ผมรู้จักตัวเองแล้ว

ผมเหมือนคนบ้ามาตลอด เพราะพยายามค้นหาตัวเอง ผมเหมือนเด็กอายุ 20 ปี ที่ไม่เคยออกไปท่องโลกกว้างเลย วันนี้ผมรู้แล้วว่าการรักคนอื่นจนทำให้เราเสียตัวตนมันเป็นแบบไหน ผมจะก้าวข้ามมันให้ได้ ผมจะหันมารักตัวเองและดูแลตัวเองจริงๆ จังๆ แล้ว ผมจะไม่หาเงินเพื่อคนอื่นแล้ว ผมจะหาเงินเพื่อตัวเอง เพื่อความฝันตัวเองแล้วครับ ผมทำเพื่อคนอื่นจนตัวเองไม่ได้ถูกเรียกว่า มนุษย์ แล้ว ผมไม่รู้จัก ความโกรธ ความรัก ความเสียใจ ความสุข เพราะผมทำแต่งาน งาน งาน งาน

ถ้ามีนกถูกขังอยู่ในกรงทองมา 30 ปี
กรงที่เรียกว่า กตัญญู และ รักครอบครัว
พวกพี่อยากบอกอะไรเขาไหมครับ
เขารักคนอื่น เขาทิ้งอนาคตตัวเอง
และยกมันให้คนอื่น นั่นคือน้องสาวเขา
เขาส่งน้องสาวจนปี 3 แล้วครับ
จนเขาไม่เคยได้ออกมาใช้ชีวิตเลย

เขาไม่รู้จักอะไรเลย มันว่างเปล่าไปหมด
พี่ครับ เขาทำงานมาครึ่งชีวิตแล้ว
พี่เล่าให้เขาฟังหน่อยได้ไหม
มนุษย์ทั่วไปเขาทำอะไรกันบ้าง

เขาไม่เคยรับรู้เลยว่าไม่ต้องแบกรับอะไรพวกนี้ก็ได้

ขอให้ผมมีวันที่ดีนะ 🙂