Gen Y กับการเลี้ยงดูพ่อแม่ในยามแก่ชรา

เราเป็นคน Gen Y ที่เติบโตมาในช่วงเวลาที่พ่อแม่เริ่มแก่ตัวลง ในขณะที่เราต้องทำงาน ต้องทำให้ท่านทั้งสองมีความสุขที่สุด ช่วงนี้พ่อกับแม่ป่วยด้วยโรคของคนสูงอายุ และโรคส่วนตัว พ่อเป็นโรคเบาหวานและความดันโลหิตสูง ต้องเขา รพ.แบบเร่งด่วนเพราะติดเชื้อทางเท้า เราเร่งหา รพ. ให้พ่อ เพราะเราต้องการให้พ่อถึงมือหมอให้ได้มากที่สุด เปลี่ยน รพ.ไป 4 ที่กว่าจะได้เข้ารักษาตัว ส่วนแม่ตอนนี้เป็นเข่าเสื่อมและต้องรักษาเรื่องกล้ามเนื้อด้วยการฝังเข็ม เรากับพี่ๆอีกสี่คนก็ผลัดกันดูแล แต่ด้วยเราเป็นลูกคนสุดท้าย เพิ่งทำงานได้ปีกว่าๆ ต้องออกจากบ้านเวลา 05.45 น. กลับถึงบ้านก็ดึกประมาณ 20.30 น. เป็นอย่างนี้ทุกวัน จนมีวันนึงพี่สาวเราคนนึงพูดกับเราประมาณว่า...พี่สาวคนโตเหนื่อยนะ เพราะเลิกงานกลับมาก็ต้องแวะซื้อของให้พ่อกับแม่กิน วันหยุดเสาร์อาทิตย์ก็ต้องพาแม่ไปหาหมอ แต่เรากลับบ้านดึกและบางวันแทบไม่ได้ทำอะไรเลย... ตอนเราฟัง ก็รู้สึกเสียใจนะ เพราะเราพูดให้ทุกคนในบ้านฟังบ่อยๆว่าเรามีความตั้งใจจะทำอะไรให้ครอบครัวบ้าง เราอยากให้ทุกคนอยู่ด้วยความสบาย ไม่เคยคิดเห็นแก่ตัว แต่ด้วยเงื่อนไขของเวลาและการทำงานของเรา มันทำให้คนอื่นรับบทหนักขนาดนั้นเลยหรอ ทั้งๆที่พี่สาวคนโตเราบอกว่าอาจจะไม่ได้ออกเงินแต่จะช่วยลงแรง แต่สุดท้ายก็พูดเหมือนกับราไม่ช่วยอะไรเลย เราพร้อมหาเงินมาช่วยเหลือยามฉุกเฉินนะ ซึ่งทุกวันนี้เรากำลังทำงานให้ได้เงินเยอะๆอยู่ ก็เลยไม่รู้ว่าต้องทำยังไงดี  ยิ่งช่วงหลังๆพอแม่มีปัญหาเรื่องขา แม่ก็จะทำอะไรด้วยตัวเองน้อยกว่าก่อน (จริงๆแล้วแม่ยังพอเดินได้ แต่เดินได้ช้ากว่าเดิมเพราะต้องฟื้นตัว) ซึ่งเราบอกเสมอว่าลองเดินๆบ่อยๆ จะได้ไม่นั่งติดเตียงตลอด แม่ก็จะบอกว่าพื้นที่เดินมันแคบเกินไป (ทั้งๆที่ตอนปวดขาแรกๆแม่ฝึกเดินเองตลอด) เป็นเหตุผลที่เรารู้สึกว่าฟังไม่ขึ้น เราเลยลองเปลี่ยนคำแนะนำไปเรื่อยๆ ก็ไม่ได้ผล และแม่ชอบบ่นด่าลูกๆทั้งๆที่ลูกๆก็ช่วยเหลือตลอดมา ส่วนพ่อจะชอบเหน็บแนมลูกๆที่อคติ

....เราไม่รู้จะทำยังไง ทุกครั้งกลับบ้านไปก็จะมีแต่ความรู้สึกผิดแบบที่ทำให้ไม่อยากกลับบ้านเลย เหนื่อยใจมากจริงๆ อยากออกมาอยู่คนเดียวจริงๆ กลัวที่สุดคือเป็นโรคซึมเศร้า