ขอเกริ่นก่อนนะคะ แฟนเราเป็นผู้ชาย (อายุ 30 ปี เราอายุ 25 ปี)
แล้วเขาเป็นลูกคนเดียว อยู่กับแม่แค่ 2 คนมาตั้งแต่เด็ก ๆ (ขอแทนแฟนว่า A นะคะ)

แม่ของ A เคยพูดกับเราว่า
“A อยู่คนเดียวไม่ได้นะลูก อย่าปล่อย A ไว้คนเดียวนะ”

ตอนแรกเราก็ไม่ค่อยเข้าใจ ว่าการอยู่คนเดียวไม่ได้หมายถึงอะไร เพราะปกติ A เป็นคนสดใสมาก เป็นที่รักของเราและคนรอบตัว ดูแทบไม่มีเรื่องเครียดอะไรเลย นอกจากเรื่องนี้เรื่องเดียวที่ดูเป็นปมในใจเขาจริงๆ

พอคบกันนานขึ้น เราถึงเริ่มเข้าใจว่า จริงๆ แล้วเขากลัวการสูญเสียแม่มากๆ ก่อนคบกับเรา ถ้าอยู่คนเดียว เขาจะชอบคิดมาก ฟุ้งซ่าน หรือจมกับความคิดตัวเอง

แต่ที่ผ่านมาเราแทบไม่เคยแยกกันเลย ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตลอด ตอนนี้คบกันมา 2 ปีแล้ว

มีครั้งนึงเราเคยคุยกันเล่น ๆ ประมาณว่า ถ้าวันนึงพ่อแม่หรือคนในครอบครัวจากไปจริงๆ เราจะทำยังไงกันนะ

A ตอบประมาณว่า ถ้าแม่เขาไม่อยู่ เขาคงใช้ชีวิตต่อไม่ได้

พอได้ยินแบบนั้น เราเข้าใจนะว่าการสูญเสียมันหนักมาก โดยเฉพาะเขาที่อยู่กับแม่กันมาแค่ 2 คน แต่ลึกๆ เราก็แอบคิดว่า ถ้าวันนึงเราสูญเสียคนในครอบครัวไป อย่างน้อยเราก็ยังมีเขาอยู่ และคงใช้ชีวิตต่อไปกับเขาได้

เลยแอบน้อยใจนิดนึงว่า ทำไมเขาถึงไม่ได้นึกถึงเราในมุมนั้นเลย ทั้งที่ แม้เขาจะเสียคนที่รักไป ก็ยังมีเราอยู่ข้างๆ และพร้อมจะใช้ชีวิตต่อไปกับเขาเสมอ

มันทำให้เราคิดไปว่า หรือจริงๆ แล้วเขาไม่ได้มองเราเป็นครอบครัวขนาดนั้น หรือจริงๆ เขาอาจจะไม่ได้คิดถึงตรงนี้เลยก็ได้

แบบนี้เราน้อยใจเกินไปไหมคะ อยากฟังความคิดเห็นจากคนอื่น ว่าเราควรจัดการความรู้สึกตัวเองยังไงดี