ขอระบาย ปัญหาชีวิต ปัญหาครอบครัว
ผมอายุ 44 เมีย 34 ห่างกัน10ปี กว่าปี
ผมเป็นคนตัวเล็ก สูงแค่ 155 Cm เธอก็สูงเท่าผม ผมมีโรคประจำตัว เป็นเบาหวานตั้งแต่ 5-6ขวบ ต้องฉีด ยาประจำ ตอนนี้มีแทรก ไขมันสูง โรคไทรอยด์ตอนสมัยหนุ่มๆ 20-30 กว่าคิดว่า ตัวเองคงไม่ได้แต่งงานแล้ว คนมีโรคใครจะเอา สมัยเรียน ก็อกหัก มาตลอด จนถึงทำงาน ก็โดนหลอก (ซึ่งตอนนั้น เรื่องอกหัก ถูกทิ้ง มันธรรมดามาก เพราะผมคิดเสมอว่า เราคงไปด้วยกันได้แค่นี้) ไม่ได้แค้น ไม่ได้คิดอะไร
จนได้มาเจอเธอ เมื่อ 8-10ปี ผ่านแอพ bee talk ซึ้งเธอมาทำงาน ที่จังหวัดผม มาทำงานเกี่ยวกับคลีนิกความงาม ผมก็ยังไม่ได้คิดอะไร แค่อยากดู+แลเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ต้องออกมาทำงานต่างจังหวัดคนเดียว ไม่มีเพื่อน ไม่มีใคร มันเป็นอะไรที่ประจวบเหมาะที่เธอ เข้างานเที่ยง เลิก2ทุ่ม ผมเข้างาน 10-10.30 เลิก 2ทุ่ม วันหยุดก็ได้มาหยุดตรงกันอีก คุยไป คุยมา ก็เริ่มรู้สึกดี เธอก็ว่าเธอมีลูกแล้วนะ (ท้องตอนเรียน)(ผมก็ไม่ติดอะไร คนเรามันผิดพลาดกันได้) จากนั้นก็คบกัน มาเรื่อยๆ เช้าไปรับเธอจากหอพัก เย็นเลิกพร้อมกันก็ไปส่งเธอ เป็นแบบนี้ ประมาณ 2ปี จนแม่เธอ บอกให้กลับบ้าน เธอก็ต้องกลับ แต่ก่อนจะกลับ 1เดือนสุดท้าย เธอมาอยู่กับผมที่บ้าน ซึ้งแม่ผมก็ชอบเธอ คุยกันถูกคอ นิสัย คล้ายๆ เหมือนๆกัน
จนเธอได้กลับบ้านไป ผมก็แวะเวียนไปหา เป็นระยะ จนยายเธอบอกให้แต่งงาน (บ้านนั้น มี ผญ5คน ช1คนลูก) ทางบ้านบ้าน ยายก็แต่งงานหลายครั้ง แม่เธอก็เลิกกับสามี ตอนเธอเด็กๆ แล้วก็มามีใหม่ตอนจะ40 จนมีลูกหลงมา และมีน้อง สาว เป็นพยาบาล ก็จัดงานที่บ้านเจ้าสาว
*ทางฝั่งครอบครัวผม ฐานะ พอกิน พอมีเล็กน้อย จะว่าหาเช้า กินค่ำไป เรื่อยๆก็ได้
*ทางฝั่งฝ่ายหญิง เป็นร้านขายของชำ ระหว่างหมู่บ้าน กลางนา มีปั้มน้ำมัน ขายปุ๋ย โรงสี มีเกือบทุกอย่าง
-ความพีคคือ ก่อนวันงานแต่ง 1วัน ทางญาติเจ้าบ่าว ไปก่อน แต่ทางนั้น ไม่มีการต้อนรับ เช่น ข้าว ปลา อาหาร ไม่มีให้กิน ไม่มีอะไร เขาว่ามีแต่โต๊ะจีน พรุ่งนี้ น้องสะใภ้กับพี่สะใภ้ ผมจนได้พากันออกไปตลาด ไปหาซื้อกับข้าวมาทำกิน และคนที่มาช่วยงาน มาขอกินด้วย เพราะ ไม่มีอะไรให้กินเลย
-แต่งงาน ก็เรียบร้อย ไม่มีปัญหาอะไร
-ย้ายมาอยู่ด้วยกัน บ้านเธอ ในเมือง(แม่ยาย/แม่เธอเป็นคนรีโวทให้)เพื่อที่จะให้ ลูกคนสุดท้องเขามาเรียนในเมือง (ป.4) และให้ทางผมเป็นคนดูแล
-มาอยู่ด้วยกัน เธอเริ่มไม่พอใจที่ผมตื่นสาย ความตื่นสายของผม ผมยอมรับผิดเลย แต่มันมีเหตุและผล 1.ผมมีโรคประจำตัว 2.มีโรคที่เพิ่มมาใหม่ คือไทรรอย ต่ำ กินยา ก็ไม่ดีขึ้นเท่าที่ควร หมอก็บอก ถ้าตื่นสาย ง่วงตอนเช้าๆ และเรานอนดึก มีผลโดยตรงเลย ปรับยาจาก50 มา100 กิน6วัน/สัปดาห์ ก็ไม่ดีขึ้น หาหมอล่าสุด ให้กินทุกวัน ไขมันสูง 3.ลักษณะ การทำงานของผม คือนั่งหน้าคอม เป็นแอดมินค่อยสั่ง สินค้า จาก la ,sh ซึ้งถ้ายิ่ง โปร ยิ่งนอนดึก ทำให้ตื่นสาย แต่ถ้ามีการปลุก ก็ตื่น หรือมีแพลน จะไปทำอะไรก็ตื่น
-ก่อนหน้านี้ ไปอยู่บ้านนอก ร้านขายของ ผมก็ตื่น 7โมงกว่าๆ ซึ้งที่นั้น แม่ยาย พ่อตา ลุกตั้งแต่ตี5 (ผมเคยไปเฝ้าบ้านคนเดียว ตอนงานแต่งน้องเขาที่ กทมตี5-6โมง ผมก็ต้องลุกมาเปิดร้านขายของซึ้งมันเป็นหน้าที่)หลายๆ ครั้ง อยู่บ้านนอก ก็เห็นเธอยังไม่ตึ่น ตื่นอีกที่ ก็ 8โมงกว่า ผมก็ไม่ได้ไปปลุก ให้พักผ่อน
-*-ที่บ้าน ทั้งในเมือง และบ้านนอก ผมคิดว่า มันคือเซฟโซนของเรา เราขอพักให้เต็มทีหน่อย
สุดท้าย เธอบอกให้แยกกันอยู่ ฟัง น้ำเพลงและท่าทางเธอไม่เอาผมแล้ว ก่อนแต่ง ผมก็คิดว่าเธอจะเข้าใจ สถาพการทำงานและโรคที่เป็น แต่อยู่ๆ กันไปเธอไม่นึกถึงข้อนี้เลย จะถามกันก็ไม่ถามเรื่องสุขภาพก็ไม่เคยถาม คงคิดว่าผม ยังเดินได้ ยังไปไหนมาไหนได้ปกติ เหมือนคนทั่วไป แต่เธอ ไม่รู้หรอก มันทรมานแค่ไหน กับโรคภัย คนไม่มีโรคคงไม่รู้หรอก ยิ่งเบาหวาน ศูนย์รวมของโรคต่างๆ
ผมคงพูดไม่หมด แต่โดยคร่าวๆ มันประมาณนี้ ตอนนี้ เธอก็ให้ผมกลับมาอยู่บ้าน เธอจะดูแลลูก ดูแลน้องเอง รถที่ผมเช่าซื้อให้ เป็นของขวัญแต่งงาน โดยเธอว่าจะช่วยผ่อน 40% เมื่อเช้าเธอว่า รถอยู่กับผม ก็ให้ผมผ่อนคนเดียวไป ผ่อนหมดมันก็เป็นชื่อผม ซึ้งตอนไปออกรถ จะใส่เป็นชื่อเธอ เธอก็ว่า ไม่ เอาเป็นชื่อผม ตอนไปรับรถ เธอก็ไม่ไป (ผมคิดว่า ผ่อนหมดก็จะโอนเป็นชื่อเธอ) ชีวิตคนมีโรค มันสั้น จะตาย วันนี้ หรือพรุ่งนี้ก็ยังไม่รู้
-เมื่อก่อนตอนที่จีบ ที่คบกับ ที่บ้านผม เธอนอนตื่น 8-9โมง แม่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร จะตื่นเช้าก็ดี ตื่นสายหน่อยก็ดี ตื่นมาแล้วก็ทำนั้น ทำนี้
ตอนนี้ก็ทำใจ จะปรับปรุงตัวไหม ลองแล้ว สักพัก ก็เหมือนเดิม ชีวิตคู่อาจจะถึงแค่นี้
ปัญหาครอบครัว ปัญหา ชีวิตคู่
ผมอายุ 44 เมีย 34 ห่างกัน10ปี กว่าปี
ผมเป็นคนตัวเล็ก สูงแค่ 155 Cm เธอก็สูงเท่าผม ผมมีโรคประจำตัว เป็นเบาหวานตั้งแต่ 5-6ขวบ ต้องฉีด ยาประจำ ตอนนี้มีแทรก ไขมันสูง โรคไทรอยด์ตอนสมัยหนุ่มๆ 20-30 กว่าคิดว่า ตัวเองคงไม่ได้แต่งงานแล้ว คนมีโรคใครจะเอา สมัยเรียน ก็อกหัก มาตลอด จนถึงทำงาน ก็โดนหลอก (ซึ่งตอนนั้น เรื่องอกหัก ถูกทิ้ง มันธรรมดามาก เพราะผมคิดเสมอว่า เราคงไปด้วยกันได้แค่นี้) ไม่ได้แค้น ไม่ได้คิดอะไร
จนได้มาเจอเธอ เมื่อ 8-10ปี ผ่านแอพ bee talk ซึ้งเธอมาทำงาน ที่จังหวัดผม มาทำงานเกี่ยวกับคลีนิกความงาม ผมก็ยังไม่ได้คิดอะไร แค่อยากดู+แลเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ต้องออกมาทำงานต่างจังหวัดคนเดียว ไม่มีเพื่อน ไม่มีใคร มันเป็นอะไรที่ประจวบเหมาะที่เธอ เข้างานเที่ยง เลิก2ทุ่ม ผมเข้างาน 10-10.30 เลิก 2ทุ่ม วันหยุดก็ได้มาหยุดตรงกันอีก คุยไป คุยมา ก็เริ่มรู้สึกดี เธอก็ว่าเธอมีลูกแล้วนะ (ท้องตอนเรียน)(ผมก็ไม่ติดอะไร คนเรามันผิดพลาดกันได้) จากนั้นก็คบกัน มาเรื่อยๆ เช้าไปรับเธอจากหอพัก เย็นเลิกพร้อมกันก็ไปส่งเธอ เป็นแบบนี้ ประมาณ 2ปี จนแม่เธอ บอกให้กลับบ้าน เธอก็ต้องกลับ แต่ก่อนจะกลับ 1เดือนสุดท้าย เธอมาอยู่กับผมที่บ้าน ซึ้งแม่ผมก็ชอบเธอ คุยกันถูกคอ นิสัย คล้ายๆ เหมือนๆกัน
จนเธอได้กลับบ้านไป ผมก็แวะเวียนไปหา เป็นระยะ จนยายเธอบอกให้แต่งงาน (บ้านนั้น มี ผญ5คน ช1คนลูก) ทางบ้านบ้าน ยายก็แต่งงานหลายครั้ง แม่เธอก็เลิกกับสามี ตอนเธอเด็กๆ แล้วก็มามีใหม่ตอนจะ40 จนมีลูกหลงมา และมีน้อง สาว เป็นพยาบาล ก็จัดงานที่บ้านเจ้าสาว
*ทางฝั่งครอบครัวผม ฐานะ พอกิน พอมีเล็กน้อย จะว่าหาเช้า กินค่ำไป เรื่อยๆก็ได้
*ทางฝั่งฝ่ายหญิง เป็นร้านขายของชำ ระหว่างหมู่บ้าน กลางนา มีปั้มน้ำมัน ขายปุ๋ย โรงสี มีเกือบทุกอย่าง
-ความพีคคือ ก่อนวันงานแต่ง 1วัน ทางญาติเจ้าบ่าว ไปก่อน แต่ทางนั้น ไม่มีการต้อนรับ เช่น ข้าว ปลา อาหาร ไม่มีให้กิน ไม่มีอะไร เขาว่ามีแต่โต๊ะจีน พรุ่งนี้ น้องสะใภ้กับพี่สะใภ้ ผมจนได้พากันออกไปตลาด ไปหาซื้อกับข้าวมาทำกิน และคนที่มาช่วยงาน มาขอกินด้วย เพราะ ไม่มีอะไรให้กินเลย
-แต่งงาน ก็เรียบร้อย ไม่มีปัญหาอะไร
-ย้ายมาอยู่ด้วยกัน บ้านเธอ ในเมือง(แม่ยาย/แม่เธอเป็นคนรีโวทให้)เพื่อที่จะให้ ลูกคนสุดท้องเขามาเรียนในเมือง (ป.4) และให้ทางผมเป็นคนดูแล
-มาอยู่ด้วยกัน เธอเริ่มไม่พอใจที่ผมตื่นสาย ความตื่นสายของผม ผมยอมรับผิดเลย แต่มันมีเหตุและผล 1.ผมมีโรคประจำตัว 2.มีโรคที่เพิ่มมาใหม่ คือไทรรอย ต่ำ กินยา ก็ไม่ดีขึ้นเท่าที่ควร หมอก็บอก ถ้าตื่นสาย ง่วงตอนเช้าๆ และเรานอนดึก มีผลโดยตรงเลย ปรับยาจาก50 มา100 กิน6วัน/สัปดาห์ ก็ไม่ดีขึ้น หาหมอล่าสุด ให้กินทุกวัน ไขมันสูง 3.ลักษณะ การทำงานของผม คือนั่งหน้าคอม เป็นแอดมินค่อยสั่ง สินค้า จาก la ,sh ซึ้งถ้ายิ่ง โปร ยิ่งนอนดึก ทำให้ตื่นสาย แต่ถ้ามีการปลุก ก็ตื่น หรือมีแพลน จะไปทำอะไรก็ตื่น
-ก่อนหน้านี้ ไปอยู่บ้านนอก ร้านขายของ ผมก็ตื่น 7โมงกว่าๆ ซึ้งที่นั้น แม่ยาย พ่อตา ลุกตั้งแต่ตี5 (ผมเคยไปเฝ้าบ้านคนเดียว ตอนงานแต่งน้องเขาที่ กทมตี5-6โมง ผมก็ต้องลุกมาเปิดร้านขายของซึ้งมันเป็นหน้าที่)หลายๆ ครั้ง อยู่บ้านนอก ก็เห็นเธอยังไม่ตึ่น ตื่นอีกที่ ก็ 8โมงกว่า ผมก็ไม่ได้ไปปลุก ให้พักผ่อน
-*-ที่บ้าน ทั้งในเมือง และบ้านนอก ผมคิดว่า มันคือเซฟโซนของเรา เราขอพักให้เต็มทีหน่อย
สุดท้าย เธอบอกให้แยกกันอยู่ ฟัง น้ำเพลงและท่าทางเธอไม่เอาผมแล้ว ก่อนแต่ง ผมก็คิดว่าเธอจะเข้าใจ สถาพการทำงานและโรคที่เป็น แต่อยู่ๆ กันไปเธอไม่นึกถึงข้อนี้เลย จะถามกันก็ไม่ถามเรื่องสุขภาพก็ไม่เคยถาม คงคิดว่าผม ยังเดินได้ ยังไปไหนมาไหนได้ปกติ เหมือนคนทั่วไป แต่เธอ ไม่รู้หรอก มันทรมานแค่ไหน กับโรคภัย คนไม่มีโรคคงไม่รู้หรอก ยิ่งเบาหวาน ศูนย์รวมของโรคต่างๆ
ผมคงพูดไม่หมด แต่โดยคร่าวๆ มันประมาณนี้ ตอนนี้ เธอก็ให้ผมกลับมาอยู่บ้าน เธอจะดูแลลูก ดูแลน้องเอง รถที่ผมเช่าซื้อให้ เป็นของขวัญแต่งงาน โดยเธอว่าจะช่วยผ่อน 40% เมื่อเช้าเธอว่า รถอยู่กับผม ก็ให้ผมผ่อนคนเดียวไป ผ่อนหมดมันก็เป็นชื่อผม ซึ้งตอนไปออกรถ จะใส่เป็นชื่อเธอ เธอก็ว่า ไม่ เอาเป็นชื่อผม ตอนไปรับรถ เธอก็ไม่ไป (ผมคิดว่า ผ่อนหมดก็จะโอนเป็นชื่อเธอ) ชีวิตคนมีโรค มันสั้น จะตาย วันนี้ หรือพรุ่งนี้ก็ยังไม่รู้
-เมื่อก่อนตอนที่จีบ ที่คบกับ ที่บ้านผม เธอนอนตื่น 8-9โมง แม่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร จะตื่นเช้าก็ดี ตื่นสายหน่อยก็ดี ตื่นมาแล้วก็ทำนั้น ทำนี้
ตอนนี้ก็ทำใจ จะปรับปรุงตัวไหม ลองแล้ว สักพัก ก็เหมือนเดิม ชีวิตคู่อาจจะถึงแค่นี้