น พอเงินหมดตัว เรียกได้ว่าหมดตรูด จากฟ้าสู่เหว ความทะเยอทะยานของเขาที่จะกลับไปอยู่จุดเดิมก็พุ่งขึ้นสูงเช่นกัน เขายังไม่หยุดการกู้ยืมเพื่อมาเล่นพนันตัวนี้ เพื่อแค่หวังลมๆแล้งๆว่าจะได้คืน
   -จากหนี้นอกระบบหมดไป หนี้ในระบบก็มา“แบบทวีคูณ” พอสิ้นเดือน เงินเดือนก็หายแว้บไปกับตา ทั้งบ้าน ครอบครัวทั้งสองฝั่ง สิ้นเนื้อประดาตัว ต้องอยู่แบบประหยัด(มากๆๆๆ) แต่ยังดีที่เป็นบ้านในชนบท หุงหาได้เอง
   -เขามักจะหงุดหงิดบ่อยครั้งเมื่อเขาหายืมใครไม่ได้(เพราะหมดสิ้นคนที่ช่วยเหลือแล้ว) เขามักจะหงุดหงิดใส่ผมบ่อยครั้ง เหมือนตัวผมไร้ประโยชน์ เพราะหายืมให้เขาไม่ได้(เขาพูดออกมานะครับ) และผมก็รู้ว่าตัวเองดีว่าผมคงหาให้ไม่ได้อีกแล้ว มันหนักเกินไปสำหรับคนที่วัย20ปลายๆอย่างผม ซึ่งผมเตือนเขาหลายครั้ง แบบหลายครั้งมากๆ ว่าตัดขาดจากมันเถอะ แต่คำตอบที่ได้มาคือ “มันคือทางเดียวรอดเดียวของเขา”

ปล.จนถึงทุกวันนี้ เขาก็ยังไม่หยุดพฤติกรรม และความพยายามจะสู้ในนรกขุมนั้น
-ผมควรทำยังไงดี ควรทิ้งเขาแล้วก้าวออกมาจากนรกขุมนั้นคนเดียว แล้วเริ่มใหม่? หรือทนอยู่เพื่อให้กำลังใจเขา แต่ก็ได้แค่หวังว่าสักวันเขาจะคิดได้?

🙏ต้องขออภัยที่พิมพ์ยาวไปมากเลยนะครับ อาจจะขี้เกียจอ่านบ้าง แต่ถือว่าผมได้ระบายมันออกมาบ้างก็ยังดีครับ อยากมีคนรับฟังได้บ้าง 😭

…อย่างไรก็ตาม ผมหวังว่ากระทู้นี้จะเป็นการแบ่งปันเรื่องราว และเตือนใจ สำหรับคนที่กำลังจะเริ่ม หรืออยู่ในวงจรนี้แล้ว ไม่มากก็น้อยนะครับ 🙏

ขอความกรุณา‘งด’แสดงความคิดเห็นรุนแรงเกินนะครับ เนื่องจากสภาพจิตใจผมไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ขอบพระคุณครับ 🥺 🙏

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่