ทำไมเมื่อคนเราแก่ตัวขึ้นถึงได้รู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวมากขึ้น ทั้งๆสมัยยังเป็นหนุ่มสาวหลายคนมีเพื่อนฝูงมากมาย

เห็นในประเทศที่พัฒนาแล้วหลายประเทศที่มักจะมีเรื่องราวของผู้สูงอายุที่ต้องอาศัยอยู่ตัวคนเดียวอย่างโดดเดี่ยวในบ้านพักหรือบางทีอาจจะเป็นห้องเช่า บางคนอาจจะครองตัวเป็นโสดมาตลอดชีวิต ขณะที่หลายคนโดยเองก็มีครอบครัวมีลูกหลานแต่กลับต้องมาอยู่อย่างโดดเดี่ยวในช่วงบั้นปลายชีวิต

ขณะที่ในเมืองไทยเองก็เริ่มมีปัญหาคนแก่ที่อยู่อย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพังมากขึ้น เพราะเมืองไทยก็กำลังจะเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุอย่างเต็มตัว

แต่สิ่งที่น่าสงสัยคือ คนแก่เหล่านี้ในสมัยอดีตที่ยังเป็นวัยรุ่นหนุ่มสาว หลายคนเคยมีเพื่อนฝูงมีมิตรสหาย บางคนอาจจะมีเพื่อนเยอะ แต่ทำไมเมื่อถึงวัยชราพวกคนรุ่นลุงๆป้าๆปู่ๆยายๆเหล่านี้ถึงกลับต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างเหงาๆด้วยตัวคนเดียว

แม้อาจจะไม่ได้ถึงขั้นมีชีวิตลำบากที่ต้องไปนอนข้างถนน แต่หลายคนต้องเผชิญกับปัญหาโรคซึมเศร้าซึ่งก็มาจากความเหงาที่ต้องมาอยู่แบบโดดเดี่ยว โดยที่ลูกหลานต่างก็แยกไปใช้ชีวิตของตนเองขณะที่บางรายอาจจะรับไม่ได้กับสภาพชีวิตจนถึงขั้นตัดสินใจฆ่าตัวตาย

สาเหตุหลักๆเป็นเพราะอะไรกันแน่ที่ทำให้คนแก่หลายคนต้องใช้ชีวิตแบบโดดเดี่ยวในช่วงวัยชรา ทั้งๆที่ในอดีตเคยมีเพื่อนฝูงมากมายและใช้ชีวิตแบบสนุกสุดเหวี่ยง แต่เมื่อแก่ตัวลงกลับต้องมาอยู่แบบเหงาจนคนที่ปรับตัวไม่ได้ต้องเผชิญกับอาการโรคซึมเศร้า กรณีนี้คิดเห็นกันเป็นประการใด