…ฤดีแดใดวานไขกระจ่าง…

มองฟ้าค่ำนี้ฤดีแขแจ่ม

แอร่มดวงดาวพราวอยู่เต็มฟ้า

แลภาพจันทร์เจ้าเคล้าดาริกา

ดึกดื่นแล้วหนามิล้ามิเลือน

ฤดีแดใดจะไขแสงส่อง

ยามพลัดจำต้องแรมราคลาเคลื่อน

หมู่ผู้พำนักคงยักย้ายเรือน

อยู่เหมือนไม่เหมือนกับเดือนดาวดา

เคยพวกเคยเคล้าพะนอล้อสุข

เคยทุกข์ปลอบปลุกปรับทุกข์หนักหนา

เคยร่วมกันแหงนนับแสนดารา

เคยอยู่คาตาสว่างเรืองรอง

เคยจับมือเดินเคยเหินเคยเที่ยว

เคยคล้องแขนเรียวไม่เกี่ยวเจ้าของ

เมื่อนั่นคือเพื่อนคือเสี่ยวคือดอง

คือพวกคือพ้องคือผองครองกัน

ยึดเอาความฝันผูกมันด้วยแหละ

จึงข้องจึงแวะปรับแต่งปรุงฝัน

สวมใส่สายสร้อยร้อยถ้อยรำพัน

คล้องสายใยมั่นเอาฟั่นเป็นเกลียว

ใยเหนียวช่างเหนียวยิ่งเกลียวยิ่งแกร่ง

เอาว่าแข็งแรงผาแกร่งเพียงเสี้ยว

จะโถมทางไหนย่อมไหวแท้เทียว

ผูกพันแน่นเหนียวตราบเกลียวชรา

ฤดีแดใดวานไขกระจ่าง

บุหลันลอยค้างดาวต่างหรรษา

ยิ่งดึกยิ่งดื่นยิ่งตื่นพริบพา
ไฉนพวกข้าจึ่งล้าจึ่งโรย..