ประสบการณ์เหี่ยวกับสิ่งที่ผมผิดพลาดมากที่สุดในชีวิต และจะเป็นบทเรียนให้เราไม่กลับไปทำแบบนั้น นั่นก็คือ “ การคิดก่อนทำ การที่เล่นกับความรู้สึกผู้คน ”
ผมเป็นเด็กคนนึง ที่ได้ผ่านช่วงมัธยมมาแล้ว พอขึ้นมหาลัย เรื่องราวบางอย่างในวัยมัธยมก็เริ่มเลือนลาง จางหายไปตามเวลา เราก็ต้องเริ่มต้นกับสิ่งใหม่ๆ ในรั้วมหาลัย ผมเรียนมหาลัยชื่อดังแห่งย่านนครปฐม ตัวบ้านที่ผมเกิดก็อยู่ค่อนข้างไกลจากตัวมหาลัย เรียกได้ว่า เดินทางข้าวจังหวัดกันเลยทีเดียวครับ ผมก็มีกลับบ้านบ้างเป็นครั้งคราว ในที่สุดวันปิดเทอมก็ได้มาถึง ได้กลับมาอยู่ที่โต๊ะอันคุ้นเคย ที่ได้นั่งทำการบ้าน งานต่างๆ รวมไปถึงนั่งเล่น ในช่วงมัธยม หลังจากนั้นวัน เวลา ก็ได้ผ่านไปเรื่อยๆ ผมก็เลยมานั่งย้อนวันวานเก่าๆ ผ่านหน้าเฟส ด้วยฟีเจอร์การคัดกรองโพสต์ที่จะให้แสดงหน้าโปรไฟล์ของเรา ผมก็เลยเลือกเป็นช่วงปี 2019 เราก็ได้เห็นสิ่งที่เราได้โพสต์ ซึ่งมันดูเป็นอะไรที่เด็กมาก แต่เราดันไปเจอโพสต์นึง ที่เกี่ยวกับเพื่อนผู้หญิง เราดันจำได้ว่า เพื่อนคนนี้ เคยได้เรียนพิเศษที่เดียวกับเรา แล้วก็เหมือนจะเป็นแฟนกัน เราก็ไปเปิดแชทที่เคยคุย ซึ่งมันก็นานมาแล้วสินะ จำได้ว่าแชทสุดท้ายที่คุยในเมสเสจเจอร์ เป็นแชทตอนใกล้จบ ม.3 เราก็อยากย้อนแชทไปดูช่วงนั้น เราก็ได้อ่านแชทเก่าๆ ทั้งตอนเป็นเพื่อน ตอนที่เป็นแฟน ตอนที่ได้กลับมาคุยกัน สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกหดหู่คือสิ่งที่เราพิมพ์ไป การกระทำของเรา มันทำให้ผู้หญิงคนนึงนั้นแตกสลายได้เลย ด้วยความที่เขาคนนั้นเอาใจใส่เรามากๆ เทคแคร์ดี เรียกได้ว่าทำทุกอย่างเพื่อให้เราเห็นได้ว่า เราสำคัญกับตัวเขามากๆ เท่าที่ผู้หญิงในวัยนั้นจะทำได้ ตอนพักเที่ยงก็มีมาหากันบ้าง เราอยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่อยู่กันคนละห้อง ตัดมาที่เรา เราเลือกทิ้งทุกอย่าง ไม่ได้มาอะไรขนาดนั้น จนช่วงที่เลิกกัน เราก็ยังมีการคุยกัน เพราะเรียนพิเศษด้วยกัน ต้องมีการแชร์การบ้าน แชร์ชีทกัน จนเป็นเรื่องปกติ แต่ทุกคนเชื่อมั้ยครับ ในวันที่ผมอกหักหรือรู้สึกเหงา เพื่อนคนนี้ไม่เคยทิ้งผมไปไหนเลย แม้ว่าตัวเธอเองจะมีคนคุยแล้วก็ตาม สำหรับเราที่ได้มาเห็น และคิดได้ตอนนี้ เราทำอะไรลงไปวะ ด้วยประโยคนึงของเพื่อนคนนั้น “ มีไรทักมานะ ” เราก็ได้ทักไปคุยกันต่อ แต่เป็นแบบเพื่อนที่ดี ฝากลาเรียนให้กันตลอด อาจจะมีแกล้งกันบ้างตามประสาเพื่อน จนมีช่วงนึง เราก็อยากกลับไปหาเขาเหมือนตอนนั้นมันไม่เหลือใครแล้วจริงๆ เราเห็นว่าเขาอยู่คอยคุยกับเราตลอด ทั้งเรื่องเรียน เรื่องอื่นๆ เขาก็เลือกที่จะรับฟังเรา แต่ตอนนั้นเขามีคนคุยแล้ว เราก็แอบเสียดายอยู่ เราว่าถ้าตอนนั้นเรามีโอกาสได้กลับมา คุยกันอะไรๆ มันก็น่าจะดีมากๆ ที่พีคคือแม่เขาก็รู้จักกับแม่เราอยู่ มันเป็นอะไรที่บังเอิญมากๆ พอวันที่เรามาคิดได้อ่ะ มันเท่ากับว่า เพื่อนคนนี้แทบจะอยู่ในชีวิตเราทั้งมอต้นเลย (พอดีมอปลายย้ายโรงเรียน) เพื่อนเราคนนี้ มีนิสัยบางมุมก็ดูเอาแต่ใจ ชอบแกล้งเรา แต่ก็ยังเป็นผู้ฟังที่ดี ดูใส่ใจคนอื่น จำได้ว่าช่วงที่เป็นเพื่อนที่เรียนพิเศษก็นั่งข้างเรานะ มีอะไรก็คุยกันได้ บางทีก็ยืมของกันไปมา แบ่งขนมกันบ้าง หลังจากที่ย้ายโรงเรียนไปแล้ว เราก็เริ่มจะลืมเลือนเขาไป เพราะเราไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ถ้าเทียบกับเพื่อนเราตอนมอปลาย ก็ไม่สามารถเทียบเพื่อนคนนี้ จะดีกว่านี้มั้ย ถ้าเขาไม่ย้ายโรงเรียน อะไรๆมันก็น่าจะดีกว่า ถึงไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่ก็คำว่าเพื่อนมันก็อะไรที่มีค่ามาก กับเพื่อนคนนี้ เราคิดว่าเขาเป็นมากกว่าเพื่อน มากกว่าแฟน เขาสำคัญกับเรามาก แต่มันก็สายไปแล้วสินะ กว่าเราจะคิดได้ เราไม่รู้นะว่าแกจะมาเห็นกระทู้นี้มั้ย เราอยากขอบคุณแกมากๆ ที่เป็นทั้งเพื่อน ทั้งแฟน แล้วแกก็ไม่เคยรังเกียจกันเลย ไม่ว่าตอนนี้แกจะเป็นยังไงบ้าง เราขอให้แกประสบความสำเร็จในชีวิตมากๆ ทั้งการทำงาน การเรียน หรือชีวิตคู่ในอนาคต ถ้ามีโอกาส เราอยากขอโทษแกมากๆ ในทุกสิ่งที่เราทำไป เราไม่รู้นะขอโทษตอนนี้จะสายไปมั้ย กว่าเราจะคิดได้มันก็สายแล้วสินะ
ปล. อันนี้ไม่ได้อยากจะกลับไปหรืออะไรนะครับ 555555 เพราะว่าเราทั้งคู่ก็ต่างโตขึ้นแล้ว แต่ถ้ามีโอกาสเราก็อยากขอโทษเขามากๆเลยนะ
“มีไรทักมานะ” ประโยคธรรมดาที่พึ่งเข้าใจความหมายในวันที่สายแล้ว
ผมเป็นเด็กคนนึง ที่ได้ผ่านช่วงมัธยมมาแล้ว พอขึ้นมหาลัย เรื่องราวบางอย่างในวัยมัธยมก็เริ่มเลือนลาง จางหายไปตามเวลา เราก็ต้องเริ่มต้นกับสิ่งใหม่ๆ ในรั้วมหาลัย ผมเรียนมหาลัยชื่อดังแห่งย่านนครปฐม ตัวบ้านที่ผมเกิดก็อยู่ค่อนข้างไกลจากตัวมหาลัย เรียกได้ว่า เดินทางข้าวจังหวัดกันเลยทีเดียวครับ ผมก็มีกลับบ้านบ้างเป็นครั้งคราว ในที่สุดวันปิดเทอมก็ได้มาถึง ได้กลับมาอยู่ที่โต๊ะอันคุ้นเคย ที่ได้นั่งทำการบ้าน งานต่างๆ รวมไปถึงนั่งเล่น ในช่วงมัธยม หลังจากนั้นวัน เวลา ก็ได้ผ่านไปเรื่อยๆ ผมก็เลยมานั่งย้อนวันวานเก่าๆ ผ่านหน้าเฟส ด้วยฟีเจอร์การคัดกรองโพสต์ที่จะให้แสดงหน้าโปรไฟล์ของเรา ผมก็เลยเลือกเป็นช่วงปี 2019 เราก็ได้เห็นสิ่งที่เราได้โพสต์ ซึ่งมันดูเป็นอะไรที่เด็กมาก แต่เราดันไปเจอโพสต์นึง ที่เกี่ยวกับเพื่อนผู้หญิง เราดันจำได้ว่า เพื่อนคนนี้ เคยได้เรียนพิเศษที่เดียวกับเรา แล้วก็เหมือนจะเป็นแฟนกัน เราก็ไปเปิดแชทที่เคยคุย ซึ่งมันก็นานมาแล้วสินะ จำได้ว่าแชทสุดท้ายที่คุยในเมสเสจเจอร์ เป็นแชทตอนใกล้จบ ม.3 เราก็อยากย้อนแชทไปดูช่วงนั้น เราก็ได้อ่านแชทเก่าๆ ทั้งตอนเป็นเพื่อน ตอนที่เป็นแฟน ตอนที่ได้กลับมาคุยกัน สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกหดหู่คือสิ่งที่เราพิมพ์ไป การกระทำของเรา มันทำให้ผู้หญิงคนนึงนั้นแตกสลายได้เลย ด้วยความที่เขาคนนั้นเอาใจใส่เรามากๆ เทคแคร์ดี เรียกได้ว่าทำทุกอย่างเพื่อให้เราเห็นได้ว่า เราสำคัญกับตัวเขามากๆ เท่าที่ผู้หญิงในวัยนั้นจะทำได้ ตอนพักเที่ยงก็มีมาหากันบ้าง เราอยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่อยู่กันคนละห้อง ตัดมาที่เรา เราเลือกทิ้งทุกอย่าง ไม่ได้มาอะไรขนาดนั้น จนช่วงที่เลิกกัน เราก็ยังมีการคุยกัน เพราะเรียนพิเศษด้วยกัน ต้องมีการแชร์การบ้าน แชร์ชีทกัน จนเป็นเรื่องปกติ แต่ทุกคนเชื่อมั้ยครับ ในวันที่ผมอกหักหรือรู้สึกเหงา เพื่อนคนนี้ไม่เคยทิ้งผมไปไหนเลย แม้ว่าตัวเธอเองจะมีคนคุยแล้วก็ตาม สำหรับเราที่ได้มาเห็น และคิดได้ตอนนี้ เราทำอะไรลงไปวะ ด้วยประโยคนึงของเพื่อนคนนั้น “ มีไรทักมานะ ” เราก็ได้ทักไปคุยกันต่อ แต่เป็นแบบเพื่อนที่ดี ฝากลาเรียนให้กันตลอด อาจจะมีแกล้งกันบ้างตามประสาเพื่อน จนมีช่วงนึง เราก็อยากกลับไปหาเขาเหมือนตอนนั้นมันไม่เหลือใครแล้วจริงๆ เราเห็นว่าเขาอยู่คอยคุยกับเราตลอด ทั้งเรื่องเรียน เรื่องอื่นๆ เขาก็เลือกที่จะรับฟังเรา แต่ตอนนั้นเขามีคนคุยแล้ว เราก็แอบเสียดายอยู่ เราว่าถ้าตอนนั้นเรามีโอกาสได้กลับมา คุยกันอะไรๆ มันก็น่าจะดีมากๆ ที่พีคคือแม่เขาก็รู้จักกับแม่เราอยู่ มันเป็นอะไรที่บังเอิญมากๆ พอวันที่เรามาคิดได้อ่ะ มันเท่ากับว่า เพื่อนคนนี้แทบจะอยู่ในชีวิตเราทั้งมอต้นเลย (พอดีมอปลายย้ายโรงเรียน) เพื่อนเราคนนี้ มีนิสัยบางมุมก็ดูเอาแต่ใจ ชอบแกล้งเรา แต่ก็ยังเป็นผู้ฟังที่ดี ดูใส่ใจคนอื่น จำได้ว่าช่วงที่เป็นเพื่อนที่เรียนพิเศษก็นั่งข้างเรานะ มีอะไรก็คุยกันได้ บางทีก็ยืมของกันไปมา แบ่งขนมกันบ้าง หลังจากที่ย้ายโรงเรียนไปแล้ว เราก็เริ่มจะลืมเลือนเขาไป เพราะเราไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ถ้าเทียบกับเพื่อนเราตอนมอปลาย ก็ไม่สามารถเทียบเพื่อนคนนี้ จะดีกว่านี้มั้ย ถ้าเขาไม่ย้ายโรงเรียน อะไรๆมันก็น่าจะดีกว่า ถึงไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่ก็คำว่าเพื่อนมันก็อะไรที่มีค่ามาก กับเพื่อนคนนี้ เราคิดว่าเขาเป็นมากกว่าเพื่อน มากกว่าแฟน เขาสำคัญกับเรามาก แต่มันก็สายไปแล้วสินะ กว่าเราจะคิดได้ เราไม่รู้นะว่าแกจะมาเห็นกระทู้นี้มั้ย เราอยากขอบคุณแกมากๆ ที่เป็นทั้งเพื่อน ทั้งแฟน แล้วแกก็ไม่เคยรังเกียจกันเลย ไม่ว่าตอนนี้แกจะเป็นยังไงบ้าง เราขอให้แกประสบความสำเร็จในชีวิตมากๆ ทั้งการทำงาน การเรียน หรือชีวิตคู่ในอนาคต ถ้ามีโอกาส เราอยากขอโทษแกมากๆ ในทุกสิ่งที่เราทำไป เราไม่รู้นะขอโทษตอนนี้จะสายไปมั้ย กว่าเราจะคิดได้มันก็สายแล้วสินะ
ปล. อันนี้ไม่ได้อยากจะกลับไปหรืออะไรนะครับ 555555 เพราะว่าเราทั้งคู่ก็ต่างโตขึ้นแล้ว แต่ถ้ามีโอกาสเราก็อยากขอโทษเขามากๆเลยนะ