เรามีพื้นฐานทางด้านภาษา นิดหนึ่งเพราะเราเพิ่งจะเริ่มเรียนรู้เหมือนกันเราเรียนรู้จากการทำงาน เอา คำ คำไหนที่เราได้ใช้บ่อยบ่อยเราก็จะเอามาจดและจำไว้แล้วก็พยามใช้บ่อยบ่อย จนตอนนี้เราก็สามารถพูดคุยได้แล้วแต่ก็ไม่ได้เยอะมากพอเข้าใจพอสื่อสารได้ว่าเราต้องการอะไรจะบอกอะไรกับเขาจะไม่ได้เป๊ะขนาดนั้น
เราได้เริ่มทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง ซึ่งตอนเราเข้าไปตอนแรกไม่มีคนคนไทยคนไหนเลยที่อยากจะสอนงานเรา พอเราถามเค้าก็ทำเป็นยุ่งยุ่งแล้วก็ตอบแบบผ่านผ่านไปไม่งั้นก็มาทำให้มันเสร็จไปเลยโดยที่ไม่บอกเราว่าอันนี้คืออะไรอันนี้คืออะไร (เหมือนกั๊กความรู้)
ตอนแรกเราไม่อยากจะพูดกับหัวหน้างานที่เป็นคนต่างชาติเพราะว่าเรากลัวว่าเราจะได้รับบางอย่างที่มันเกินหน้าที่ตัวเองแน่นอนเราไม่สามารถสมัครเป็นล่ามได้เพราะว่าเราไม่ได้เก่งขนาดนั้นและยังไม่มีความมั่นใจในตัวเอง แต่ในการทำงานวันที่ 3 เรายังไม่เป็นอะไรเลยเพราะว่าเราไม่มีคนสอนงาน
จนเราต้องจำเป็นไปถามหัวหน้าต่างชาติเค้าก็ได้สอนงานเราและในตอนนั้นทุกคนเลยรู้ว่าเราสามารถสื่อสารพูดคุยกับเขาได้ หลังจากนั้นเพื่อนในนั้นก็ทำความรู้จักกับเราแล้วก็ขอให้เราสื่อสารในเรื่องงานบางอย่างหรือกระทั่งการที่เขาอยากจะหยุดงานก็คือให้เราแปลให้นั่นแหละ เราก็ยินดีช่วยนะ
จนกระทั่งเรามาเจอคนคนหนึ่งเข้ามาทักเราและถามเราว่าได้ยินว่าพูดภาษาเป็นช่วยหน่อยงานฉันมีปัญหาน่ะ อ่าเราได้ยินเราก็ยินดีช่วยเราก็ไปฟังปัญหาเรื่องงาน คืองานของเขาเราไม่เคยทำแล้วเราก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นจะไปยังไงเพราะคำศัพท์มันเป็นคำศัพท์เฉพาะที่เค้าใช้ในนั้นมันต้องจำไว้อีกทีว่าสิ่งที่เขาพูดอันเนี้ยมันคืออะไร เราก็พยายามสื่อสารให้ หน. เข้าใจในสิ่งที่เราอยากจะบอก หน. ไปแต่ก็กินเวลาไปนานอยู่ หน. ก็เข้าใจในสิ่งที่เราอยากจะบอกอยู่ แต่!!!!!
คนที่ขอให้เราช่วยเหลือกับทำหน้าตาแบบดูถูกเราในสายตาว่าทำ(ได้แค่นี้หรอ) ในช่วงที่รอกำลังฟังหัวหน้าต่างชาติพูดอยู่เค้าก็ทำหน้าทำตาอยู่ตลอดแล้วก็พูดกับคนอื่นประมาณว่าคนแปลก็ไม่เข้าใจคนฟังจะเข้าใจได้ยังไง เหมือนพูดลอยๆ ความรู้สึกในตอนนั้นของเราคือ เฮ้ย?!! คุณมาขอความช่วยเหลือจากเราคุณมาพูดแบบนี้กับเราได้อย่างไรเราซึ่งเป็นเด็กใหม่เราก็เลยแบบไม่เป็นไรรอบนี้รอบเดียวแค่นั้นแหละ
แน่นอนว่ามันมีครั้งต่อไปที่เค้ามาขอความช่วยเหลือจากเรา รอบนี้เราก็เลยบอกไปว่า พี่สามารถไปขอความช่วยเหลือจากล่ามได้เลยค่ะ เชื่อไหมทุกคนเค้าเอาเรื่องที่เราพูดแบบนี้กับเขาไปพูดให้เพื่อนเพื่อนร่วมงานเค้าฟังแล้วก็เพื่อนร่วมงานของเค้ามาพูดให้เราฟังอีกรอบหนึ่งเพราะว่านอกจากเขาแล้วคนอื่นมาขอความช่วยเหลือจากเรา เราก็ช่วยตลอดเพราะว่าพวกเขาก็บอกว่าอย่างน้อยเราก็สื่อสารรู้เรื่องกว่าพวกเขา เพราะว่าล่ามก็ไม่ได้ว่างตลอดที่จะมาแปลเรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้ ทุกคนก็บอกกับเราเป็นเสียงเดียวกันว่า ถ้าเป็นพี่พี่ก็ไม่อยากช่วยเค้าหรอกน้องทำถูกแล้วแหละ ปล่อยให้มันเก่งไปเถอะ
ทุกคนที่อ่านมาจนถึงตอนนี้จะรู้สึกว่าเราแกล้งเค้ามั้ย??
ที่เราไม่ช่วยเหลือเขาคนเดียว เค้าก็มาขอให้เราช่วยพูดบ่อยบ่อยแต่ก็มีบางครั้งที่เราก็บอกกับหัวหน้าคนต่างชาติเลยว่าคุณต้องใช้ล่ามนะไม่ต้องใช้ฉัน ถ้าเป็นเรื่องสำคัญจริงๆถ้าฉันสื่อสารกับคุณผิดพลาดมันจะผิดพลาดทั้งระบบ และเพราะฉันไม่ได้เงินค่าภาษาอะไรเลย แล้วเราก็บอกกับพี่คนนี้อีกรอบหนึ่งว่าหนูไม่ได้ค่าภาษานะพี่ บางทีหนูก็ทำงานอยู่ยังไม่ว่างค่ะ
จนกระทั่งตอนนี้เค้ายังไม่หยุดที่จะจะพูดเรื่องเราเรื่องที่เราไม่ยอมช่วยเค้า จนได้เกิดการปะทะกันของจริง เขาพูดเรื่องราวอยู่เราบังเอิญเดินไปได้ยินเต็มสองหูทั้งการปะแต้มเติมสีนั่นนู่นนี่ พูดประมาณว่า คิดว่าตัวเองเก่งกว่าคนอื่นขนาดนั้นเลยหรอ คนเก่งกว่านี้มีตั้งเยอะไม่เห็นเค้าจะหยิ่งขนาดนี้ เราเลยเข้าไปถามว่าหยิ่งอะไรคะ พี่กำลังพูดให้หนูอยู่ใช่ไหม เค้าก็เงียบแล้วเค้าก็บอกว่าแล้วทำไมเวลาพี่ขอความช่วยเหลือจากเองเองชอบปัดไม่ช่วยพี่ล่ะ เราเลยตอบไปว่า
การช่วยคนต้องทำให้ถูกคนนะพี่ ถ้าทำผิดคนก็รู้สึกเสียใจที่ช่วยเลยค่ะ ถ้าพี่แน่จริงพี่ก็ทำให้ได้แบบหนูสิพี่ แล้วเพื่อนเพื่อนเค้าพูดขึ้นว่า ใช่แน่จริงทำเหมือนน้องมันสิ เรียนก็ไม่ได้เรียนมา จำเอาทุกอย่าง ถ้าเป็นฉันยากบอกเลย ทั้งมาจำงานจะมาจำภาษาอีกยอมน้องมัน เรารู้สึกสะใจมากมากๆ
อันนี้คือความรู้สึกของเรานะคะ การที่เราช่วยเหลือคนสิ่งที่เราอยากได้ยินก็คือคำ ขอบคุณ เท่านั้น เราไม่ได้คิดตังค์กับคุณเลยสักบาท ในการที่เราช่วย เราก็คิดว่ามันเป็นการฝึกภาษาไปในตัว คนที่ขอความช่วยเหลือจากคนอื่นแล้วได้รับการช่วยเหลือคุณควรจะพูดคำว่า ขอบคุณ ให้เร็วกว่าสิ่งอื่นๆ นะคะ
หรือคนที่อ่านแล้วมีคำแนะนำให้เราปรับปรุงตัวไหมคะ หรือว่ามีคำแนะนำดีดีแนะนำกันได้นะคะ
เพื่อนร่วมงาน นิสัยแบบนี้ไม่ช่วยดีกว่า!
เราได้เริ่มทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง ซึ่งตอนเราเข้าไปตอนแรกไม่มีคนคนไทยคนไหนเลยที่อยากจะสอนงานเรา พอเราถามเค้าก็ทำเป็นยุ่งยุ่งแล้วก็ตอบแบบผ่านผ่านไปไม่งั้นก็มาทำให้มันเสร็จไปเลยโดยที่ไม่บอกเราว่าอันนี้คืออะไรอันนี้คืออะไร (เหมือนกั๊กความรู้)
ตอนแรกเราไม่อยากจะพูดกับหัวหน้างานที่เป็นคนต่างชาติเพราะว่าเรากลัวว่าเราจะได้รับบางอย่างที่มันเกินหน้าที่ตัวเองแน่นอนเราไม่สามารถสมัครเป็นล่ามได้เพราะว่าเราไม่ได้เก่งขนาดนั้นและยังไม่มีความมั่นใจในตัวเอง แต่ในการทำงานวันที่ 3 เรายังไม่เป็นอะไรเลยเพราะว่าเราไม่มีคนสอนงาน
จนเราต้องจำเป็นไปถามหัวหน้าต่างชาติเค้าก็ได้สอนงานเราและในตอนนั้นทุกคนเลยรู้ว่าเราสามารถสื่อสารพูดคุยกับเขาได้ หลังจากนั้นเพื่อนในนั้นก็ทำความรู้จักกับเราแล้วก็ขอให้เราสื่อสารในเรื่องงานบางอย่างหรือกระทั่งการที่เขาอยากจะหยุดงานก็คือให้เราแปลให้นั่นแหละ เราก็ยินดีช่วยนะ
จนกระทั่งเรามาเจอคนคนหนึ่งเข้ามาทักเราและถามเราว่าได้ยินว่าพูดภาษาเป็นช่วยหน่อยงานฉันมีปัญหาน่ะ อ่าเราได้ยินเราก็ยินดีช่วยเราก็ไปฟังปัญหาเรื่องงาน คืองานของเขาเราไม่เคยทำแล้วเราก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นจะไปยังไงเพราะคำศัพท์มันเป็นคำศัพท์เฉพาะที่เค้าใช้ในนั้นมันต้องจำไว้อีกทีว่าสิ่งที่เขาพูดอันเนี้ยมันคืออะไร เราก็พยายามสื่อสารให้ หน. เข้าใจในสิ่งที่เราอยากจะบอก หน. ไปแต่ก็กินเวลาไปนานอยู่ หน. ก็เข้าใจในสิ่งที่เราอยากจะบอกอยู่ แต่!!!!!
คนที่ขอให้เราช่วยเหลือกับทำหน้าตาแบบดูถูกเราในสายตาว่าทำ(ได้แค่นี้หรอ) ในช่วงที่รอกำลังฟังหัวหน้าต่างชาติพูดอยู่เค้าก็ทำหน้าทำตาอยู่ตลอดแล้วก็พูดกับคนอื่นประมาณว่าคนแปลก็ไม่เข้าใจคนฟังจะเข้าใจได้ยังไง เหมือนพูดลอยๆ ความรู้สึกในตอนนั้นของเราคือ เฮ้ย?!! คุณมาขอความช่วยเหลือจากเราคุณมาพูดแบบนี้กับเราได้อย่างไรเราซึ่งเป็นเด็กใหม่เราก็เลยแบบไม่เป็นไรรอบนี้รอบเดียวแค่นั้นแหละ
แน่นอนว่ามันมีครั้งต่อไปที่เค้ามาขอความช่วยเหลือจากเรา รอบนี้เราก็เลยบอกไปว่า พี่สามารถไปขอความช่วยเหลือจากล่ามได้เลยค่ะ เชื่อไหมทุกคนเค้าเอาเรื่องที่เราพูดแบบนี้กับเขาไปพูดให้เพื่อนเพื่อนร่วมงานเค้าฟังแล้วก็เพื่อนร่วมงานของเค้ามาพูดให้เราฟังอีกรอบหนึ่งเพราะว่านอกจากเขาแล้วคนอื่นมาขอความช่วยเหลือจากเรา เราก็ช่วยตลอดเพราะว่าพวกเขาก็บอกว่าอย่างน้อยเราก็สื่อสารรู้เรื่องกว่าพวกเขา เพราะว่าล่ามก็ไม่ได้ว่างตลอดที่จะมาแปลเรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้ ทุกคนก็บอกกับเราเป็นเสียงเดียวกันว่า ถ้าเป็นพี่พี่ก็ไม่อยากช่วยเค้าหรอกน้องทำถูกแล้วแหละ ปล่อยให้มันเก่งไปเถอะ
ทุกคนที่อ่านมาจนถึงตอนนี้จะรู้สึกว่าเราแกล้งเค้ามั้ย??
ที่เราไม่ช่วยเหลือเขาคนเดียว เค้าก็มาขอให้เราช่วยพูดบ่อยบ่อยแต่ก็มีบางครั้งที่เราก็บอกกับหัวหน้าคนต่างชาติเลยว่าคุณต้องใช้ล่ามนะไม่ต้องใช้ฉัน ถ้าเป็นเรื่องสำคัญจริงๆถ้าฉันสื่อสารกับคุณผิดพลาดมันจะผิดพลาดทั้งระบบ และเพราะฉันไม่ได้เงินค่าภาษาอะไรเลย แล้วเราก็บอกกับพี่คนนี้อีกรอบหนึ่งว่าหนูไม่ได้ค่าภาษานะพี่ บางทีหนูก็ทำงานอยู่ยังไม่ว่างค่ะ
จนกระทั่งตอนนี้เค้ายังไม่หยุดที่จะจะพูดเรื่องเราเรื่องที่เราไม่ยอมช่วยเค้า จนได้เกิดการปะทะกันของจริง เขาพูดเรื่องราวอยู่เราบังเอิญเดินไปได้ยินเต็มสองหูทั้งการปะแต้มเติมสีนั่นนู่นนี่ พูดประมาณว่า คิดว่าตัวเองเก่งกว่าคนอื่นขนาดนั้นเลยหรอ คนเก่งกว่านี้มีตั้งเยอะไม่เห็นเค้าจะหยิ่งขนาดนี้ เราเลยเข้าไปถามว่าหยิ่งอะไรคะ พี่กำลังพูดให้หนูอยู่ใช่ไหม เค้าก็เงียบแล้วเค้าก็บอกว่าแล้วทำไมเวลาพี่ขอความช่วยเหลือจากเองเองชอบปัดไม่ช่วยพี่ล่ะ เราเลยตอบไปว่า
การช่วยคนต้องทำให้ถูกคนนะพี่ ถ้าทำผิดคนก็รู้สึกเสียใจที่ช่วยเลยค่ะ ถ้าพี่แน่จริงพี่ก็ทำให้ได้แบบหนูสิพี่ แล้วเพื่อนเพื่อนเค้าพูดขึ้นว่า ใช่แน่จริงทำเหมือนน้องมันสิ เรียนก็ไม่ได้เรียนมา จำเอาทุกอย่าง ถ้าเป็นฉันยากบอกเลย ทั้งมาจำงานจะมาจำภาษาอีกยอมน้องมัน เรารู้สึกสะใจมากมากๆ
อันนี้คือความรู้สึกของเรานะคะ การที่เราช่วยเหลือคนสิ่งที่เราอยากได้ยินก็คือคำ ขอบคุณ เท่านั้น เราไม่ได้คิดตังค์กับคุณเลยสักบาท ในการที่เราช่วย เราก็คิดว่ามันเป็นการฝึกภาษาไปในตัว คนที่ขอความช่วยเหลือจากคนอื่นแล้วได้รับการช่วยเหลือคุณควรจะพูดคำว่า ขอบคุณ ให้เร็วกว่าสิ่งอื่นๆ นะคะ
หรือคนที่อ่านแล้วมีคำแนะนำให้เราปรับปรุงตัวไหมคะ หรือว่ามีคำแนะนำดีดีแนะนำกันได้นะคะ