คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 115
เราขอขอบคุณทุกท่านมากเลยนะคะ สำหรับทุกความคิดเห็น และทุกมุมมองที่เข้ามาช่วยตอบ
เดิมทีเรามีคำตอบในใจอยู่แล้วว่า เราไม่ควรน้อยใจ และไม่ได้มีเจตนาจะนำตัวเองไปเปรียบเทียบกับคุณแม่ของเขาเลย เพียงแต่อยากลองฟังความคิดเห็นจากหลายๆมุม เพื่อเอามาปรับวิธีคิด ปรับความเข้าใจ และการใช้ชีวิตของตัวเองเพิ่มเติม
หลายคอมเมนต์ทำให้เราเข้าใจหลายๆมุม มากขึ้นเลยค่ะ
ขอบคุณทุกความเห็นมากๆ เลยนะคะ มีประโยชน์กับเรามากจริงๆ 🤍
เดิมทีเรามีคำตอบในใจอยู่แล้วว่า เราไม่ควรน้อยใจ และไม่ได้มีเจตนาจะนำตัวเองไปเปรียบเทียบกับคุณแม่ของเขาเลย เพียงแต่อยากลองฟังความคิดเห็นจากหลายๆมุม เพื่อเอามาปรับวิธีคิด ปรับความเข้าใจ และการใช้ชีวิตของตัวเองเพิ่มเติม
หลายคอมเมนต์ทำให้เราเข้าใจหลายๆมุม มากขึ้นเลยค่ะ
ขอบคุณทุกความเห็นมากๆ เลยนะคะ มีประโยชน์กับเรามากจริงๆ 🤍
สุดยอดความคิดเห็น
ความคิดเห็นที่ 1
ไม่ใช่ประเด็นที่ควรเอามาน้อยใจเลยสักนิด
ประเด็นที่ควรคิดคือคุณพร้อมโอบอุ้มประคับประคองเขาในวันที่แม่เขาไม่อยู่ด้วยแล้วหรือเปล่า
ประเด็นที่ควรคิดคือคุณพร้อมโอบอุ้มประคับประคองเขาในวันที่แม่เขาไม่อยู่ด้วยแล้วหรือเปล่า
สมาชิกหมายเลข 5895511 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 4852604 ถูกใจ, จัมปง ถูกใจ, morirun_mamon ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 5090898 ถูกใจ, joelchao ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 2716157 ถูกใจ, ลดน้ำหนักไปทางไหน? ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 3417506 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 3103553 ถูกใจรวมถึงอีก 30 คน ร่วมแสดงความรู้สึก
▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
แฟนบอกว่าถ้าแม่จากไปเขาคงอยู่ต่อไม่ไหว จนเรารู้สึกว่า เราอยู่ตรงไหนในชีวิตเขา
แล้วเขาเป็นลูกคนเดียว อยู่กับแม่แค่ 2 คนมาตั้งแต่เด็ก ๆ (ขอแทนแฟนว่า A นะคะ)
แม่ของ A เคยพูดกับเราว่า
“A อยู่คนเดียวไม่ได้นะลูก อย่าปล่อย A ไว้คนเดียวนะ”
ตอนแรกเราก็ไม่ค่อยเข้าใจ ว่าการอยู่คนเดียวไม่ได้หมายถึงอะไร เพราะปกติ A เป็นคนสดใสมาก เป็นที่รักของเราและคนรอบตัว ดูแทบไม่มีเรื่องเครียดอะไรเลย นอกจากเรื่องนี้เรื่องเดียวที่ดูเป็นปมในใจเขาจริงๆ
พอคบกันนานขึ้น เราถึงเริ่มเข้าใจว่า จริงๆ แล้วเขากลัวการสูญเสียแม่มากๆ ก่อนคบกับเรา ถ้าอยู่คนเดียว เขาจะชอบคิดมาก ฟุ้งซ่าน หรือจมกับความคิดตัวเอง
แต่ที่ผ่านมาเราแทบไม่เคยแยกกันเลย ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตลอด ตอนนี้คบกันมา 2 ปีแล้ว
มีครั้งนึงเราเคยคุยกันเล่น ๆ ประมาณว่า ถ้าวันนึงพ่อแม่หรือคนในครอบครัวจากไปจริงๆ เราจะทำยังไงกันนะ
A ตอบประมาณว่า ถ้าแม่เขาไม่อยู่ เขาคงใช้ชีวิตต่อไม่ได้
พอได้ยินแบบนั้น เราเข้าใจนะว่าการสูญเสียมันหนักมาก โดยเฉพาะเขาที่อยู่กับแม่กันมาแค่ 2 คน แต่ลึกๆ เราก็แอบคิดว่า ถ้าวันนึงเราสูญเสียคนในครอบครัวไป อย่างน้อยเราก็ยังมีเขาอยู่ และคงใช้ชีวิตต่อไปกับเขาได้
เลยแอบน้อยใจนิดนึงว่า ทำไมเขาถึงไม่ได้นึกถึงเราในมุมนั้นเลย ทั้งที่ แม้เขาจะเสียคนที่รักไป ก็ยังมีเราอยู่ข้างๆ และพร้อมจะใช้ชีวิตต่อไปกับเขาเสมอ
มันทำให้เราคิดไปว่า หรือจริงๆ แล้วเขาไม่ได้มองเราเป็นครอบครัวขนาดนั้น หรือจริงๆ เขาอาจจะไม่ได้คิดถึงตรงนี้เลยก็ได้
แบบนี้เราน้อยใจเกินไปไหมคะ อยากฟังความคิดเห็นจากคนอื่น ว่าเราควรจัดการความรู้สึกตัวเองยังไงดี