ผู้ขอย่อมไม่เป็นที่รัก

🖋️ กลอนประกอบ: วิถีผู้ขอ... และใจผู้ให้

"ผู้ขอ" นั้น... ย่อมพ่ายแพ้ แก่กิเลส
เป็นบ่อเกิด แห่งอาเพศ มิตรเหินห่าง
ปากพร่ำเพ้อ มือไขว่คว้า ไม่ละวาง
ย่อมถูกวาง เป็น "อัปปิยะ" ไม่น่าชม

"ผู้ให้" นั้น... หากถูกขอ จนท้อจิต
ย่อมหงุดหงิด เกิดปฏิฆะ ใจขื่นขม
บุญที่สร้าง กลับสลาย กลายเป็นตรม
เพราะถูกถม ด้วยตัณหา ไม่รู้พอ

"อริยะ"... ท่านสอนสั่ง ทางสว่าง
ให้ยืนวาง กายสงบ ไม่พร่ำขอ
ให้ผู้ให้ เห็นด้วยใจ ไม่ต้องรอ
เป็นทานก่อ ด้วยปัญญา ค่าควรเมือง

อันความรัก มิตรภาพ จะยั่งยืน
อย่าข่มขืน ใจกัน ให้ขุ่นเคือง
การขอซ้ำ ทำศรัทธา ให้ผ้าเหลือง (ทำศรัทธาที่ขาวผ่องให้เศร้าหมอง)
กลับต้องเปลือง "ขันติ" สู้... จนใจตรม

จงเป็นผู้... รู้ประมาณ ในการให้
และเป็นผู้... มีใจใหญ่ ไม่สะสม
ไม่เป็นภาระ แก่ใคร ให้ระงม
คือบรม... สุขที่แท้ แน่นอนเอยฯ