ปัญหาราคาสินค้าเกษตรตกต่ำโดนกดราคาเนี่ยมาจากปลูกตามๆกันจนออกมาจำนวนจนเกินความต้องการหรือเปล่าครับวิธีแก้ควรทำยังไงครับ

เกี่ยว เป็นปัญหาหลัก แต่ก็มีปัญหาอื่นด้วย คุณภาพก็เกี่ยวมาก ถ้าปลูกในดินในน้ำไม่ดี สารปนเปื้อนสูง พืชผักออกมาก็จะกลายเป็นตัวก่อโรคมะเร็งได้ คนมีความรู้มีเงินพอก็จะกังวล ทำให้กินอาหารที่มีการควบคุมคุณภาพ บางอย่างรสชาติดี เป็นที่ต้องการ ต้องใช้ภูมิประะทศภูมิอากาศเฉพาะก็ขายได้แพงขึ้น แต่พอปลูกมากๆ ล้นแล้วราคาตกหมดต่อให้คุณภาพดีก็ตาม

ถ้าปล่อยตามยถากรรมก็แก้ไม่ได้ การแห่ปลูกมันเป็นการเอาตัวรอดของอาชีพเกษตรที่ความเสี่ยงถูกโยนมาหมด อยากปลดหนี้ อยากเป็นอิสระก็มีแต่หาทางปลูกพืชผลที่มีราคาจะได้ปลดหนี้ได้เพราะเขาก็รู้เหมือนกันว่าที่ทำอยู่น่ะมันปลดหนี้ไม่ได้

การจัดการผลผลิตขนาดใหญ่รัฐต้องเข้ามาช่วย หลายครั้งปัญหามันไปติดคอขวดตรงผู้รับซื้อ พวกเขามีต้นทุนบริหารจัดการน่ะใช่ แต่ความเสี่ยงต่ำกว่าเกษตรกรมาก เราพยากรณ์ราคาพืชผลเกษตร ราคาตลาดโลก ปริมาณผลผลิต คุณภาพที่ได้แบบเบ็ดเสร็จไม่ได้ แต่พ่อค้าคนกลางเขากะเกณฑ์คร่าวๆ ได้บ้าง ถ้าเห็นท่าไม่ดีเขาก็รับเฉพาะที่ทำให้ตัวเองยังทำกำไรได้ แต่เกษตรกรทำไม่ได้ พืชผลบางอย่างถ้าไม่รักษาให้น้ำใส่ปุ๋ยดูแลไว้อนาคตดอกผลที่ออกมาก็จะลดคุณภาพลง น้ำปุ๋ยก็แพงขึ้นตลอดแต่ผลผลิตที่ไม่ได้ควบคุมนับวันก็จะมาล้นตลาดทำให้ต้นทุนสูงแต่ราคาขายอาจจะตกลงไปได้ในเบื้องต้น

ปัญหาอีกอย่างก็เป็นการเน่าเสีย พ่อค้าก็รู้และเขาก็คิดว่าให้เขาเอามาขายเขาก็เสี่ยงเหมือนกัน เขาก็จะกดราคาลงเผื่อความเสี่ยงตัวเองไว้ถ้าขายไม่หมดด้วย แต่รับจบคือเกษตรกร ควบคุมชะตาตัวเองไม่ได้ ไม่ทำพืชผลที่ปลูกมาก็เสียหาย ก็ต้องไปกู้มาลุ้นอนาคต พวกพืชไร่ที่ปลูกเป็นรอบๆ ยังพอตัดใจหยุดทำได้ พืชสวนนี่ลำบาก สุดท้ายต้องไปกู้มารักษา ส่วนพ่อค้าถ้าหนักๆ เขาหยุดทำได้ไม่โดนภาระต่อ

จะแก้ก็ต้องหาทางจัดการให้เบ็ดเสร็จ มีการพยายามชวนทำคอนแท็กฟาร์มมิ่งเพื่อล็อคคนขาย แต่หลายครั้งสัญญาก็เอาเปรียบ โอนเสี่ยงมาให้เกษตรกรรับจบ หรือล็อกราคายาว พอล็อกยาวอนาคตเงินเฟ้อต้นทุนสูงกลายเป็นทำแล้วแทบไม่ได้อะไร ทำแล้วขาดทุนก็มี ฟิลิปปินส์ขนาดญี่ปุ่นทำสัญญาปลูกกล้วยคนปลูกยังแอบตัดขายคนอื่นที่ให้ราคามากกว่าเลยเพราะเจอเงินเฟ้อแล้วต้นทุนสูงจนอยู่ไม่ได้

นอกจากนี้การยืดอายุออกไปก็ช่วยได้ระดับหนึ่ง เน่าเสียมันสภาพบังคับทำให้พ่อค้ากดราคาได้ พ่อค้าเองก็อยากได้กำไรและเผื่อความเสี่ยงหากพืชผลจะเน่าเขาก็ต้องทำเพื่อให้ตัวเองอยู่ได้

การหาตลาดใหม่พูดง่ายทำยาก ความต้องการแต่ละที่ไม่เหมือนกัน ข้าวตลาดโลกยังอยากได้คนละแบบเลย ตะวันออกกลางชอบบามาสติเพราะเหมาะกับวัฒนธรรมเขา แอฟริกาชอบของถูก ชอบข้าวนึ่งข้าวหัก ข้าวนึ่งได้วิตามินเยอะ ข้าวหักราคาถูกเพราะรายได้เขายังไม่สูง เราปลูกเอาปริมาณอย่างเดียว เอามูลค่าคือหอมมะลิ แต่ลูกค้ากินหอมมะลิต่างประเทศจริงๆ ก็น่าจะคนเอเชียไปอยู่ต่างประเทศเป็นหลักแหละ

หรือถ้าเรารวยขึ้นก็พอช่วยได้ ช่วยกันบริโภคในประเทศก็ทำราคาดีดขึ้นได้ ประเทศเรายังบริโภคได้อีกมากถ้าเราไม่จน รายได้เฉลี่ยเราไม่ได้สูง เงินกระจุกกับคนส่วนน้อยจนดึงรายได้เฉลี่ยให้ดูสูงเกินจริง ถ้าเรามีเงินมากขึ้นความต้องการก็มากขึ้น

รวมๆ แล้ว คุมพื้นที่ คุมนโยบาย หาทางทำต้นทุนให้ถูกลง ขยายระยะเวลาเน่าเสียให้นานขึ้น วางแผนปลูกตามความต้องการ ลดต้นทุน ถ้ามีเงินก็ช่วยกันซื้อกิน จำกัดความช่วยเหลือให้เขาคาดการณ์ได้ล่วงหน้าไม่งั้นเขาจะปลูกเพิ่มไปเรื่อยๆ เพื่อล่าเงินอุดหนุน