สวัสดีค่ะ ตอนนี้หนูอายุ19ปี ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ
หนูรู้สึกว่าหนูรักตัวเองมาก แทบจะไม่เสียใจกับอะไรเลยในชีวิต รู้สึกว่าตัวเองปล่อยวางได้ หนูเคยมีความฝันว่าอยากเรียนจบสูงๆอยากทำงานที่ตัวเองอยากทำ แต่พอเรียนจบแล้วจะได้เรียนต่อจริงๆใจนึงมันก็อยากเรียนแต่อีกใจก็ไม่อยากเรียนไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกันเคยอยากทำว่นมีเงินเก็บไปเที่ยวได้ไปใช้ชีวิตของตัวเองแต่พอเอาเข้าจริงๆชีวิตมันไม่ง่ายขนาดนั้น ไม่รู้ว่าเรียนจบมาเราจะทำงอะไร สังคมในที่ทำงานจะเป็นยังไง เราจะเจอคนแบบไหนในชีวิต จะทนแรงกดดันได้มั้ย บางครั้งรู้สึกว่าไม่อยากอยู่ เหมือนมันไม่มีเป้าหมายอะไรเลยในชีวิต เราเดาอนาคตข้างหน้าไม่ถูก มันดูยากไปหมด ถ้าไม่อยู่ก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายชีวิต แต่ถ้านึกไปนึกว่าก็ยังรู้สึกว่าเราอายุแค่นี้ยังใช้ชีวิตได้ไม่เท่าไหร่เลย และอีกหนึ่งอย่างที่ทำให้เรายังอยากมีชีวิตอยู่คือศิลปินที่เราชอบ เราอยากเจอเขาสักครั้งในชีวิต แต่ก็นั่นแหละค่ะ ไม่รู้ว่าความรู้สึกตอนนี้มันคืออะไร ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองป่วยหรืออะไรเลยสักนิดแล้วก็ไม่เคยคิดอยากทำร้ายตัวเอง แต่มันก็ชอบมีความคิดแบบนี้อยู่บ่อยๆ
มีใครเคยเป็นมั้ยรักตัวเองมากแต่ไม่อยากมีชีวิตอยู่
หนูรู้สึกว่าหนูรักตัวเองมาก แทบจะไม่เสียใจกับอะไรเลยในชีวิต รู้สึกว่าตัวเองปล่อยวางได้ หนูเคยมีความฝันว่าอยากเรียนจบสูงๆอยากทำงานที่ตัวเองอยากทำ แต่พอเรียนจบแล้วจะได้เรียนต่อจริงๆใจนึงมันก็อยากเรียนแต่อีกใจก็ไม่อยากเรียนไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกันเคยอยากทำว่นมีเงินเก็บไปเที่ยวได้ไปใช้ชีวิตของตัวเองแต่พอเอาเข้าจริงๆชีวิตมันไม่ง่ายขนาดนั้น ไม่รู้ว่าเรียนจบมาเราจะทำงอะไร สังคมในที่ทำงานจะเป็นยังไง เราจะเจอคนแบบไหนในชีวิต จะทนแรงกดดันได้มั้ย บางครั้งรู้สึกว่าไม่อยากอยู่ เหมือนมันไม่มีเป้าหมายอะไรเลยในชีวิต เราเดาอนาคตข้างหน้าไม่ถูก มันดูยากไปหมด ถ้าไม่อยู่ก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายชีวิต แต่ถ้านึกไปนึกว่าก็ยังรู้สึกว่าเราอายุแค่นี้ยังใช้ชีวิตได้ไม่เท่าไหร่เลย และอีกหนึ่งอย่างที่ทำให้เรายังอยากมีชีวิตอยู่คือศิลปินที่เราชอบ เราอยากเจอเขาสักครั้งในชีวิต แต่ก็นั่นแหละค่ะ ไม่รู้ว่าความรู้สึกตอนนี้มันคืออะไร ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองป่วยหรืออะไรเลยสักนิดแล้วก็ไม่เคยคิดอยากทำร้ายตัวเอง แต่มันก็ชอบมีความคิดแบบนี้อยู่บ่อยๆ